Kur vdiq Khagani i tmerrshëm i Khazarëve, Oshënar Joani profetizoi se pas dyzet ditësh edhe ai do të qëndronte përpara hapit të Krishtit. Profecia u realizua dhe peshkopi i shenjtë dha shpirtin e tij ashtu siç u kishte parashikuar besimtarëve të tij. Ai lindi në fillim të shekullit të tetë pas Krishtit, në vitet e perandorit Leo Isaurus, në një vend në Krime të zhytur në traditën e krishterë. Ai erdhi në botë pas lutjes së zjarrtë të prindërve të tij, Leos dhe Fotinit, të cilët i dhanë devotshmëri. Që në moshë të re ai u shqua për stilin e jetës së tij asketike dhe zellin e zjarrtë për besimin ortodoks. Ndërsa u rrit, ndjeu nevojën për të vizituar Tokën e Shenjtë dhe filloi një pelegrinazh të gjatë në Jerusalem. Ai qëndroi atje për tre vjet të plota, duke vizituar pelegrinazhet e nderuara të Palestinës me ngazëllim të thellë. Pas këtij turneu shpirtëror, ai u kthye në vendlindje plot përjetime dhe hirin e Zotit. Fama e virtytit të tij u përhap shpejt midis të krishterëve të rajonit dhe tërhoqi vëmendjen e tufës gote. Në atë kohë perandori ikonoklast Konstandini i Madh dëboi peshkopin e gotëve nga selia e tij për shkak të rrëfimit ortodoks. Gotët, të mbetur pa bari, iu lutën me zell Gjonit që të pranonte kujdesin episkopal të kishës së tyre. Meqenëse Konstandinopoja ishte rrënuar nga herezia, Oshënar udhëtoi për në Gjeorgji, e cila kishte mbetur e paprekur nga plaga e ikonoklazmës. Atje u shugurua peshkop dhe u kthye te gotët për të marrë me zell misionin e tij baritor. Në vitet e ikonoklazmës, ai mbajti komunikimin kishtar më shumë me Romën, e cila qëndroi larg trazirave të Lindjes. Si peshkop i Gothisë, ai ishte mësimdhënës, filantrop dhe i palodhur në shërbimin e kopesë së tij. Ai mbeti i thjeshtë, i përulur, i varfër dhe bujar, një vëlla i priftërinjve dhe një baba i dashur për laikët. Ai ndriçoi shpirtrat me fjalën e tij dhe lehtësoi të varfërit dhe nevojtarët në çdo mënyrë. Devotshmëria dhe qëndrueshmëria e tij në besimin e drejtë e forcoi kishën e gotëve në kohë të vështira dhe të turbullta persekutimesh dhe konfliktesh heretike. Por nuk vonoi shumë dhe shpërtheu një përplasje e përgjakshme e cila e detyroi bariun e mirë të largohej për pak kohë nga dioqeza e tij. I ndjekur nga kazarët, ai iku me shumë të krishterë në Amastrida në Detin e Zi, duke kërkuar siguri. Aty qëndroi katër vjet të tëra, duke vazhduar pa u lodhur veprën baritore e përfituese ndaj besimtarëve të mërguar. Kur mbërriti lajmi për vdekjen e Khazarian Khagan, Oshënar me besim u paratha gjumin e tij dishepujve të tij. Ai tha se pas dyzet ditësh do të qëndronte me Khaganin përpara kriterit të Krishtit Shpëtimtar. Profecia u vërtetua saktësisht, pasi peshkopi i shenjtë e dorëzoi paqësisht shpirtin e tij pas dyzet ditësh. E zuri gjumi duke përfituar besimtarët deri në momentin e fundit të jetës së tij tokësore, duke i lënë zi të madhe kopesë. Kleri dhe populli e varrosën me nderime të mëdha, duke ia njohur shenjtërinë dhe virtytin baritor. Eshtrat e tij varrore u transferuan më vonë në Manastirin Parthenite në Krime, rrëzë malit Ayu Dag, ku ai kishte jetuar. Aty dominonte tempulli i madh që ai kishte ngritur për nder të apostujve të shenjtë Pjetër dhe Pal.