Ένας ψαράς της Γαλιλαίας ομολόγησε πρώτος τη θεότητα του Χριστού και άκουσε από τα ίδια τα χείλη του Κυρίου πως πάνω σε αυτή την πέτρα της πίστης θα οικοδομηθεί η Εκκλησία. Ένας σκληρός διώκτης των χριστιανών, καθώς οδοιπορούσε προς τη Δαμασκό για νέους διωγμούς, γκρεμίστηκε από ένα ουράνιο φως και άκουσε τη φωνή του Ιησού να τον ρωτάει γιατί τον καταδιώκει. Οι δύο αυτές μορφές, ο Πέτρος και ο Παύλος, στέκουν στην κορυφή της αποστολικής χορείας και τιμώνται μαζί στις είκοσι εννέα Ιουνίου.

Ο Πέτρος καταγόταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας και ήταν γιος του Ιωνά, αδελφός του Πρωτοκλήτου Ανδρέα. Οι δύο αδελφοί εργάζονταν ως ψαράδες στη λίμνη της Γεννησαρέτ και ζούσαν μια απλή και κοπιαστική ζωή. Ο Πέτρος είχε νυμφευθεί στην Καπερναούμ, όπου έμενε οικογενειακά μαζί με την πεθερά του.

Όταν ο Χριστός πέρασε από τη λίμνη και τους κάλεσε κοντά του, εγκατέλειψαν αμέσως τα δίχτυα και τις οικογένειές τους και τον ακολούθησαν. Ο Πέτρος ήταν χαρακτήρας αυθόρμητος και ορμητικός, με ζωντανή αγάπη προς τον Διδάσκαλο. Μέσα από τα τέσσερα Ευαγγέλια γνωρίζουμε τη ζωή του κοντά στον Χριστό, ενώ η αποστολική του δράση φανερώνεται στις Πράξεις των Αποστόλων.

Ο ίδιος ομολόγησε με δύναμη ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός, ο Υιός του Ζώντος Θεού, και άκουσε τη μακαρία απάντηση του Κυρίου. Ο Σωτήρας του παρέδωσε τις κλείδες της Βασιλείας των Ουρανών και την εξουσία να δένει και να λύνει επί της γης. Όμως η εξουσία αυτή, σύμφωνα με την ερμηνεία του ιερού Αυγουστίνου, δόθηκε δια του Πέτρου σε ολόκληρη την Εκκλησία, που είναι θεμελιωμένη στον ακρογωνιαίο λίθο τον Χριστό.

Η ίδια η Εκκλησία δένει και η ίδια λύνει, και έξω από αυτήν δεν υπάρχει συγχώρηση και απελευθέρωση από τα δεσμά της αμαρτίας. Μετά την Ανάσταση, ο Κύριος ρώτησε τρεις φορές τον Πέτρο αν τον αγαπάει και τρεις φορές του εμπιστεύθηκε το ποίμνιό του. Με τον τρόπο αυτό έλυσε τις τρεις φοβισμένες αρνήσεις του πρωτοκορυφαίου την νύχτα του Πάθους.

Ο Πέτρος δεν εκλήθη να ποιμάνει δικά του πρόβατα, αλλά τα πρόβατα του Κυρίου, ως πιστός υπηρέτης και παράδειγμα για όλους τους μελλοντικούς ποιμένες της Εκκλησίας του Χριστού. Με αυτή τη βαθιά συνείδηση της αποστολής του ο Πέτρος ξεκίνησε το κήρυγμα ύστερα από την Ανάληψη του Κυρίου και τη φανέρωση του Αγίου Πνεύματος. Δίδαξε το Ευαγγέλιο στην Ιουδαία, στην Αντιόχεια, στον Πόντο, στη Γαλατία, στην Καππαδοκία, στην Ασία και στη Βιθυνία, στηρίζοντας παντού τους νέους χριστιανούς.

Έγραψε επίσης δύο καθολικές επιστολές προς τις τοπικές Εκκλησίες, μέσα από τις οποίες παρακινεί τους πιστούς να μένουν άγρυπνοι. Τους θυμίζει ότι ο αντίδικος διάβολος περπατάει σαν λιοντάρι που βρυχάται και αναζητεί ποιόν να τραβήξει μακριά από την πίστη. Σύμφωνα με την αρχαία παράδοση της Εκκλησίας, ο Πέτρος έφτασε μέχρι τη Ρώμη και κήρυξε τον Χριστό μέσα στην ίδια την καρδιά της αυτοκρατορίας.

Επί Νέρωνος, γύρω στο εξήντα τέσσερα μετά Χριστόν, συνελήφθη και υπέστη μαρτυρικό θάνατο για το όνομα του Κυρίου. Επειδή θεώρησε τον εαυτό του ανάξιο να σταυρωθεί όπως ο Διδάσκαλός του, ζήτησε να σταυρωθεί χιαστί με το κεφάλι προς τα κάτω. Με αυτό τον φρικτό θάνατο σφράγισε την αποστολή και την αγάπη του, αφήνοντας στην Εκκλησία την εικόνα ενός ποιμένα που έδωσε την ψυχή του για τα πρόβατα του Χριστού.

Ο Παύλος γεννήθηκε στην Ταρσό της Κιλικίας, σε ένα χωρίο που ονομαζόταν Γίσχαλα, και αρχικά λεγόταν Σαύλος. Πριν τη μεταστροφή του ήταν φλογερός νομομαθής και σκληρός διώκτης των πρώτων χριστιανών μέσα στην Ιερουσαλήμ. Με γράμματα από τους αρχιερείς, εξουσιοδοτημένος να συλλάβει τους πιστούς και να τους φέρει δεμένους πίσω, ξεκίνησε να φτάσει μέχρι τη Δαμασκό.

Καθώς πλησίαζε στην πόλη, ένα δυνατό φως τον τύλωσε και άκουσε τη φωνή του Κυρίου να τον ρωτά γιατί τον καταδιώκει. Έντρομος και τυφλωμένος ρώτησε ποιος του μιλάει, και άκουσε την απάντηση ότι είναι ο Ιησούς, τον οποίο εκείνος καταδίωκε με τόση μανία. Ο Κύριος έστειλε τον Ανανία, ο οποίος τον κατήχησε και τον βάπτισε στο όνομα του Χριστού.

Από εκείνη τη στιγμή ο άλλοτε λύκος μεταμορφώθηκε σε πραότατο αρνίο και έγινε σκεύος εκλογής. Άλλαξε το όνομά του από Σαύλος σε Παύλος, ταπεινώνοντας τον εαυτό του, καθώς το ίδιο το όνομα φανερώνει τη σμίκρυνση και τη μετριοφροσύνη. Ο ίδιος ομολόγησε αργότερα ότι είναι ο ελάχιστος των αποστόλων, αν και κοπίασε περισσότερο από όλους, και πως αυτή η αλλαγή έγινε δια της χάριτος του Θεού.

Η ταπείνωση αυτή στάθηκε το κρυφό θεμέλιο της αποστολικής του πορείας. Από εκείνη τη μεταστροφή ο Παύλος ανέλαβε τέσσερις μεγάλες αποστολικές περιοδείες και ονομάστηκε πρώτος μετά τον Ένα και Απόστολος των Εθνών. Έγινε ο ιδρυτής της Εκκλησίας της Ελλάδος, καθώς κήρυξε στους Φιλίππους, στη Θεσσαλονίκη, στη Βέροια, στην Αθήνα και στην Κόρινθο, ριζώνοντας την πίστη μέσα στα έθνη.

Συνέγραψε δεκατέσσερις επιστολές προς τις Εκκλησίες που εκείνος ίδρυσε ή στήριξε, και οι κόποι του φανερώνονται μέσα στις Πράξεις των Αποστόλων. Ο μέγας Απόστολος θέλει κάθε χριστιανός να μπορεί να λέει με αλήθεια ότι δεν ζει πια ο ίδιος, αλλά μέσα του ζει ο Χριστός. Διδάσκει ότι ο Χριστός πρέπει να είναι τα πάντα και μέσα σε όλους, ώστε να διευθύνει κάθε εκδήλωση της ανθρώπινης ζωής μας.

Σύμφωνα με την παράδοση, ο Κύριος του φανέρωσε από την αρχή τα πολλά παθήματα που θα υπέμενε για το όνομά του. Δεν τον λύπρωσε από τις φυλακές, τα δεσμά και τα ναυάγια, αλλά τον στήριξε σε όλη την πορεία του. Στη Ρώμη, μεταξύ εξήντα τέσσερα και εξήντα επτά μετά Χριστόν, αποκεφαλίστηκε για την ομολογία του.

Έτσι σφράγισε με αίμα το ευαγγελικό του κήρυγμα και έγινε αιώνιος διδάσκαλος της Εκκλησίας. Η αγία Εκκλησία τιμά σε μία ημέρα τη μνήμη και των δύο πρωτοκορυφαίων, αν και υπέστησαν το μαρτύριο σε διαφορετικές στιγμές, επειδή η ψυχή τους και η σύσσωμη μαρτυρία τους τους ενώνουν ως ένα. Πρώτος έφυγε ο Πέτρος και κοντά του ακολούθησε σύντομα ο Παύλος, οι δύο στύλοι της αρχαίας Εκκλησίας του Χριστού.

Ο ένας ομολόγησε τον Κύριο ως πέτρα της πίστης και ο άλλος μεταστράφηκε από διώκτης σε φλογερό κήρυκα της χάριτος του Σταυρωμένου. Ο ένας αξιώθηκε σταυρικού θανάτου με το κεφάλι προς τα κάτω και ο άλλος αξιώθηκε αποκεφαλισμού στην πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας. Μαζί φανερώνουν ότι κάθε άνθρωπος, είτε ταπεινός ψαράς είτε μορφωμένος νομομαθής, μπορεί να γίνει σκεύος εκλογής μέσα στη χάρη του Θεού.

Εορτάζοντας τη μνήμη τους, η Εκκλησία τιμά την αληθινή τους πίστη, την άγια ζωή και την καθαρή τους ομολογία. Μας καλεί να αγαπήσουμε μέσα τους τη μεγαλωσύνη και να τους μιμηθούμε στους πνευματικούς αγώνες. Έτσι θα φτάσουμε και εμείς στην αιώνια μακαριότητα που ετοιμάστηκε για όλους τους αγίους του Κυρίου.