Ο Άγιος Γεώργιος ο Επίσκοπος Αμάστριδος

Με τη δύναμη της προσευχής του απομάκρυνε τους Σαρακηνούς που ρήμαζαν την ύπαιθρο γύρω από την Αμάστριδα και έσωσε θαυματουργικά εμπόρους της πόλης του. Οι έμποροι αυτοί είχαν συλληφθεί στην Τραπεζούντα και είχαν καταδικαστεί άδικα σε θάνατο από τους τοπικούς άρχοντες της περιοχής. Ο Άγιος Γεώργιος γεννήθηκε στην Κρώμνη, κοντά στην Αμάστριδα της Παφλαγονίας, στις ακτές του Ευξείνου Πόντου, γύρω στα μέσα του ογδόου αιώνα.

Οι γονείς του, ο Θεόδωρος και η Μεγεθούσα, ήταν άνθρωποι ευσεβείς και κατάγονταν από επιφανές γένος της περιοχής τους. Για πολλά χρόνια έμεναν άτεκνοι και παρακαλούσαν τον Θεό με δάκρυα να τους χαρίσει ένα παιδί. Σε βαθιά γεράματα ο Κύριος άκουσε τη δέησή τους και τους έστειλε μήνυμα από τον ουρανό.

Μια φωνή τους ανήγγειλε ότι θα αποκτούσαν γιο, τους αποκάλυψε το όνομά του και προφήτευσε ότι θα αξιωνόταν της χάριτος της επισκοπής. Όταν γεννήθηκε το παιδί, οι γονείς δόξασαν τον Θεό για το δώρο της γεροντικής τους ηλικίας. Από μικρός ο Γεώργιος ξεχώριζε στα γράμματα και προόδευε εξαιρετικά στις θύραθεν και στις ιερές σπουδές.

Οι γονείς του έβλεπαν την προφητεία να εκπληρώνεται σιγά σιγά μπροστά στα μάτια τους. Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές του και έφτασε στην ώριμη ηλικία, ο Γεώργιος εγκατέλειψε την πατρίδα του και αναζήτησε τη μοναχική ζωή. Έφτασε στα όρη της Συρικής, όπου συνάντησε έναν ηλικιωμένο ασκητή με πολλή πνευματική πείρα και βαθιά διάκριση.

Ο γέροντας τον δίδαξε την τέχνη της ησυχίας, τον προετοίμασε με υπομονή και τον έκειρε μοναχό στον τόπο εκείνον. Κάτω από την καθοδήγησή του ο νέος μοναχός ασκήθηκε σκληρά και προόδευσε στην προσευχή και στην ταπείνωση. Μετά την κοίμηση του γέροντά του, ο Γεώργιος αναχώρησε για τη Βόνιτσα της Ακαρνανίας και συνέχισε εκεί τους αυστηρούς αγώνες της ασκητικής ζωής.

Η φήμη της αρετής του απλώθηκε γρήγορα και έφτασε ως την Αμάστριδα, όταν εκοιμήθη ο επίσκοπος της πόλεως. Με κοινή απόφαση του κλήρου και του λαού εξελέγη, παρά τη θέλησή του, νέος επίσκοπος της Αμάστριδος. Στο τέλος υποτάχθηκε ταπεινά στο θέλημα του Θεού και δέχθηκε το βαρύ φορτίο της ποιμαντορίας.

Ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη για να λάβει την αρχιερατική χειροτονία από τα χέρια του πατριάρχη. Εκεί απέκτησε την εκτίμηση του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Έκτου και της μητέρας του Ειρήνης, που τον υποδέχθηκαν με τιμές. Ο πατριάρχης Ταράσιος τέλεσε τη χειροτονία και έτσι εκπληρώθηκε πλήρως η προφητεία που είχε δοθεί κάποτε στους γονείς του πριν από τη γέννησή του.

Ο Άγιος ανέβηκε στον επισκοπικό θρόνο σαν λυχνάρι που δεν κρύβεται κάτω από το μόδιο, αλλά τοποθετείται στη λυχνία για να φωτίζει τους ανθρώπους του οίκου. Όταν επέστρεψε στην έδρα του, στερέωσε το ποίμνιό του στη θεία διδασκαλία με σαφή και ζωντανό λόγο. Πλούτισε τα ιερά σκεύη και τα κοσμήματα των ναών και συνέταξε εκκλησιαστικούς κανόνες για το θυσιαστήριο.

Στάθηκε υπερασπιστής των χηρών και των ορφανών, τροφοδότης των φτωχών και ελευθερωτής όσων πιέζονταν από χρέη. Σε όλα τα έργα του υπήρξε ζωντανό παράδειγμα θεάρεστης πολιτείας για τον λαό και τον κλήρο της εκκλησίας του. Συνέθεσε επίσης κανόνες προς τιμήν διαφόρων Αγίων, οι οποίοι ψάλλονται σε διάφορες ημέρες του εορτολογικού έτους.

Με τις θερμές προσευχές του πραγματοποίησε πολλά θαύματα, τόσο κατά τη διάρκεια της ζωής του όσο και μετά την κοίμησή του. Έζησε στην επισκοπή του με αδιάκοπη αγρυπνία, ποιμαίνοντας με αγάπη το ποίμνιο που του εμπιστεύθηκε ο Χριστός. Στις αρχές του ένατου αιώνα, κατά τη βασιλεία του αυτοκράτορος Νικηφόρου του Πρώτου, ο Άγιος Γεώργιος παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του στον Κύριο.

Είχε ολοκληρώσει το έργο που του είχε ανατεθεί και είχε στηρίξει σταθερά την Εκκλησία της Αμάστριδος μέσα σε δύσκολους καιρούς δοκιμασιών. Τα θαύματά του συνέχισαν να συμβαίνουν και μετά τον θάνατό του, καθώς πλήθος πιστών προσέτρεχαν στη χάρη του με εμπιστοσύνη και ευλάβεια. Η μνήμη του τιμάται από τη σλαβική παράδοση στις είκοσι μία Φεβρουαρίου, ενώ η ελληνική εορτολογική παράδοση τον τιμά στις είκοσι πέντε Οκτωβρίου.

Η ζωή του παραμένει υπόδειγμα ιεραρχικής διακονίας, που συνδυάζει την αυστηρή άσκηση με την έμπρακτη αγάπη προς τους ανθρώπους. Από τη μήτρα ακόμη ήταν αφιερωμένος στον Θεό, καθώς οι ευσεβείς γονείς του τον είχαν τάξει με την προσευχή και την υπομονή τους. Στα όρη της Συρικής γνώρισε τη γλυκιά ησυχία, στη Βόνιτσα δυνάμωσε με αυστηρή νηστεία και στην Αμάστριδα φανέρωσε όλους τους καρπούς του πνεύματος.

Υπήρξε σαρακηνομάχος με την προσευχή του, ελευθερωτής αδίκως καταδικασμένων εμπόρων και ακούραστος δάσκαλος της αλήθειας. Έτσι, η μορφή του λάμπει στην Εκκλησία ως ζωντανός λύχνος, που φωτίζει κάθε γενιά πιστών μέχρι σήμερα με την παρρησία της αγιότητός του.