Ungjilltari Luka, i cili ishte edhe një ikonograf i zoti, pikturoi ikonën e Hyjlindëses në një dërrasë dhe ia çoi vetë Virgjëreshës për ta parë. Ajo pa ikonën, kujtoi profecinë e saj të vjetër dhe tha se hiri i saj do ta shoqëronte këtë ikonë përgjithmonë. Që nga ai moment fjala e Virgjëreshës u përmbush në praktikë, pasi ikona filloi të prodhonte mrekulli të papërshkrueshme dhe të ndryshme. Të sëmurët e të gjitha llojeve morën shërimin me hirin e Hyjlindës, duke besuar në praninë e saj nëpërmjet formës së shenjtë. Pas ca kohësh, vetë ungjilltari e dërgoi ikonën në Antioki, te Teofili i fuqishëm, i cili kishte besuar në Krishtin. Luka kishte shkruar Ungjillin e tij dhe Veprat e Apostujve për Teofilin dhe tani ia besoi ikonën e Hyjlindëses. Në Antioki ikona u nderua ashtu siç e meritonte, jo vetëm nga Teofili, por edhe nga të gjithë të krishterët e qytetit. Kështu nisi rrugëtimi i madh i një ikone që do të bëhej simbol i gjithë Orthodhoksisë ndër shekuj. Kaluan disa vite dhe ikona e shenjtë u transferua nga Antiokia në Jerusalem, për të gjetur më vonë vendndodhjen e saj përfundimtare në Kostandinopojë. Transferimi i saj te mbretëresha u bë në këtë mënyrë, e cila ishte shkruar në traditat e Kishës. Perandoresha Eudokia, gruaja e Teodosit të Ri, shkoi në Tokën e Shenjtë për të bërë pelegrinazhet e shenjta të besimit. Atje ai mori ikonën e mrekullueshme të Hyjlindès, të pikturuar nga ungjilltari Luka dhe ia dërgoi si dhuratë motrës së perandorit. E bekuara Pulcheria e pranoi me gëzim dhe dashuri ikonën e shenjtë dhe e vendosi në kishën e Hyjlindëses, të cilën ajo vetë e kishte ngritur në Blachernes. Që nga ai moment ikona u bë një zbukurim për qytetin mbretëror, pasi prej saj rrodhën shumë mrekulli dhe shërime. Me kalimin e kohës ajo u quajt Odegetria dhe ky emër u fiksua pas një incidenti të mrekullueshëm me njerëz të verbër. Vetë Hyjlindësja iu shfaq dy të verbërve dhe i çoi në tempullin e Blachernes, përballë formës së saj. Ata u lutën me pendim dhe besim dhe menjëherë morën dritën e syve të tyre. Gjatë viteve të Heraklionit, shteti bizantin u sulmua njëkohësisht nga persët dhe skithët, të cilët kërcënuan vetë shtetin mbretërues. Gjenerali i Chosroes, Sarvar dhe sundimtari skith mbërritën me një ushtri të madhe përpara mureve të Kostandinopojës dhe e rrethuan atë. Patriarku Sergius mori me nderim ikonën e mrekullueshme të Odigetria dhe ikonën e shenjtë të Virgjëreshës në duart e tij. Me këto dhe ikona të tjera të shenjta ai ecte rreth mureve dhe këndoi lutje Zotit dhe Nënës së tij të Bekuar. Me hirin e Zotit dhe mbrojtjen e Hyjlindès, romakët u çliruan nga rrethuesit e tyre barbarë. Kur patriarku zhyti maforiumin e Virgjëreshës në ujërat e gjirit, u ngrit një stuhi e papritur në det. Anijet e armiqve u fundosën, ndërsa ato në tokë u pushtuan nga frika dhe rrëmuja e madhe. Kështu trupat romake i larguan pa shumë telashe, me ndihmën e dukshme të Hyjlindës. Në përkujtim të këtij shpëtimi të mrekullueshëm, Himni falënderues i Akathistos u caktua të këndohej çdo vit të shtunën e pestë të Kreshmës së Madhe. Kur shpërtheu herezia e ikonoklastëve dhe perandorët e pabesë i përndoqën ikonat, rreziku arriti edhe në Odigetria. Disa klerikë të devotshëm e morën fshehurazi ikonën e mrekullueshme nga tempulli i Blacherna natën për ta shpëtuar nga përdhosja. E çuan në manastirin e Pantokratoros dhe e fshehën brenda një muri të tempullit, që të mos gjendej nga përndjekësit. Ata ndezën një qiri përpara saj, vulosën hapjen dhe e dorëzuan në kujdesin e vetë Virgjëreshës. Figura e shenjtë mbeti e fshehur brenda murit për shumë vite, derisa të gjithë mbështetësit e herezisë u zhdukën. Kur paqja u kthye në Kishë dhe lufta kundër ikonave pushoi, besimtarët filluan të kërkonin ikonën e nderuar. Me shpalljen hyjnore më në fund u gjet e fshehur në murin e tempullit të manastirit të Pantokratorit. Me një admirim të madh, të gjithë panë se qiriri që ishte ndezur kaq shumë vite më parë ishte ende i ndezur. Besimtarët u mbushën me gëzim dhe me brohoritje e lutje e çuan solemnisht Odigetrinë në vendin e saj të vjetër në tempullin e Blacherna.