Kur Patriarku Kiril i Aleksandrisë donte të pastronte Manufinin e tmerrshëm nga shpirtrat e këqij, një engjëll i Zotit i zbuloi zgjidhjen atij në një vegim. Urdhri ishte i qartë, të transferohej atje lipsanet e shenjta të dëshmorëve Kir dhe Joan, në mënyrë që fuqia demonike të largohej. Këta dy shenjtorë anargjirë kishin dëshmuar në vitet e Dioklecianit, në qytetin Konop, pranë Aleksandrisë së madhe. Kiri erdhi nga Aleksandria dhe Joani nga Edesa, të dy njohës të shkëlqyer të artit mjekësor. Ata ofruan kujdesin e tyre pa pagesë, madje duke ndarë pasurinë e tyre me të sëmurët e varfër. Së bashku me shërimin e trupit, ata u transmetuan edhe dritën e Ungjillit të Krishtit të vuajturve. Por ata u raportuan te autoritetet për veprimtarinë e tyre të krishterë dhe iu pre koka me guxim. Më pas, të krishterët i morën fshehurazi trupat e tyre të ndershëm dhe i varrosën me nderim në një vend të sigurt. Kaluan shumë vite derisa u zbulua lipsanet e mrekullueshme, kur besimtarët fituan lirinë për të ndërtuar tempuj. Ajo epokë ishte vendimtare, sepse krishterimi po përhapej kudo me fuqi dhe guxim. Ndërtimi i kishave në Egjipt mori një hov të madh nga vitet e perandorit Theodhos i Madh. Ai mundi mbretin perëndimor Maksimin me ndihmën e lutjeve të etërve besnikë të shkretëtirës, ​​duke kërkuar me përulësi ndërmjetësimin e tyre. Një asket i veçantë i asaj kohe ishte i shenjti Senufi, i cili jetonte si asket në vetmi dhe ishte i famshëm për dhuntitë e tij të mrekullueshme. Perandori i shkroi Patriarkut të Aleksandrisë Theofil dhe i kërkoi që ta dërgonte shenjtorin në Kostandinopojë. Vetë Theofil shkoi në vetmi dhe iu lut me zell jerondit të shkonte te mbreti. Megjithatë, Shën Senufi nuk pranoi në asnjë mënyrë të largohej nga qelia e tij e heshtjes. Më në fund mori klamidën dhe shkopin e tij dhe i ngriti drejt lindjes me emocion të thellë. Ai iu lut Zotit t’u jepte këtyre objekteve të përulura fuqinë që do t’i kishte dhënë Vetes nëse do të kishte ecur personalisht. Më pas ai ia dorëzoi patriarkut klamidën dhe shkopin, me urdhër që t’i dërgoheshin perandorit si përfaqësues të tij. Ai urdhëroi që të vishte klamidën në betejë dhe të marshonte me guxim para gjithë ushtrisë së tij. Perandori besoi në fjalët e shenjtorit dhe bëri gjithçka që plaku Senufi e urdhëroi me anë të patriarkut. Kështu ai fitoi një fitore të lavdishme mbi kundërshtarët e tij dhe i dha lavdi Perëndisë dhe ndërmjetësit të shenjtë. Në përkujtim të kësaj fitoreje, populli i Aleksandrisë ngriti një statujë të mbretit në një piedestal të lartë. Ata përfaqësonin perandorin të veshur me klamidën e oshënarit dhe me skeptrin në duar. Çdo vit ata kremtonin solemnisht ditën e fitores, duke falënderuar Zotin për zellin apostolik të jerondit. Që nga ato vite besimtarët filluan të ndërtonin tempuj lirisht në Aleksandri dhe në mbarë vendin egjiptian. Kur patriarku Theofil vendosi të ndërtojë një tempull të madh për nder të Apostujve të Shenjtë në qytetin e Konop, ndodhi ngjarja e mrekullueshme. Pikërisht në atë periudhë u zbuluan në mënyrë zbuluese lipsanet e ndershme e mrekullibërësve të shenjtë Kirit dhe Joanit. Zbulimi u bë pas vdekjes së Teodosit, gjatë viteve të djalit të Arkadit, i cili sundonte perandorinë lindore. Gëzimi i besimtarëve të Aleksandrisë ishte atëherë i pashprehur dhe plot mirënjohje. Në një distancë prej dy stadiumesh nga Konop ishte një vend i quajtur Manufin, një fshat i vjetër me një të kaluar të errët. Aty ishte një faltore e lashtë pagane, e cila ishte bërë vendbanimi i shpirtrave të ndyrë dhe përhapte tmerr. Patriarku Theofil kishte kohë që dëshironte ta pastronte vendin dhe t’ia kushtonte lavdimit të Zotit. Por kujdesjet e tjera baritore e përthithën dhe vdekja e pushtoi përpara se të mund të përfundonte planin e tij të shenjtë. Pasardhësi i tij Shën Kirili vendosi të përmbushte qëllimin e paraardhësit të tij me lutje dhe luftë. I lutej me këmbëngulje Zotit që t’i jepte forcë nga lart, për të dëbuar demonët nga Manufini. Pastaj një engjëll i Zotit iu shfaq hierarkut dhe i zbuloi atij planin e shenjtë të providencës hyjnore. Ai e urdhëroi që të çonte në atë vend të tmerrshëm lipsanet e dëshmorëve Kir dhe Joan. Shën Kirili iu bind menjëherë urdhrit qiellor dhe e kreu transferimin me nderim të madh. Ai ndërtoi atje një tempull të shkëlqyer në emër të dy dëshmorëve anargjirë të Krishtit. Shpejt shpirtrat e ndyrë u larguan përgjithmonë nga vendi, i cili u bë burim i shumë shërimeve për pelegrinët e devotshëm. Nga ato vite mrekullitë e shenjtorëve Kir dhe Joan filluan të shumohen në të gjithë Egjiptin. Djali i udhëheqësit të qytetit Julian, i quajtur Amonius, vuante nga ënjtje të dhimbshme në qafë. Sëmundja rritej çdo ditë dhe kërcënonte jetën e tij, ndërsa mjekët me përvojë nuk mund ta ndihmonin fare. Babë e bir vrapuan me lot drejt lipsanit të ndershëm të anargjirëve dhe kërkuan shërimin e tyre. Shenjtorët u shfaqën në një vegim dhe e urdhëruan të riun të largohej nga kotësia e pasurisë dhe e lavdisë. Ai gjithashtu u udhëzua të përgatiste një suva me dyll dhe bukë dhe ta vendoste në qafë. Sapo Amoniusi bëri gjithçka që iu kërkua, ënjtjet u zhdukën plotësisht. Më vonë, megjithatë, ai u bë krenar dhe u sëmur përsëri nga një sëmundje e tmerrshme e stomakut, si një mësim për mosbindjen e tij. Ai u kthye i përulur te shenjtorët, të cilët i kërkuan të vishte një thes dhe t’u shërbente të sëmurëve dhe të varfërve. Kur ai kryente shërbimin me dëshirë, shenjtorët i dhanë shërim të plotë dhe paqe shpirtërore. Kështu ai mësoi përgjithmonë vlerën e përulësisë dhe të një jete mirënjohëse përpara Perëndisë. Shumë besimtarë të tjerë morën shërimin nga lipsana mrekullibërëse e shenjtorëve në vendin e bekuar të Manufinit. Teodori i Aleksandrisë, i cili prej kohësh kishte humbur dritën e syve, gjeti kurën e tij. Shenjtorët e urdhëruan të lahej në burimin afër tempullit dhe shikimi iu rikthye menjëherë. Njëfarë Kalos ra nga një shkallë dhe i shtypi keq eshtrat e tibisë së tij. Por ai e vajosi këmbën me vaj nga llamba e shenjtorëve dhe u shërua plotësisht. Isidore nga Maiuma vuante nga një sëmundje e rëndë e mëlçisë, pa asnjë përfitim mjekësor. Shenjtorët i dhanë për të ngrënë limon dhe më pas ai dëboi një krimb të madh, i cili i hëngri të brendshmet. Një tjetër, i quajtur Minas, vuajti nga një temperaturë e rëndë dhe sëmundje stomaku për dy javë të tëra. Në ëndërr shenjtorët i dhanë një fik dhe kur u zgjua, e gjeti pranë tij në shtrat. Një grua me emrin Theodora kishte gëlltitur padashur një bretkocë të vogël, e cila u rrit brenda saj dhe e mundonte tmerrësisht. Shenjtorët e këshilluan të pinte shumë ujë me stomakun bosh dhe ajo u çlirua menjëherë nga vuajtjet e tmerrshme. Teodori i ri, i cili ishte helmuar nga njerëz keqdashës, kërkoi me këmbëngulje ndihmën e të shenjtëve Anargjirë. Shenjtorët iu shfaqën katër herë dhe i thanë të hante një kafshë helmuese, të quajtur skolopendra. Në fillim ai hezitoi dhe mendoi se ishte një tundim dhe mashtrim demonik. Herën e katërt shenjtorët iu shfaqën hapur dhe e nxitën të shkonte në burimin e tyre të shenjtë të njohur. Aty gjeti një kastravec të vogël, të cilin e hëngri me kënaqësi, derisa zbuloi skolopendrën brenda. I tmerruar vjelli kastravecin së bashku me të gjithë helmin dhe menjëherë fitoi shëndetin e vërtetë. Një farë Maria erdhi nga Babilonia dhe e solli djalin e saj tetë vjeçar në lipsane të ndershme. Fëmija i kishte dalë gjuha nga goja, e zezë, me erë të keqe dhe anormalisht e madhe. Por ai ra rastësisht mbi mermerin e varrit të shenjtorëve dhe gjuha e tij u rikthye në pozicionin e saj normal. Eugjeni i Egjiptit, i cili vuante nga hidropizia, dëgjoi shenjtorët në një vegim që e urdhëronin të ngrihej i shëndetshëm. Pra, le të lavdërojmë Krishtin, i cili u dha një fuqi kaq të mrekullueshme mjekëve të tij anargjirë.