Një peshkatar nga Galilea ishte i pari që rrëfeu hyjninë e Krishtit dhe dëgjoi nga vetë buzët e Zotit se mbi këtë shkëmb besimi do të ndërtohej Kisha. Një përndjekës mizor i të krishterëve, në rrugën e tij për në Damask për përndjekje të reja, u godit nga një dritë qiellore dhe dëgjoi zërin e Jezusit duke e pyetur atë pse po e përndiqte. Këto dy figura, Pjetri dhe Pavli, qëndrojnë në krye të korit apostolik dhe nderohen së bashku më 29 qershor. Pjetri vinte nga Betsaida e Galilesë dhe ishte i biri i Jonait, vëllait të të Parëthirrurit Andrea. Dy vëllezërit punonin si peshkatarë në liqenin e Genesaretit dhe bënin një jetë të thjeshtë dhe të mundimshme. Pjetri u martua në Kapernaum, ku jetoi si familje me vjehrrën e tij. Kur Krishti kaloi liqenin dhe i thirri pranë vetes, ata lanë menjëherë rrjetat dhe familjet e tyre dhe e ndoqën. Pjetri ishte një personazh spontan dhe i vrullshëm, me një dashuri të gjallë për Mjeshtrin. Nëpërmjet katër Ungjijve ne njohim jetën e tij pranë Krishtit, ndërsa veprimtaria e tij apostolike zbulohet në Veprat e Apostujve. Ai vetë rrëfeu me fuqi se Jezusi është Krishti, Biri i Perëndisë së Gjallë dhe dëgjoi përgjigjen e bekuar të Zotit. Shpëtimtari i dha atij çelësat e Mbretërisë së Qiellit dhe fuqinë për t’u lidhur dhe zgjidhur në tokë. Por ky autoritet, sipas interpretimit të Shën Agustinit, iu dha nëpërmjet Pjetrit gjithë Kishës, e cila është themeluar mbi Krishtin si gur themeli. Vetë Kisha lidh dhe zgjidh, dhe jashtë saj nuk ka falje dhe çlirim nga prangat e mëkatit. Pas Ringjalljes, Zoti e pyeti Pjetrin tri herë nëse ai e do atë dhe tri herë i besoi atij kopenë e tij. Në këtë mënyrë ai zgjidhi tri mohimet e frikshme të kryeapostullit në natën e Pësimit. Pjetri nuk u thirr për të kullotur delet e tij, por delet e Zotit, si një shërbëtor besnik dhe shembull për të gjithë barinjtë e ardhshëm të Kishës së Krishtit. Me këtë vetëdije të thellë të misionit të tij, Pjetri filloi të predikonte pas Ngjitjes së Zotit dhe shfaqjes së Frymës së Shenjtë. Ai mësoi Ungjillin në Jude, Antioki, Pont, Galati, Kapadoki, Azi dhe Bitini, duke mbështetur të rinjtë e krishterë kudo. Ai shkroi edhe dy letra katolike drejtuar kishave vendase, me anë të të cilave i nxit besimtarët të qëndrojnë vigjilentë. Ai u kujton atyre se djalli kundërshtar ecën si një luan vrumbullues, duke kërkuar kë të largojë nga besimi. Sipas traditës së lashtë të Kishës, Pjetri shkoi deri në Romë dhe predikoi Krishtin në zemër të perandorisë. Gjatë mbretërimit të Neronit, rreth gjashtëdhjetë e katër pas Krishtit, ai u arrestua dhe pësoi vdekje dëshmori për emrin e Zotit. Për shkak se e konsideronte veten të padenjë për t’u kryqëzuar si Mjeshtri i tij, ai kërkoi të kryqëzohej me kokë poshtë. Me këtë vdekje të tmerrshme ai vulosi misionin dhe dashurinë e tij, duke e lënë Kishën me figurën e një bariu që dha shpirtin për delet e Krishtit. Pavli lindi në Tars të Kilikisë, në një fshat të quajtur Gishala dhe fillimisht quhej Saul. Para konvertimit të tij ai ishte një njohës i flaktë i Ligjit dhe përndjekës mizor i të krishterëve të parë në Jerusalem. Me letra nga krerët e priftërinjve, të autorizuar për të arrestuar besimtarët dhe për t’i kthyer të lidhur, ai u nis deri në Damask. Ndërsa iu afrua qytetit, një dritë e fortë e mbuloi dhe ai dëgjoi zërin e Zotit që e pyeti pse po e ndiqte. I frikësuar dhe i verbër, ai pyeti se kush po i fliste dhe dëgjoi përgjigjen se ishte Jezusi, të cilin po e ndiqte me tërbim kaq të madh. Zoti dërgoi Anania, e cila e katekzoi dhe e pagëzoi në emër të Krishtit. Që nga ai moment, ujku dikur u shndërrua në një qengj të butë dhe u bë një enë e zgjedhur. Ai e ndryshoi emrin e tij nga Saul në Pal, duke e përulur veten, pasi vetë emri shfaq përulësi dhe përulësi. Ai vetë më vonë rrëfeu se ai është më i vogli i apostujve, megjithëse u mundua më shumë se të gjithë, dhe se ky ndryshim u bë me hirin e Zotit. Ky poshtërim ishte themeli i fshehur i udhëtimit të tij apostolik. Nga ai konvertim, Pavli ndërmori katër udhëtime të mëdha apostolike dhe u emërua i pari sipas Njërit dhe Apostullit të Johebrenjve. Ai u bë themeluesi i Kishës së Greqisë, pasi predikoi në Filipi, në Selanik, në Berea, në Athinë dhe në Korint, duke rrënjosur besimin midis kombeve. Ai u shkroi katërmbëdhjetë letra Kishave të cilat i themeloi ose i mbështeti, dhe veprat e tij shfaqen në Veprat e Apostujve. Apostulli i madh dëshiron që çdo i krishterë të jetë në gjendje të thotë me të vërtetën se ai vetë nuk jeton më, por Krishti jeton në të. Ai mëson se Krishti duhet të jetë gjithçka dhe në të gjithë, në mënyrë që ai të drejtojë çdo shfaqje të jetës sonë njerëzore. Sipas traditës, Zoti i zbuloi që në fillim vuajtjet e shumta që do të duronte për emrin e tij. Ai nuk e hidhëroi nga burgjet, zinxhirët dhe mbytjet e anijeve, por e mbështeti gjatë gjithë rrugës së tij. Në Romë, midis gjashtëdhjetë e katër dhe gjashtëdhjetë e shtatë pas Krishtit, atij iu pre koka për rrëfimin e tij. Kështu ai e vulosi me gjak predikimin e tij ungjillor dhe u bë mësues i përjetshëm i Kishës. Kisha e shenjtë nderon kujtimin e të dy pionierëve në një ditë, ndonëse kanë pësuar dëshmi në periudha të ndryshme, sepse shpirti dhe dëshmia e tyre kolektive i bashkon në një. Pjetri ishte i pari që u largua dhe shumë shpejt u pasua nga Pavli, dy shtyllat e Kishës së lashtë të Krishtit. Njëri rrëfeu Zotin si shkëmbin e besimit dhe tjetri u shndërrua nga një përndjekës në një predikues të zjarrtë të hirit të të Kryqëzuarit. Njëri meritonte vdekjen me kryqëzim me kokë poshtë dhe tjetri meritonte prerjen e kokës në kryeqytetin e perandorisë. Së bashku ata zbulojnë se çdo njeri, qoftë një peshkatar i përulur apo një avokat i arsimuar, mund të bëhet një enë e zgjedhjes në hirin e Perëndisë. Duke kremtuar kujtimin e tyre, Kisha nderon besimin e tyre të vërtetë, jetën e shenjtë dhe rrëfimin e pastër. Ai na thërret të duam madhështinë në to dhe t’i imitojmë ata në betejat shpirtërore. Kështu do të arrijmë edhe ne lumturinë e përjetshme që është përgatitur për të gjithë shenjtorët e Zotit. Rruga jonë u bë më e lehtë, sepse fillimisht e hapi vetë Krishti, e pasuan dëshmorët dhe apostujt.