Në rrugën për në Damask, një përndjekës i egër i Kishës u godit nga një dritë verbuese dhe dëgjoi Krishtin duke e thirrur me emër. Disa ditë më vonë, i njëjti burrë u pagëzua i krishterë në Damask nga duart e Ananias. Ai lindi në Tars të Kilikisë nga prindër hebrenj me nënshtetësi romake, midis viteve pesë dhe pesëmbëdhjetë pas Krishtit. Fillimisht mori emrin hebraik Saul, që do të thotë ai i kërkuar nga Perëndia, dhe më vonë u bë i njohur me emrin latin Pavli, që do të thotë pak. Ai mësoi artin e bërjes së tendave dhe studioi ligjin e Moisiut në Jerusalem nën mësuesin e famshëm Gamaliel. Ai u bë një farise i zellshëm dhe i përndoqi me pasion besimtarët, madje ruante rrobat e atyre që vranë me gurë protodëshmorin Stefan. Me letra nga krerët e priftërinjve ai u nis për në Damask, duke dashur të arrestonte dhe të sillte të lidhur në Jeruzalem të krishterët atje. Por kjo rrugë ishte kthesa e madhe e jetës së tij, pasi Zoti e priste dhe e thirri personalisht pranë Tij. Kur drita qiellore e mbuloi, ai ra në tokë dhe dëgjoi zërin që e pyeste pse po e përndiqte Jezusin. Ai qëndroi i verbër për tre ditë, pa ushqim dhe ujë dhe lutej pandërprerë që Zoti t’i zbulonte vullnetin e Tij. Perëndia i zbuloi në një vegim apostullit Anania që të kërkonte Saulin në një shtëpi të caktuar në qytet. Anania hezitoi, sepse e njihte reputacionin e tij si një përndjekës fanatik, por Zoti i tha se ky njeri do të bëhej ena e tij e zgjedhur. Kështu ai shkoi, vuri duart mbi të verbërin dhe i tha se po e dërgonte vetë Krishti. Menjëherë i ra nga sytë diçka si luspa dhe iu kthye drita. Ai u ngrit, u pagëzua, hëngri, u forcua dhe u mbush me Frymën e Shenjtë. Që nga ai moment ai filloi të predikonte në sinagoga se Jezusi është Biri i Perëndisë. Të gjithë ata që e dëgjuan u mrekulluan me ndryshimin e papritur të ish-përndjekësit, ndërsa hebrenjtë e Damaskut filluan menjëherë të komplotojnë vdekjen e tij. Dishepujt e zbritën natën në një shportë nga muri i qytetit dhe kështu ai shpëtoi. Ai u nis për në Arabi, u kthye në Damask dhe pas tre vjetësh u ngjit në Jeruzalem për të takuar Pjetrin. Atje Barnaba, shoku i tij i vjetër i klasës, e prezantoi me apostujt dhe u tregoi atyre se çfarë kishte ndodhur në rrugë. Nga Antiokia ata u nisën së bashku në udhëtimin e parë të madh misionar, duke ndjekur një urdhër të qartë të Frymës së Shenjtë. Ata kaluan nëpër Qipro, Pergë, Antioki të Pisidisë, Ikonium, Lystra dhe Derbë, duke u predikuar Krishtin hebrenjve dhe paganëve. Në Lystra shëruan një njeri të çalë që nga lindja dhe njerëzit menduan se ishin perëndi, derisa me vështirësi i penguan të ofronin flijime për ta. Menjëherë pas kësaj, judenjtë zgjuan turmën dhe e vranë me gurë Pavlin, duke e lënë në tokë për të vdekur. Por ai u ngrit dhe vazhdoi rrugën të nesërmen. Këshilli apostolik i Jeruzalemit, i cili u zhvillua rreth dyzet e nëntë pas Krishtit, e justifikoi predikimin e tij, duke vendosur që të krishterët johebrenj nuk janë të detyruar të zbatojnë dispozitat e ligjit të Moisiut. Me këtë vendim, rruga e Ungjillit iu hap mbarë botës dhe Pavli u bë apostulli i shquar i kombeve. Në katër turnetë e tij, plot dinamizëm dhe vetëflijim të paimagjinueshëm, ai përshkoi Azinë e Vogël, Maqedoninë, Greqinë dhe Italinë. Në Filipi ai pagëzoi Lidian dhe rojtarin e burgut pas tërmetit në burg. Në Selanik dhe Berea ai u predikoi atyre që studionin me zell shkrimet e shenjta. Në Athinë ai u ngjit në Areopag dhe foli për Zotin e panjohur, të cilin athinasit e nderuan pa e njohur Atë. Ai qëndroi në Korint për një vit e gjysmë si mysafir në shtëpinë e Akuilës dhe Prishilës, duke punuar me duart e veta në skenën. Ai qëndroi në Efes për tre vjet të plota dhe Zoti bëri mrekulli të jashtëzakonshme nëpërmjet tij. Edhe shamitë nga trupi i tij shëronin sëmundjet dhe largonin shpirtrat e këqij. Shumë magjistarë u penduan dhe dogjën publikisht librat e tyre, të cilat kapnin vlerën e pesëdhjetë mijë copë argjendi. Kështu fjala e Zotit u rrit dhe u mbajt në çdo qytet ku shkelte këmba e apostullit. Kur u kthye në Jerusalem, judenjtë nga Azia e njohën atë në tempull dhe e nxitën popullin kundër tij. Ata e tërhoqën zvarrë nga tempulli dhe do ta kishin vrarë nëse centurioni romak me ushtarët e tij nuk do të kishte ardhur në kohë. Pavli foli nga shkallët para turmës, duke rrëfyer thirrjen e tij në rrugën për në Damask dhe kërkoi nënshtetësinë e tij romake. Më vonë ai iu drejtua Cezarit dhe kështu u nis si rob për në Romë i shoqëruar nga një centurion. Anija kaloi nëpër një stuhi të madhe dhe u shkatërrua në Maltë, por të dyqind e shtatëdhjetë e gjashtë pasagjerët shpëtuan, pasi një engjëll i Zotit iu shfaq apostullit dhe e siguroi atë për shpëtimin e të gjithëve. Në ishull një nepërkë e kafshoi dorën, por ai e shkundi nga zjarri pa u lënduar. Pastaj shëroi babanë e zotit Publius dhe shumë të sëmurë të tjerë të ishullit. Ai mbërriti më në fund në Romë në vitin e pesëdhjetë e nëntë pas Krishtit dhe qëndroi atje për dy vjet të plota në liri, duke predikuar mbretërinë e Perëndisë me gjithë guxim dhe duke mësuar ata që erdhën tek ai. Më pas ai u lirua dhe udhëtoi nëpër Spanjë, Gali dhe Itali, duke çuar shumë paganë nga gabimi i idhujve në besimin e vërtetë. Në Spanjë ai pagëzoi Ksantipën, burrin e saj Probusin dhe sundimtarin e qytetit Filoteun së bashku me gjithë familjen e tyre. Për më tepër, me hirin e Zotit, ai konceptoi teologjinë e katërmbëdhjetë letrave të tij, të cilat vulosin gjerësinë e doktrinës orthodhokse dhe të etikës së krishterë. Në të gjitha punët e tij ai shoqërohej nga një skolopas në mish, i cili e përuli atë që të mos krenohej me shpalljet e Xhenetit. Ai iu lut Zotit tri herë që ta lironte, por mori përgjigjen se hiri i Tij është i mjaftueshëm, pasi fuqia e Perëndisë shfaqet në dobësinë njerëzore. Më në fund, duke u kthyer në Romë nën Neron, ai u arrestua dhe u burgos për herë të dytë, dhe më pas i shkroi dishepullit të tij Timoteut se kishte ardhur koha për largimin e tij. Sipas traditës, atij iu pre koka si qytetar romak midis viteve gjashtëdhjetë e katër dhe gjashtëdhjetë e tetë pas Krishtit. Nga plaga e tij e shenjtë doli gjak së bashku me qumështin dhe besimtarët e varrosën trupin e tij pranë apostullit Pjetër.