E diela e Apkreos dhe Dita e Gjykimit

Sot Kisha lexon shëmbëlltyrën e Gjykimit të Fundit nga kapitulli i njëzet e pestë i Ungjillit sipas Mateut. Në këtë shëmbëlltyrë, Krishti zbulon se ai do t'i gjykojë njerëzit me një kriter dhe të vetëm, dashurinë për të afërmin. Kjo ditë u kujton besimtarëve se besimi në mëshirën e Zotit nuk e mohon gjykimin e Tij të drejtë. Kur Krishti të vijë përsëri në lavdinë e Tij, Ai do t'i japë secilit sipas veprave të tij. Nëse zemra mbetet e ngurtë dhe e papenduar, besimtari nuk duhet të presë që Zoti thjesht t'i anashkalojë të metat e tij. Zoti nuk do vdekjen e mëkatarit, por kërkon që secili prej nesh të lërë të keqen dhe të jetojë me të vërtetë. E njëjta e vërtetë shprehet në lutjen që prifti lexon pas rrëfimit të besimtarit në traditën sllave. Koha për pendim dhe falje është tani, në këtë jetë të tanishme. Nuk ka kohë tjetër veç kohës që na ka dhënë bamirësia e Zotit sot. Në Ardhjen e Dytë Krishti do të shfaqet si një Gjykatës i drejtë, i cili do t'i japë secilit sipas veprave të tij. Atëherë koha për t'u lutur për mëshirën dhe faljen e Zotit do të ketë kaluar përfundimisht. Siç na kujton At Alexander Schmemann në librin e tij mbi Kreshmën e Madhe, mëkati është në thelb mungesa e dashurisë. Mëkati është ndarja e njeriut nga Zoti dhe izolimi i tij nga vëllezërit e tij në botë. Kur Krishti të vijë për të gjykuar botën, kriteri i gjykimit të Tij do të jetë dashuria dhe asgjë tjetër. Dashuria e krishterë do të thotë të shohësh Krishtin te njerëzit e tjerë që takoni çdo ditë. Do të thotë të njohësh Zotin përballë prindërve, fëmijëve, miqve dhe çdo të huaji që i afrohet jetës së tij. Ne të gjithë do të gjykohemi vetëm nëse e kemi dashur apo jo fqinjin tonë. Ne nuk do të gjykohemi nga njohuritë tona, arritjet tona, apo devotshmëria jonë e dukshme para njerëzve. Ne tregojmë dashuri të krishterë kur i japim ushqim të uriturve dhe ujë të eturve. Ne e manifestojmë atë kur veshim lakuriqët dhe vizitojmë ata që vuajnë në sëmundje ose në burg. Vetë Krishti na siguron se atë që i bëmë njërit prej vëllezërve të Tij më të vegjël, ia bëmë Atij. Dhe atë që nuk e bëmë për më të voglin nga vëllezërit e Tij, e lamë për Vetë Zotin. Sot është dita e fundit që lejohet mishi deri në ditën e lavdishme të Pashkëve. Gjatë javës së ardhshme, vezët dhe të gjitha produktet e qumështit lejohen çdo ditë. Ky agjërim i kufizuar gradualisht i përgatit besimtarët për ushtrimin më intensiv të Kreshmës së Madhe. Kisha na drejton me urtësi dhe aftësi dalluese, pa kërkuar ndryshime të papritura që do të bëheshin të padurueshme. Agjërimi i Javës Tiriane vepron si një urë lidhëse midis jetës së zakonshme dhe luftës rigoroze të Kreshmës. Kështu, shpirti dhe trupi përgatiten së bashku për udhëtimin e thellë të pendimit drejt Pashkëve të Zotit.