Për tre vjet të tëra ai jetoi në një bajame, duke luftuar të ftohtin, të nxehtin dhe erërat që i tundnin trupin. Ai mbante qymyr të ndezur dhe temjan në pëllëmbën e tij përpara perandorit Justinian, pa i djegur fare mishin. Ai erdhi nga Mesopotamia veriore, një qendër e madhe manastiri e kohës, dhe erdhi në viset tona rreth katërqind e pesëdhjetë pas Krishtit. Që i vogël iu përkushtua Zotit dhe gjithë pasurinë ua shpërndau të varfërve të atdheut. Pastaj zbriti në Selanik në shoqërinë e murgut Adolas, duke kërkuar paqe dhe stërvitje. Aty u bashkua me manastirin e dëshmorëve Shenjtor Teodor dhe Merkur, i cili ndodhej në pjesën veriore të qytetit. Murgjit e saj quheshin Koukouliates, sepse mbanin fshikëzën mbi supe në mënyrë të veçantë. Brenda manastirit, vëllai i ri u dallua shpejt për lutjen dhe bindjen e tij. Por shpirti i tij dëshironte një stërvitje më të madhe dhe një provë më të vështirë të mishit të tij. Duke pasur parasysh njerëzit e shenjtë të Dhiatës së Vjetër, dhe veçanërisht profetin David, i cili kërkoi një periudhë trevjeçare urtësie nga Zoti, ai mori një vendim të guximshëm. Ai u ngjit në një pemë bajame dhe i urdhëroi vetes tre vjet jetë asketike në pemë. Hapësira ishte aq e ngushtë sa mezi i përshtatej një shtrati i vogël për trupin e tij të hollë. Ai e duroi me përulësi të thellë dimrin e acartë, vapën e padurueshme të verës dhe ulërimën e furishme të erërave. Pak nga pak ai fitoi një reputacion si një asket i papasionuar në të gjithë Selanikun dhe fshatrat përreth. Turmat e adhuruesve vrapuan poshtë pemës për të dëgjuar fjalët e ëmbla të “zogut të xhaxhait” siç e thërrisnin. Në fund të tre viteve, një engjëll i Zotit iu shfaq atij me një mesazh të gëzueshëm. Ai i njoftoi se lutja e tij ishte pranuar dhe se tani mund të zbriste i sigurt. Kryepeshkopi Dorotheu dhe gjithë klerikët e pritën me nder dhe respekt të thellë. Që atëherë ai u vendos në një qeli të përulur pranë manastirit të tij dhe vazhdoi në heshtje praktikën. Brenda qelisë jeta e tij mori një dimension të ri shkëlqimi shpirtëror dhe mrekullish. Kur ai u lut me zjarr, vëllezërit e panë qelinë e tij sikur të digjej nga zjarri jomaterial. Ai shëroi një grua të verbër dhe një të ri të pushtuar nga demonët, pasi i vulosi me shenjën e Kryqit të Shenjtë. Në ato vite, perandori Justinian e kishte zhvendosur vendin e guvernatorit të Ilirikut nga Selaniku. Banorët ishin thellësisht të trishtuar nga zbritja e qytetit të tyre dhe kërkuan me padurim një zgjidhje. Kryepeshkopi Aristides së bashku me guvernatorin Domnikos iu lutën shenjtorit të merrte këtë rol delikat diplomatik. Në fillim ai refuzoi me përulësi, por më në fund iu dorëzua përgjërimeve të zjarrta të bashkëqytetarëve të tij. Kur u shfaq pas kaq shumë vitesh izolimi, forma e tij ishte transformuar. Flokët i arrinin deri te beli dhe mjekra deri te këmbët. Fytyra e tij shkëlqente nga rrezet si dielli dhe shkaktoi frikë tek ata që e shihnin atë në rrugë. I shoqëruar nga dishepujt e tij Teodori dhe Dhimitri, ai u nis menjëherë për në Kostandinopojën mbretërore. Fama e tij ishte përhapur dhe i gjithë qyteti doli në porta për ta pritur me nderim. Perandoresha Teodora e priti me nderime të rralla dhe përgatiti terrenin për takimin. Kur Justiniani u kthye nga detyrat e tij zyrtare, ai e thirri shenjtorin para të gjithë senatit. Ai u shfaq për mrekulli, duke mbajtur në pëllëmbët e tij thëngjij të djegur së bashku me temjanin aromatik. Ai i zemëroi perandorin dhe senatorët, pa mishi i tyre të shfaqte as shenjën më të vogël të djegies. Të gjithë ranë në këmbët e tij, duke njohur hirin e Zotit të derdhur mbi asketin e përulur. Justiniani e pranoi menjëherë kërkesën e selanikasve me një dekret perandorak. Shenjtori hipi në anije me lajmin e mirë, pasi kishte profetizuar tashmë daljen e tij nga jeta. Sapo varka rrumbullakosi pelerinën dhe Selaniku dukej nga larg, ai ia dorëzoi në mënyrë paqësore shpirtin Zotit. Ngjarja ndodhi midis viteve pesëqind e tridhjetë e pesë e pesëqind e dyzet e një pas Krishtit. Më pas u dëgjuan këngë qiellore në anije dhe një aromë e pashprehur mbushi ajrin rreth tabernakullit të shenjtë. I gjithë Selaniku u trondit nga lajmi prekës për vdekjen e babait të saj të dashur. Kryepeshkopi Aristides, me pikëllim të thellë, urdhëroi një varrim dhe varrim pandemik në manastirin e Aproit. Kështu u plotësua dëshira e fundit e shenjtorit, që të pushonte në vendin e pendimit të tij. Njëqind e pesëdhjetë vjet më vonë, igumeni Dimitrios i manastirit donte nga nderimi të merrte një pjesë të vogël të relikes. Por sapo filloi puna, pllaka e varrit u thye papritur dhe përpjekja u ndal menjëherë. Ngjarja u konsiderua si një sinjal i qartë se shenjtori dëshironte të qëndronte i paprekur në vendin e tij. Gjatë periudhës së sundimit latin në Selanik, relikti i shenjtë për fat të keq u transferua në Itali. Ajo mbeti për shekuj në Pavia dhe më pas në Milano, ku u nderua nga besimtarët. Më në fund u kthye triumfues në Selanik dhe u depozitua në bazilikën e Agios Dimitrios më 16 shtator 1978. Emri David në hebraisht do të thotë i dashuri i Zotit.