Shën Gjergji Episkop Amastridos

Me fuqinë e lutjes së tij ai përzuri saraçenët që po sulmonin fshatrat përreth Amastridës dhe shpëtoi mrekullisht tregtarët e qytetit të tij. Këta tregtarë ishin arrestuar në Trebizon dhe ishin dënuar padrejtësisht me vdekje nga pushtetarët vendas të zonës. Shën Gjergji lindi në Kromni, afër Amastridës në Paflagoni, në brigjet e Detit të Zi, rreth mesit të shekullit të VIII. Prindërit e tij, Theodhori dhe Megethousa, ishin njerëz të devotshëm dhe vinin nga një familje e shquar në rajonin e tyre. Për shumë vite ata mbetën pa fëmijë dhe iu lutën Zotit me lot që t'u jepte një fëmijë. Në pleqëri, Zoti e dëgjoi lutjen e tyre dhe u dërgoi një mesazh nga qielli. Një zë u njoftoi atyre se do të kishin një djalë, zbuloi emrin e tij dhe profetizoi se ai do të meritonte hirin e peshkopatës. Kur lindi fëmija, prindërit lavdëruan Zotin për dhuratën e pleqërisë së tyre. Që në moshë të re, Gjergji shkëlqeu në letra dhe përparoi jashtëzakonisht mirë në studimet dhe studimet e tij të shenjta. Prindërit e tij panë që profecia po përmbushej ngadalë para syve të tyre. Kur përfundoi studimet dhe arriti moshën madhore, Gjergji la vendlindjen dhe kërkoi jetën e vetmuar. Ai arriti në malet e Sirisë, ku takoi një asket të vjetër me përvojë të madhe shpirtërore dhe aftësi dalluese të thellë. Plaku i mësoi artin e heshtjes, e përgatiti me durim dhe e bëri murg në atë vend. Nën drejtimin e tij, murgu i ri ushtrua shumë dhe përparoi në lutje dhe përulësi. Pas vdekjes së të moshuarit, Gjergji u nis për në Vonicë të Akarnanisë dhe vazhdoi atje përpjekjet e rrepta të jetës asketike. Fama e virtytit të tij u përhap shpejt dhe arriti në Amastridë, kur peshkopin e qytetit e zuri gjumi. Me vendim të përbashkët të klerit dhe popullit, ai u zgjodh, kundër dëshirës së tij, peshkop i ri i Amastridos. Në fund ai iu nënshtrua me përulësi vullnetit të Zotit dhe pranoi barrën e rëndë të bariut. Ai udhëtoi për në Kostandinopojë për të marrë shugurimin meshtarak nga duart e patriarkut. Atje ai fitoi nderimin e perandorit Kostandin i Gjashtë dhe nënës së tij Irene, të cilat e pritën me nderime. Patriarku Tarasios kreu shugurimin dhe kështu profecia që dikur u ishte dhënë prindërve të tij para lindjes së tij u përmbush plotësisht. Shën u ngjit në fronin ipeshkvnor si një llambë që nuk fshihet nën shandanin, por e vendosur në llambë për të ndriçuar njerëzit e shtëpisë. Kur u kthye në vendin e tij, ai e nguli kopenë e tij në mësimin hyjnor me një fjalim të qartë dhe të gjallë. Ai pasuroi enët e shenjta dhe bizhuteritë e tempujve dhe hartoi rregulla kishtare për altarin. Ai u bë mbrojtës i të vejave dhe jetimëve, sigurues i të varfërve dhe çlirimtar i të shtypurve nga borxhet. Në të gjitha veprat e tij ai ishte një shembull i gjallë i një shteti të dashur për popullin dhe klerin e kishës së tij. Ai ka hartuar edhe rregulla për nder të shenjtorëve të ndryshëm, të cilat këndohen në ditë të ndryshme të vitit festiv. Me lutjet e tij të zjarrta ai bëri shumë mrekulli, si gjatë jetës, ashtu edhe pas gjumit. Ai jetoi në dioqezën e tij me vigjilencë të pandërprerë, duke kullotur me dashuri kopenë e besuar nga Krishti. Në fillim të shekullit të nëntë, gjatë sundimit të perandorit Nikifor i Parë, Shën Gjergji ia dorëzoi paqësisht shpirtin Zotit. Ai e kishte përfunduar punën që i ishte caktuar dhe e kishte mbështetur me vendosmëri Kishën e Amastridit në kohë të vështira sprovash. Mrekullitë e tij vazhduan të ndodhin edhe pas vdekjes së tij, ndërsa turma besimtarësh u dyndën drejt hirit të tij me besim dhe nderim. Kujtimi i tij nderohet nga tradita sllave më njëzet e një shkurt, ndërsa tradita greke e festave e nderon atë në njëzet e pesë tetor. Jeta e tij mbetet një shembull i shërbesës hierarkike, e cila kombinon stërvitjen strikte me dashurinë praktike për njerëzit. Që në bark i ishte përkushtuar Zotit, pasi prindërit e tij të devotshëm e kishin edukuar me lutjen dhe durimin e tyre. Në malet e Sirisë përjetoi paqen e ëmbël, në Vonicë u forcua me agjërim të rreptë dhe në Amastridë shfaqi të gjitha frytet e shpirtit. Ai ishte një luftëtar saraçen me lutjen e tij, një çlirimtar i tregtarëve të dënuar padrejtësisht dhe një mësues i palodhur i së vërtetës. Kështu, forma e tij shkëlqen në Kishë si një llambë e gjallë, duke ndriçuar çdo brez besimtarësh deri në ditët tona me shkëlqimin e shenjtërisë së tij.