Një peshkatar i thjeshtë galileas kërkoi të kryqëzohej me kokë poshtë, sepse nuk e konsideronte veten të denjë të imitonte Zotin. I njëjti njeri kishte sjellë tre mijë shpirtra në besimin e Krishtit në një ditë të vetme në Rrëshajë. Simoni, bir i Jonait, erdhi nga Betsaida e Galilesë dhe jetonte pranë peshkimit në liqenin e vogël. Ai ishte i martuar dhe Krishti e shëroi vjehrrën e tij nga një ethe e rëndë me prekjen e Tij. Kur Zoti e thirri bashkë me vëllanë e tij Andrean, ata lanë menjëherë rrjetat dhe barkën dhe e ndoqën. Ai vetë e quajti Simonin Kefa, që në greqisht jepet si Petros, domethënë gur/shkëmb. Së bashku me Jakobin dhe Gjonin, ai formoi rrethin më të ngushtë të dishepujve, të cilët panë lavdinë në malin Tabor dhe dëgjuan zërin e Atit. Karakteri i tij ishte i ngrohtë, i vrullshëm dhe i vullnetshëm, dhe për këtë arsye ai doli si një udhëheqës i natyrshëm midis dymbëdhjetë Apostujve. Ai ishte i pari që e rrëfeu qartë Jezusin si Birin e Perëndisë së Gjallë, përpara nxënësve të tjerë në Cezare të Filipit. Megjithë dashurinë e tij për Mjeshtrin, ai u ligështua nga frika natën e Pësimit dhe e mohoi Atë tri herë në oborrin e kryepriftit. Por ai u pendua menjëherë dhe qau me lot pendimi të sinqertë për rënien e tij. Pas Ringjalljes, Zoti e rivendosi atë, duke e pyetur tri herë nëse e do Atë dhe e ngarkoi atë të kullotte delet e Tij të arsyeshme. Që nga dita e Rrëshajëve, peshkatari analfabet u shndërrua në një predikues të zjarrtë dhe fjalët e tij sollën mijëra në pendim dhe pagëzim. Me fjalimin e tij të dytë madhështor ai udhëhoqi pesë mijë hebrenj të tjerë në besimin e Krishtit. Ai bëri shumë mrekulli në emër të Krishtit dhe shëroi të sëmurët edhe me hijen e tij teksa kalonte nëpër rrugë. Në Lydda ai ngriti Eneun e paralizuar, ndërsa në Jopë ringjalli nxënësen Tabitha me lutjen e tij të zjarrtë. Ai e justifikoi me jetë titullin e shtyllës së Kishës, ndonëse pësoi përndjekje, burgime dhe shumë tundime. Ai ishte i pari që hapi derën e besimit edhe për paganët, duke pagëzuar centurionin e devotshëm Kornelin në Cezare. Korneli, një oficer romak dashamirës, i devotshëm dhe i dashur nga hebrenjtë për lëmoshën e tij, shërbeu në Cezare të Palestinës. Një engjëll i Zotit iu shfaq dhe e nxiti që të thërriste Pjetrin nga Jopa fqinje, ku po qëndronte. Përpara se të mbërrinin lajmëtarët, udhëheqësi pa një vizion të çuditshëm plot kuptim dhe zbulim të planit hyjnor. Ai pa një çarçaf të madh që zbriste nga qielli me kafshë të pastra dhe të papastra, sipas ligjit të Dhiatës së Vjetër. Tre herë ai dëgjoi urdhrin për të therur dhe për të ngrënë, dhe tre herë ai i rezistoi vizionit nga respekti për traditat e tij. Atëherë ai e kuptoi se Zoti nuk i dallon më hebrenjtë nga kombet e tjera, por i thërret të gjithë njerëzit në shpëtim. Kështu ai zbriti në shtëpinë e Kornelit, i mësoi me sfidë oficerin dhe gjithë shtëpinë e tij dhe i pagëzoi të shenjtë. Centurioni dhe njerëzit e tij morën Frymën e Shenjtë dhe u bënë të krishterët e parë midis paganëve të mëparshëm. Kur u kthye në Jeruzalem, besimtarët u mahnitën nga kjo risi e madhe, por Pjetri me përulësi u tregoi atyre vizionin hyjnor. Ai tregoi gjithë ekonominë e Zotit dhe bindi vëllezërit, të cilët lavdëruan Zotin e jetës dhe të së vërtetës. Nga Jeruzalemi Apostulli nisi udhëtime të mëdha misionare në shumë vende të botës për veprën e Ungjillit. Ai kaloi nëpër Samari, Antioki, Kapadoki, Pont dhe qytetet bregdetare të Sirisë, duke hirotonisur episkopë dhe priftërinj. Në Antioki vendosi Euodin, ndërsa në Nikomedi la Prohorin si bari të kishës së sapokrijuar atje. Ai kaloi nëpër Maqedoni dhe Akai, ndërsa në Filipi la Olimpin si episkop për mbështetjen e besimtarëve. Kur Zoti i zbuloi se kishte ardhur koha që Perëndimi të ndriçohej, ai u nis për në Romën e largët me shumë padurim. Aty u përplas me magjistarin famëkeq Simon, i cili mashtroi popullin me art dhe kotësi demonike. Me lutjen e tij ai ringjalli djalin e vogël të një vejushe fisnike dhe zbuloi mashtrimin e magjistarit të lig. Kur Simoni më vonë u përpoq të fluturonte në ajër i mbështetur nga demonët e tij, Pjetri iu lut Krishtit. Demonët u hoqën me urdhër të Apostullit dhe magjistari ra në tokë dhe pati një fund të mjerueshëm. Populli lavdëroi Perëndinë e vërtetë, ndërsa shumë romakë të shquar erdhën në besimin e Shpëtimtarit. Neroni u tërbua me vdekjen e mikut të tij dhe me fitoren e qëndrueshme shpirtërore të Apostullit. Kështu ai filloi të kërkonte kokën e Pjetrit, duke u djegur nga urrejtja kundër besimit të ri që po përhapej gjithandej. Vëllezërit në Romë iu lutën Apostullit të vjetër që të largohej nga qyteti për pak kohë, në mënyrë që Kisha e tyre të shpëtonte. Ai u dorëzua para lotëve të tyre dhe natën u nis i vetëm jashtë mureve të qytetit të madh. Megjithatë, te porta, ai u befasua kur pa Krishtin që po vinte drejt tij, duke hyrë në qytet. Ai e pyeti i thyer se ku po shkonte dhe Zoti iu përgjigj se ai po vinte në Romë për t’u kryqëzuar përsëri. Apostulli e kuptoi që duhej të dëshmonte në trupin e tij për hir të Zotit dhe menjëherë u kthye te vëllezërit. Ai u arrestua së bashku me besimtarë të tjerë dhe u dënua me vdekje në kryq nga njerëzit e perandorit. Ai iu lut xhelatëve që ta kryqëzonin me kokën poshtë, nga përulësia e thellë ndaj Mjeshtrit. Ai nuk ndihej i denjë të krahasohej në formën e kryqit me Krishtin, i cili u kryqëzua për dashurinë ndaj botës. Kështu ai e dorëzoi shpirtin e tij në njëzet e nëntë qershor, duke përlëvduar Shpëtimtarin deri në fund. Dishepulli i Klementit mori reliken e ndershme dhe e varrosi me gjithë nderimin dhe nderimin kishtar.