Oshënar Vissarion Mrekullibërësi

Me një Ungjill të vetëm në duar dhe duke mos marrë kurrë strehë apo veshje të dytë, Besarioni i shenjtë përshkoi shkretëtirën si një zog i mbartur nga era e Providencës hyjnore. Një herë ai shiti edhe Ungjillin e tij, për t'i dhënë lëmoshë një të varfëri që takoi rrugës. Ai erdhi nga Egjipti dhe rruga e tij drejt jetës së vetmuar nisi pranë Antonit të Madh, themeluesit të jetës eremite. Më vonë u bë dishepull i Shën Makarios, i cili themeloi Sketën dhe nderohet më nëntëmbëdhjetë janar. Që nga ai moment ai vendosi të bënte një jetë endacake, pa një vend të caktuar dhe pa asnjë kujdes tokësor. E gjithë pasuria e tij ishte një Ungjill, të cilin e mbante vazhdimisht në duar si një thesar të çmuar. Fjeti nën qiell të hapur dhe i gëzuar i duroi të gjitha vështirësitë e motit. Ai nuk mendoi as për strehim, as për veshje, as për ushqim për të nesërmen. I mbështetur në forcën e besimit, ai qëndroi i palëkundur përballë çdo tundimi të mishit. Pasionet e botës nuk e shqetësonin, sepse zemra e tij ishte e vendosur tërësisht te Perëndia dhe mbretëria e tij. Një herë ai mbërriti në një manastir sinovial dhe u ul pranë derës duke qarë në pikëllim të thellë. Një vëlla doli për ta argëtuar dhe e pyeti me interes për shkakun e pikëllimit të tij. Ai u përgjigj se nuk mund të jetonte nën një çati nëse nuk fitonte më parë trashëgiminë e tij të vërtetë atërore. Me këto fjalë ai nënkuptonte trashëgiminë hyjnore që kishte humbur që nga koha e Adamit. Ai shtoi se vdekja e kërcënonte çdo ditë dhe se sprovat e mëdha e detyruan të marshonte. Endja ishte për të e vetmja mënyrë për të përfunduar rrugën e tij të shpëtimit. Dyzet vjet të tëra jetoi pa gjumë dhe ditët dhe netët ia kushtoi lutjes. Në një udhëtim nëpër një fshat, në një ditë të ftohtë dimri, ai hasi në rrugë me trupin e një të vdekuri. Pa hezituar hoqi pallton dhe me të mbuloi të vdekurin e zhdukur. Pak më tutje ia dha edhe tunikën një të varfëri që dridhej nga i ftohti. Një oficer që kalonte aty pranë donte të dinte se kush ia kishte marrë rrobat. Shenjtori me qetësi tregoi Ungjillin që mbante dhe u përgjigj se ky ishte përgjegjësi i vërtetë. Në një rast tjetër takoi një të varfër dhe, duke mos pasur asgjë tjetër për t'i ofruar, vrapoi në treg dhe i shiti vetë Ungjillin. Kur një nga dishepujt e tij e pyeti me kureshtje se ku ishte libri i shenjtë, ai u përgjigj me një thjeshtësi prekëse. Ai tha se e shiti për t'iu bindur zërit që veshët e tij nuk pushuan së dëgjuari, fjalës së Zotit për të shitur pasurinë e tij dhe për t'ua dhënë të varfërve. Nëpërmjet kësaj jete ungjillore ai u bë një enë e zgjedhur e hirit hyjnor dhe Zoti bëri shumë mrekulli të mëdha nëpërmjet tij. Një herë ai ëmbëlsoi ujin e kripur të detit me shenjën e kryqit, për të shuar etjen e dishepullit të tij. Kur ai u kërkoi atyre të merrnin disa me vete, shenjtori iu përgjigj me siguri se Zoti është i pranishëm kudo dhe në çdo vend. Një herë tjetër qëndroi në lutje për dy javë të tëra me duart e ngritura drejt qiellit. Në këtë mënyrë ai lëshoi ​​shi të bollshëm, për të shuar etjen e një vëllai që vuante nga vapa e madhe e shkretëtirës. Në një rast tjetër ai ndaloi rrjedhën e diellit derisa arriti në qelinë e një plaku të cilin donte ta takonte. Edhe mbi ujëra eci me fuqinë e besimit, pa u fundosur në dallgë. Me këto shenja të mrekullueshme, Perëndia zbuloi, siç kishte bërë me Moisiun, Jozueun dhe profetin Elia, se u jep shërbëtorëve të tij autoritet mbi elementët e natyrës. Me hirin e Krishtit, shenjtori ngriti një njeri të paralizuar dhe dëboi demonët nga shumë njerëz të pikëlluar. Ai me të vërtetë u shfaq si një zot tokësor me hir në jetën e shkretëtirës. Por poshtërimi i tij mbeti gjithmonë i thellë dhe zemra e tij nuk pranoi kurrë asnjë lavdërim. Ai e shihte gjithçka si një dhuratë nga Zoti filantrop dhe falënderoi pa pushim Zotin dhurues. Kur arriti në fund të udhëtimit të tij tokësor, shenjtori ishte gati të kalonte në vendbanimet qiellore që kishte dëshiruar aq shumë. Në momentet e fundit ai u la një mësim të vlefshëm shpirtëror vëllezërve që e rrethuan. Ai u tha atyre se murgu duhet të jetë si kerubinët, të gjithë sytë nga Zoti dhe përjetësia. Kur një vëlla e pyeti se çfarë duhet të bëjë një murg që jeton në një vëllazëri bashkëjetuese, përgjigja e tij ishte e qartë dhe e thellë. Ai i tha që të heshtë dhe të mos krahasohet kurrë me vëllezërit e tjerë të komunitetit. Pikërisht kështu, brenda botës së njerëzve, njeriu fiton hirin e vetmitarëve të mëdhenj. Për dyzet ditë e netë të tëra ai dikur kishte qëndruar i palëkundur mbi shkurre me gjemba, si një shtyllë e gjallë. Ai e mposhti gjumin në këtë mënyrë, duke i mbajtur duart dhe sytë drejt qiellit. Shpirti i tij mbeti i bashkuar me Zotin dhe u bë një enë bekimi dhe hiri hyjnor. Kështu, pasi arriti një pleqëri të madhe, ai fjeti në paqe dhe pushoi në çadrat e përjetshme të të drejtëve.