Një foshnjë e porsalindur, vetëm disa ditëshe, hapi gojën në turmë dhe zbuloi babanë e tij të vërtetë, duke shpëtuar nderin e një murgu të pafajshëm. Oshënar Pavli Mjeku erdhi nga Korinti dhe mori nga Zoti dhuratën e shërimit pas një shpifjeje të tmerrshme që e duroi me butësi të admirueshme. Prindërit e tij ishin të krishterë të devotshëm dhe e rritën me frikë nga Zoti dhe dashuri për lutjen dhe Kishën. Që në rini e deshi Zotin dhe kërkoi jetën e vetmuar, larg zhurmave të botës. Ai shkoi në një manastir të zonës dhe aty mori skimën engjëllore me shumë gëzim dhe përulësi. Ai iu përkushtua agjërimit e ashpër, lutjen e pandërprerë dhe çdo ushtrim që çelikon shpirtin e murgut. Me kalimin e kohës u bë një luftëtar me përvojë dhe u shqua ndër vëllezërit për durimin dhe pastërtinë e zemrës. Por armiku i shpëtimit tonë nuk mund të duronte të shihte përparimin e tij dhe përgatiti tundime kundër tij. Kështu ai bëri luftë me ashpërsi, duke përdorur fillimisht si armë vetë pasionet e mishit. Një natë, teksa Oshënar Pavli ishte në këmbë dhe lutej me lot në qeli, demoni i kurvërisë iu shfaq në një mënyrë të tmerrshme dhe kërcënuese. I ligu i tha se nëse nuk e kënaqte qoftë edhe një herë dëshirën trupore, do ta sulmonte me luftë të pamëshirshme. Por shenjtori nuk u prek aspak nga kërcënimet dhe e qortoi menjëherë demonin në emër të Jezu Krishtit. Me shenjën e kryqit e përzuri nga qelia, duke dëshmuar besnikërinë e tij të patundur. Atëherë i ligu hartoi një plan tjetër, për ta turpëruar para gjithë qytetit. Ai bindi një prostitutë, e cila së fundmi kishte lindur një foshnjë, të merrte përsipër veprën e shpifjes. Gruaja e mori të porsalindurin dhe e solli në manastir, para jerondit të drejtë. Ai e vendosi fëmijën në shtratin e shenjtorit dhe filloi të bërtiste se Pali ishte babai i foshnjës. Ajo me pafytyrësi pretendoi se e kishte ngjizur dhe lindur fëmijën prej tij. Jerondi e priti foshnjën me gëzim dhe përulësi, pa reaguar ndaj padrejtësisë dhe pa mohuar akuzën e rreme. Megjithatë, disa heretikë, sapo dëgjuan rastin, vrapuan në manastir për të ekspozuar publikisht Palin. Ia lidhën duart pas shpine dhe i varën me litar të porsalindurin në qafë. Më pas e shëtitën nëpër rrugët e qytetit me tallje, fyerje dhe ironi, për t’u bërë spektakël. Kur arritën në mes të turmës, shenjtori ngriti dorën dhe u kërkoi njerëzve të ndalonin për pak. Ai i tha turmës që ta pyeste vetë foshnjën në mënyrë që të zbulohej se kush ishte në të vërtetë babai i tij. Pastaj iu drejtua fëmijës dhe i kërkoi butësisht të rrëfente të vërtetën para të gjithëve. Atëherë foshnja, vetëm disa ditëshe, grisi me duart e tij të vogla pelena me të cilat ishte mbështjellë. Ai drejtoi qartë gishtin nga një kovaç në qytet dhe rrëfeu se ishte babai i tij. Mrekullia tronditi të gjithë turmën dhe i bëri njerëzit të kuptojnë padrejtësinë që kishin bërë ndaj jerondit. Ata menjëherë ranë në gjunjë përpara Shën Palit dhe të përlotur i kërkuan falje dhe bekim. Që nga ajo ditë Zoti i dha shërbëtorit të tij të drejtë dhuratën e pasur të shërimit të të sëmurëve. Shenjtori vuri duart mbi të sëmurët dhe ata morën menjëherë shëndetin, të vegjël e të vjetër. Për këtë arsye besimtarët e quanin mjek, pasi ai shëronte trupa dhe shpirtra me hirin e Frymës së Shenjtë. Ai jetoi në këtë mënyrë për më shumë se shtatëdhjetë vjet, duke i shërbyer Zotit me zell dhe lutje të pandërprerë. Ai kurrë nuk i neglizhoi rregullat e jetës monakale, pavarësisht nga mosha e tij dhe mundi i shërbimit të tij ndaj të vuajturve. Kur erdhi koha e vdekjes së tij, ai paqësisht e dorëzoi shpirtin e tij të shenjtë në duart e Zotit. Kisha e përfshiu atë në korin e shenjtorëve dhe nderon kujtimin e tij në njëzet e tetë qershor të çdo viti.