Shën Zadok dhe shkalla qiellore e martirizimit

Një natë peshkopi Zadok pa në gjumë një shkallë që arrinte në qiell dhe në krye të saj qëndronte paraardhësi i lavdëruar i Simeonit. Ai i bërtiti qartë se dje u ngjit vetë dhe sot ishte radha e peshkopit të ri të ngjitej me të. Shën u zgjua i shqetësuar dhe menjëherë thirri pranë tij pleqtë dhe dhjakët e kishës. Të gjithë ata jetonin të fshehur në ato ditë, pasi mbreti pers Sapor kishte nisur një persekutim mizor kundër të krishterëve. Peshkopi ua tregoi me qetësi vegimin dhe e interpretoi vetë kuptimin e tij. Fjalët e Shën Simeonit, shpjegoi ai, treguan se paraardhësi i tij ra martir vitin e kaluar, ndërsa tani po i vjen ora e martirizimit. Ai nuk kishte fare frikë nga kjo shpallje profetike, në fakt ai u gëzua thellë në shpirt. Ai ndjeu se Krishti e meritonte të ndiqte të njëjtat hapa të paraardhësit të tij të dashur. Që nga ai moment ai po përgatitte në heshtje veten dhe kopenë e tij për atë që do të ndodhte së shpejti. Pastaj iu drejtua klerit dhe filloi të fliste me fjalë plot besim dhe dashuri atërore. Ai iu lut që ta donin Zotin me gjithë shpirtin dhe forcën e tyre, pa asnjë kompromis. Ai u kërkoi atyre të veshin armaturën e besimit dhe të mos struken përballë asnjë tundimi. Nëse u kërkohet të vdesin, le të vdesin si dishepuj të përsosur të Zotit, pa hezitim. Nëse atyre u jepet përsëri jetë, le ta jetojnë atë me pastërtinë dhe drejtësinë e njerëzve të drejtë. Ai u kujtoi atyre se vdekja për Krishtin nuk është fundi, por një kalim në jetën e përjetshme. Për sa kohë zgjat dita e jetës, tha ai, ata duhet të punojnë me zell për shpëtimin e shpirtrave të tyre. Kushdo që e do vërtet Perëndinë vrapon me gëzim për të dëshmuar emrin e Tij të shenjtë. Por kushdo që jeton në mish dridhet në kohën e vdekjes dhe fshihet nga çdo sprovë. Zotdashësit ngjiten në qiell, ndërsa botëdashësit mbeten të lidhur në mjerimet e kësaj bote. Këto fjalë ngurtësuan zemrat e dishepujve të tij. Menjëherë pas kësaj, vetë mbreti Sapor mbërriti në qytetet persiane të Salik dhe Ctesiphon për të mbikëqyrur persekutimin. Shpifësit u paraqitën menjëherë para tij dhe akuzuan peshkopin Zadok me fjalë të ashpra. Emri i tij do të thoshte mik i mbretit dhe ai ishte vërtet një mik i vërtetë i mbretit qiellor Krisht. Ai u shqua për maturinë e madhe, drejtësinë e vërtetë dhe besimin e thellë në Kishë. Në çdo gjë ai imitoi besnikërisht paraardhësin e tij Simeon, fronin ipeshkvnor të të cilit e kishte arritur. Sapori dërgoi ushtarë për ta arrestuar bashkë me gjithë klerin dhe besimtarët. Gjithsej u kapën njëqind e njëzet e tetë të krishterë, mes tyre shumë murgj dhe nëntë virgjëresha kushtuar Krishtit. I lidhën me zinxhirë të rëndë hekuri dhe i hodhën në një burg të errët, plot erë të keqe dhe tmerr. Aty qëndruan pesë muaj të tërë, duke vuajtur tortura të padurueshme. Xhelatët i lidhën me rripa të hollë në të gjithë trupin dhe i shtrinë me shkopinj derisa u thyen kockat. Lëkura e tyre u gris, por besimi i tyre mbeti i paprekur dhe i panegociueshëm në dhimbje. Munduesit e tyre i shtynin me këmbëngulje të adhuronin diellin dhe zjarrin, mjaftoi vetëm një tërheqje për t'i shpëtuar. Peshkopi Zadok iu përgjigj me guxim në emër të të gjithë vëllezërve të tij. Ai u shpjegoi atyre se të krishterët adhurojnë vetëm të vetmin Zot të vërtetë, Krijuesin e qiellit dhe të tokës. Dielli dhe zjarri janë struktura të krijuara nga Zoti për t'i shërbyer njerëzve. Ata nuk kishin aspak frikë nga vdekja, pasi ajo hap derën e Mbretërisë së përjetshme të Krishtit. Kur komanda mbretërore erdhi për herë të dytë me kërcënime për një fund të tmerrshëm, Shenjtorët u përgjigjën sikur flisnin me një gojë. Ata thanë se ata që vdesin për Krishtin nuk humbasin, por fitojnë jetë të vërtetë dhe të pafund. Mbreti u tërbua nga qëndrueshmëria e tyre dhe urdhëroi t'u prisnin kokën të gjithëve jashtë qytetit. Dëshmorët e pranuan vendimin me gëzim dhe marshuan drejt vendit të flijimit duke i kënduar Zotit. Ata iu lutën Zotit që t'i gjykonte me drejtësi dhe t'i çlironte nga njerëzit e mashtrimit dhe të gjakut. Me të mbërritur në vendin e ekzekutimit, të gjithë së bashku ngritën lutjen e fundit me një zë. Ata falënderuan Zotin që i kualifikoi për të mbajtur kurorën më të çmuar, atë të martirizimit. Ata iu lutën Zotit që t'i lante me gjakun e tyre nga çdo mëkat i jetës së tyre. Ata i kërkuan Atij që të mos i braktiste në pikëllimet e botës, por t'i lidhte përjetësisht tek Ai. Ndërsa shenjtorët ende po lavdëronin Zotin, xhelatët filluan t'i prisnin kokën një nga një. Martirët vazhduan të lavdërojnë emrin e shenjtë të Krishtit deri në frymën e fundit. Kënga nuk u ndal para se koka e vëllait të tyre të fundit të binte në tokë. Peshkopi i nderuar Zadok u nda nga pjesa tjetër e grupit të tij me kujdes të veçantë të ushtarëve. E çuan të lidhur me zinxhirë në një qytet tjetër, të quajtur Bethlapat në territorin Persian. Aty ia prenë me shpatë kokën e ndershme dhe të shenjtë hierarkut. Kështu të gjithë këta martirë të lavdishëm të Krishtit përfunduan rrugëtimin e tyre në paqe. Ata i lanë Kishës shembull besimi, dashurie vëllazërore dhe rrëfimi të palëkundur deri në gjak.