Το θαυμαστό σημάδι του Βρέφους στη φάτνη

Ο άγγελος έδωσε στους βοσκούς της Βηθλεέμ ένα παράξενο σημάδι αναγνώρισης του Σωτήρα του κόσμου. Τους είπε πως θα έβρισκαν ένα Βρέφος τυλιγμένο σε σπάργανα και ξαπλωμένο μέσα σε μια ταπεινή φάτνη. Κάποιος ίσως σκεφτεί πως δεν είναι σπουδαίο σημείο να δει κανείς ένα φασκιωμένο βρέφος, αφού κάθε νεογέννητο τυλίγεται έτσι από τη μητέρα του.

Θα φαινόταν πιο εντυπωσιακό αν ο άγγελος έδειχνε κάτι ασυνήθιστο, όπως το αστέρι των μάγων από την ανατολή. Όμως, όποιος κοιτάξει με πνευματικά μάτια τα μυστήρια που κρύβονται μέσα σε εκείνο το σπαργανωμένο Βρέφος, θα καταλάβει βαθιά την αλήθεια. Το σημείο που έδωσε ο άγγελος στους βοσκούς είναι πράγματι μέγα και υπερβαίνει κάθε ανθρώπινη φαντασία και σκέψη.

Αυτό το Βρέφος είναι Εκείνο που φανέρωσε στον κόσμο το φως της θεογνωσίας, λαμπρότερο από τα άστρα και τον ήλιο. Τα σπάργανά του απλώνονται πιο πλατιά από τα σύννεφα και η φάτνη του χωράει περισσότερα από τους ίδιους τους ουρανούς. Μέσα εκεί αναπαύθηκε ο αχώρητος Χριστός, ο αληθινός Θεός των πατέρων μας.

Ας στρέψουμε λοιπόν τα μάτια της ψυχής μας προς τη βρεφική ηλικία του Κυρίου. Κάποιος ίσως πίστευε πως ο Χριστός έπρεπε να έρθει στον κόσμο όχι ως βρέφος, αλλά ως ισχυρός γίγαντας. Ο Δαβίδ προφήτεψε για τον Μεσσία πως θα βγει σαν νυμφίος από τον θάλαμό του και θα τρέξει σαν γίγαντας τον δρόμο του.

Όμως η γέννηση του Χριστού δεν έμοιαζε με τη συνηθισμένη γέννηση των ανθρώπων, αλλά υπήρξε υπερφυσική και ολότελα ασύλληπτη. Έτσι και η βρεφική του ηλικία ήταν διαφορετική και ανώτερη από τη βρεφική ηλικία όλων των άλλων μωρών. Όλα τα νεογέννητα είναι αδύναμα και άκριτα, χωρίς δύναμη και χωρίς γνώση των πραγμάτων του κόσμου.

Χρειάζονται χρόνια ολόκληρα ωσότου αναπτυχθεί μέσα τους η δύναμη και η ανθρώπινη λογική. Όμως το νεογέννητο Βρέφος, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, γεννιέται μαζί με δύναμη και θεϊκή σοφία. Γι αυτό ο άγγελος δείχνει στους βοσκούς ένα Βρέφος μοναδικό, που δεν έχει ξαναϋπάρξει ποτέ στην ιστορία του κόσμου.

Για την ακατάλυτη ισχύ του ψάλλει σήμερα η Εκκλησία μαζί με τον προφήτη Ησαΐα και τον δοξάζει ως κραταιό Θεό. Ο λέοντας από τη φυλή του Ιούδα φανερώνεται από τα πρώτα του βρεφικά νύχια ως δυνατός και ισχυρός εν πολέμοις. Μόλις άρχισε να διαδίδεται η είδηση της γέννησής του, ο Ηρώδης ταράχτηκε και μαζί του ολόκληρη η Ιερουσαλήμ.

Δεν είχε μιλήσει ακόμη το Βρέφος και ήδη τρόμαζε όσους είχαν μεγάλα ονόματα πάνω στη γη. Ήταν ακόμη μέσα στα σπάργανα και είχε γεμίσει με φόβο τους ισχυρούς τυράννους της εποχής εκείνης. Βρισκόταν μέσα στη φάτνη και είχε ήδη συγκλονίσει αυτόν που καθόταν επάνω στον βασιλικό θρόνο της Ιουδαίας.

Οι αρχαίοι σοφοί έλεγαν πως όσοι πρόκειται να γίνουν μεγάλοι και ένδοξοι, δείχνουν από τη βρεφική τους ηλικία τα σημάδια του μέλλοντος. Ο Αλέξανδρος αναγγέλθηκε ως υιός του Διός και κυρίαρχος βασιλείου πριν ακόμη γεννηθεί στον κόσμο. Έτσι και ο δικός μας Βασιλιάς και Δεσπότης φανερώνει μέσα στην παιδική του ηλικία τα σημάδια των μελλοντικών του έργων.

Από μακρινές χώρες του φέρνουν χρυσό, λιβάνι και σμύρνα, προμηνύοντας τα πλούτη που ετοιμάζονται για όσους τον αγαπούν. Η μελλοντική του νίκη πάνω στον θάνατο και τον διάβολο εικονίζεται από την ταραχή του Ηρώδη και ολόκληρης της πόλης. Άγγελοι και βοσκοί τον υπηρετούν, ενώ ανατολικοί βασιλείς προσκυνούν με ευλάβεια το θείο Βρέφος.

Έτσι εκπληρώνεται η προφητεία του Δαβίδ, ότι θα τον προσκυνήσουν όλα τα βασίλεια της γης. Ο μακάριος Αυγουστίνος μιλάει υπέροχα για αυτό το μεγαλείο της Γεννήσεως του Κυρίου μας. Λέει πως πριν ακόμη στρώσει τα κύματα της θάλασσας κάτω από τα πόδια του, ο Χριστός φανερωνόταν ήδη ως Κύριος.

Πριν σιγήσουν οι άνεμοι στο πρόσταγμά του, πριν αναστηθούν οι νεκροί με τον λόγο του, πριν σκοτεινιάσει ο ήλιος, ο Κύριος φανερώνεται. Ακόμη βαστάζεται στα χέρια της Μητέρας του, και την ίδια στιγμή αποκαλύπτεται ως Κύριος όλου του κόσμου. Τέτοια είναι η δύναμη και η ισχύς του νεογέννητου Βρέφους, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού του παντοκράτορα.

Μέσα στα μικρά και αδύναμα βρεφικά μέλη βλέπουμε τη μεγάλη δύναμη του Θεού να φανερώνεται θαυμαστά. Η Εκκλησία τον παρομοιάζει με αμνό και τον ονομάζει αμνό, δοξάζοντάς τον μέσα στα ιερά της άσματα. Ο Ιωάννης ο Θεολόγος είδε στην αποκάλυψή του διάφορα θηρία και φίδια να βγαίνουν από τη θάλασσα και την έρημο.

Όλα μαζί ξεσηκώθηκαν εναντίον ενός μόνο Αμνού, νομίζοντας πως εύκολα θα τον κατασπάραζαν με τα δόντια τους. Όμως ο Αμνός οπλίστηκε τόσο ισχυρά εναντίον τους, ώστε όλη εκείνη η δύναμη των θηρίων έπεσε ξαφνικά κατά γης. Ο Αμνός τους νίκησε, διότι είναι Κύριος των κυρίων και Βασιλιάς όλων των βασιλέων του κόσμου.

Αυτός ο Αμνός σημαίνει τον Υιό του Θεού, ενώ τα φίδια και τα θηρία σημαίνουν τους δαίμονες και τους υπηρέτες τους. Είναι άξιο σκέψης γιατί ο άγγελος δεν τον ονόμασε με το πραγματικό του όνομα, που του δόθηκε στον ευαγγελισμό. Δεν είπε ότι με τον Ιησού Χριστό θα πολεμήσουν, αλλά ότι με τον Αμνό θα συγκρουστούν εκείνα τα φοβερά πλάσματα.

Διότι ήδη μέσα στη Γέννησή του ο Κύριος καταβάλλει τους εχθρούς του, χωρίς να περιμένει την επίσημη ονομασία του. Ακόμη ως αμνός αναπαύεται πάνω στο άχυρο και ήδη συντρίβει τα νοητά φίδια σαν εύθραυστο καλάμι. Δεν περιμένει την ώρα που θα γίνει λέων από τη φυλή του Ιούδα, ο νικητής της προφητείας.

Δεν περιμένει την ώρα που θα μεγαλώσει σε δύναμη σαν γίγαντας ή σαν τον δυνατό Σαμψών. Πριν αρχίσει να θηλάζει το γάλα της Μητέρας του, νικά ήδη όλους τους εχθρούς του ανθρωπίνου γένους. Πριν μπορέσει να προφέρει με τα χείλη του το όνομα της Παναγίας Μητέρας του, εξαλείφει τα ονόματα των αναξίων.

Πριν αρχίσει να αποκτά ανδρική δύναμη με την ηλικία του, καταρρίπτει ισχυρούς από τους θρόνους τους. Ο Αμνός θα τους νικήσει, διότι είναι Κύριος των κυρίων και Βασιλιάς όλων των βασιλέων του κόσμου. Τέτοια είναι η ακατανίκητη ισχύς του θείου Βρέφους με την οποία γεννιέται για χάρη μας.

Γεννιέται όμως και μαζί με τέλεια θεϊκή σοφία, διότι όποιος έχει από βρέφος δύναμη, έχει και νου. Μεγάλος είναι ο Κύριος μας και μεγάλη η δύναμή του, και η σύνεσή του παραμένει εντελώς αμέτρητη. Υπάρχει άραγε άλλο βρέφος για το οποίο να ταιριάζουν τα λόγια πως είναι συνετότερο από όλους τους γέροντες;

Μόνο στο θείο Βρέφος ταιριάζουν τέτοια λόγια, γιατί είναι αυτή τούτη η ενυπόστατη Σοφία του Θεού. Τα συνηθισμένα βρέφη δεν καταλαβαίνουν τίποτε ωσότου μεγαλώσουν, και ακόμη χρειάζονται μακρόχρονη μάθηση. Το θείο Βρέφος όμως ήταν η αυτοσοφία πριν από τη γέννησή του και παραμένει βάθος σοφίας και θεϊκής γνώσης.

Κατά τη βρεφική ηλικία υπόκειται στους όρους του χρόνου, αλλά κατά τη Σοφία του είναι προαιώνιος. Γεννιέται για μας ως Βρέφος και ταυτόχρονα ως παλαιός των ημερών, όπως τον είδε ο προφήτης Δανιήλ. Ο Ησαΐας μάλιστα τον ονομάζει σήμερα πατέρα του μέλλοντος αιώνος μέσα στις προφητείες του.

Το όνομα πατέρας ταιριάζει σε ώριμους άνδρες και κανείς δεν αποκαλεί έτσι ένα νεογέννητο που θηλάζει. Ωστόσο ο προφήτης ονομάζει χωρίς δισταγμό τον νεογέννητο Χριστό πατέρα του αιώνος. Θέλει να δείξει πως μέσα στο θεωμένο Βρέφος βρίσκεται η ίδια σοφία με τον Πατέρα.

Όπως ένας πάνσοφος πατέρας φροντίζει τα παιδιά του, έτσι μας φροντίζει και αυτό το Βρέφος. Με ποιον τρόπο όμως γίνεται για μας πατέρας; Ας ακούσουμε προσεκτικά πώς συντελείται αυτό το μέγα μυστήριο της σωτηρίας.

Γεννώμενος ο ίδιος, αναγεννά ταυτόχρονα και εμάς από τον θάνατο στη ζωή της χάριτος. Όπως ο ευαγγελικός πατέρας του ασώτου υιού δέχτηκε πίσω τον νεκρό και αναστημένο γιο του. Έπεσε στον τράχηλό του και τον φίλησε με αγάπη, και αυτό το πατρικό φιλί έγινε σημείο συγχωρήσεως.

Συγχωρήθηκαν οι αμαρτίες που ήταν η αιτία του πνευματικού του θανάτου, διότι μέσω της αμαρτίας μπαίνει ο θάνατος. Μόλις απομακρύνθηκαν οι αμαρτίες με τη συγχώρηση, αμέσως ο νεκρός ξαναβρήκε τη ζωή του. Όπως μετά τη νύχτα έρχεται η ημέρα, έτσι μετά τη φυγή της αμαρτίας λάμπει η θεία χάρη στην ψυχή.

Πράγματι ο Χριστός μας φίλησε μέσα στη Γέννησή του και μας αναγέννησε από τη νέκρωση. Στο Άσμα Ασμάτων μια θεοφιλής ψυχή εκφράζει με πάθος τον πόθο της να ενωθεί με τον Θεό. Ζητάει με λαχτάρα να την καταφιλήσει εκείνος με τα φιλήματα του στόματός του.

Ο άγιος Αμβρόσιος εξηγεί πως αυτή είναι η ανθρώπινη φύση μας, που σάπιζε από τη δηλητηρίαση του όφεως. Έχοντας ακούσει από τους προφήτες ότι θα έρθει ο Θεός, παρακαλεί να συντελεστεί η ένωση αυτή. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μιλάει εκ μέρους της Εκκλησίας που συγκεντρώθηκε από τα έθνη της γης.

Λέει πως η Εκκλησία δεν θέλει να της μιλά ο Θεός μόνο μέσω Μωυσέως ή των άλλων προφητών. Επιθυμεί διακαώς να συνομιλήσει ο ίδιος ο Κύριος μαζί της, στόμα προς στόμα και πρόσωπο προς πρόσωπο. Ζητάει να έρθει εκείνος ο ίδιος και να την καταφιλήσει με τα δικά του ζωοποιά φιλήματα.

Από τα λόγια αυτά των αγίων διδασκάλων φανερώνεται πως το φιλί του Θεού είναι η σάρκωση του Υιού του. Όπως στο φίλημα ενώνονται στόμα με στόμα, έτσι στην ενανθρώπηση ενώθηκε η θεία φύση με την ανθρώπινη. Έτσι ο Χριστός Σωτήρας μας, μέσα στη Γέννησή του, μας καταφίλησε σαν στοργικός και αληθινός πατέρας.

Αυτό προφήτεψε ο Δαβίδ όταν είπε πως η δικαιοσύνη και η ειρήνη αλληλοφιλήθηκαν τότε. Ο Ευθύμιος Ζιγαβηνός εξηγεί πως ως ειρήνη εννοείται η θεία φύση και ως δικαιοσύνη η ανθρώπινη. Οι δύο αυτές φύσεις φιλήθηκαν μεταξύ τους, γιατί ενώθηκαν στενά μέσα στο πρόσωπο του Χριστού.

Ζουν με συμφωνία και αρμονία τέλεια, χωρίς σύγχυση και χωρίς διαίρεση μεταξύ τους. Αυτό είναι το μυστήριο της σωτηρίας μας που εορτάζουμε σήμερα με ευλάβεια και χαρά. Πραγματικά μέσω αυτού του φιλήματος ο Χριστός μάς αναγέννησε από τον θάνατο της αμαρτίας στη θεία ζωή.

Στο τέταρτο βιβλίο των Βασιλειών η Σωμανίτιδα παρακαλούσε τον προφήτη Ελισαίο να αναστήσει τον νεκρό γιο της. Ο προφήτης έστειλε πρώτα τον Γιεζί με τη ράβδο του, για να την ακουμπήσει στο πρόσωπο του παιδιού. Όμως ο νεκρός δεν αποκρίθηκε καθόλου και δεν ζωντάνεψε από εκείνη την πράξη του υπηρέτη.

Όταν όμως ήρθε ο ίδιος ο προφήτης, ακούμπησε τα χείλη του στα χείλη του παιδιού και το φύσηξε. Τότε το παιδί άνοιξε τα μάτια του και αναστήθηκε από τον θάνατο που το κρατούσε. Αυτό ήταν προτύπωση της ενανθρωπήσεως του Χριστού και της ανακαινίσεως ολόκληρου του ανθρωπίνου γένους.

Ο θάνατος μπήκε στον κόσμο μέσα από την αμαρτία και άρπαξε τον πρώτο νεογέννητο Αδάμ. Η ανθρώπινη φύση κράζει με συντριβή προς τον Θεό να κλίνει τους ουρανούς και να κατέβει. Ο Κύριος δεν έρχεται αμέσως ο ίδιος, αλλά στέλνει πρώτα τους προφήτες με τη ράβδο του νόμου.

Όμως το παιδί δεν ζωντάνεψε ακόμη, και οι άνθρωποι παρέμεναν στο σκοτάδι και στη σκιά του θανάτου. Όταν ήρθε ο ίδιος ο Κύριος με τη σάρκωσή του, ακούμπησε τα χείλη της θεότητας στα χείλη της ανθρωπότητας. Μας καταφίλησε με τα φιλήματα του στόματός του, και τότε ο νεκρός σηκώθηκε και ξαναβρήκε τη ζωή.

Μοιάζει αυτό με μια παλιά διήγηση για έναν αληθινό φίλο και τη μεγάλη του αγάπη. Ένας καλός άνθρωπος είδε τον αγαπημένο του φίλο πληγωμένο από φαρμακερό ξίφος του εχθρού. Φρόντιζε με κάθε τρόπο να τον γιατρέψει από τη θανατηφόρα εκείνη πληγή που τον κρατούσε ετοιμοθάνατο.

Οι γιατροί όμως του είπαν πως η πληγή ήταν αθεράπευτη επειδή το δηλητήριο είχε διαποτίσει όλο το σώμα. Υπήρχε ένας μόνο τρόπος σωτηρίας, να βάλει κάποιος τα χείλη του στην πληγή και να ρουφήξει το δηλητήριο. Ο φίλος θα γινόταν καλά, όμως όποιος ρουφούσε το δηλητήριο θα πέθαινε ο ίδιος αναπόφευκτα.

Ο αληθινός φίλος αγαπώντας τον σύντροφό του περισσότερο από τον εαυτό του, προτίμησε εκείνον από τη ζωή του. Ακούμπησε τα χείλη του στην πληγή και ρούφηξε το δηλητήριο, χαρίζοντας με τον θάνατό του την υγεία. Έτσι και ο Κύριος μας έκανε με μας τους πληγωμένους από το φαρμακερό ξίφος της αμαρτίας του εχθρού.

Κανείς δεν μπορούσε να μας γιατρέψει χωρίς να πάρει πρώτα επάνω του τη θανατηφόρα φθορά μας. Δεν βρέθηκε τέλειος γιατρός, ώσπου ο ίδιος ο ύψιστος Θεός που κάθεται πάνω στα Χερουβίμ ενήργησε. Πλησίασε τα χείλη του, δηλαδή τον αγαπημένο του Υιό, στην πληγή της δικής μας ανθρώπινης φύσης.

Τόσο αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε για χάρη μας τον μονογενή του Υιό. Ο Υιός του Θεού ενώθηκε με την πληγωμένη φύση μας και πήρε επάνω του το δηλητήριο της αμαρτίας. Σήκωσε τις αμαρτίες όλου του κόσμου και μας γιάτρεψε, δίνοντας τη δική του υγεία για χάρη μας.

Έτσι μας αναγέννησε σε χαριτωμένη ζωή μέσα από τη σάρκωση και το φιλί της θεϊκής αγάπης. Στη βρεφική του ηλικία φανερώθηκε ως Σωτήρας μας, πάνσοφος Πατέρας, τέλειος γιατρός και πιο γλυκός φίλος. Ο άγιος Αμβρόσιος λέει πως ο Χριστός φασκιώνεται με σπάργανα για να ελευθερωθούμε εμείς από τα φθαρτά κουρέλια.

Σε αυτό βρίσκεται το μυστήριο των σπαργάνων, ότι αποβάλλουμε τα τραχιά υφάσματα της φθοράς που μας φόρεσε ο θάνατος. Ο Αδάμ μετά την παρακοή του στον παράδεισο φόρεσε δύο ρούχα, τα φύλλα της συκής και το δερμάτινο χιτώνα. Τα φύλλα έραψε ο ίδιος για να καλύψει τη γύμνια του και τη βαριά ντροπή της αμαρτίας.

Ο δερμάτινος χιτώνας τού δόθηκε από τον Θεό όταν εκδιώχθηκε έξω από τον παράδεισο της τρυφής. Και τα δύο εκείνα φορέματα ήταν φθαρτά και θνητά, εικόνες της παρακοής και της σαρκικής επιθυμίας του ανθρώπου. Ο νέος Αδάμ, ο Χριστός, φασκιώθηκε με σπάργανα για να λύσει τον άνθρωπο και από τα δύο εκείνα ενδύματα.

Τα άγια σπάργανα εικονίζουν μυστηριωδώς και την υπακοή και την καθαρότητα του νέου ανθρώπου εν Χριστώ Ιησού. Όποιος ζώνεται με σπάργανα ετοιμάζεται για διακονία και υπηρεσία προς τους άλλους ανθρώπους με ταπείνωση. Ο Κύριός μας ανέλαβε το έργο του διακόνου, λέγοντας πως δεν ήρθε να τον υπηρετήσουν, αλλά για να υπηρετήσει.

Ζώνεται με σπάργανα για να μας διακονήσει, καθώς το λέει ο ίδιος μέσα στο ιερό Ευαγγέλιο. Με αυτή τη διακονία της υπακοής του θεραπεύει την παρακοή του πρώτου Αδάμ μέσα στον παράδεισο. Ο παλαιός Αδάμ έγινε παρήκοος, ενώ ο νέος Αδάμ έγινε υπάκουος μέχρι θανάτου σταυρικού για χάρη μας.

Έτσι με τα σπάργανα της υπακοής διαλύεται το κουρέλι της παρακοής του πρώτου ανθρώπου. Όσο για την καθαρότητα, βλέπουμε και αυτήν να εικονίζεται μυστικά στα αγνά σπάργανα του Κυρίου. Ο παλαιός Αδάμ σκεπάστηκε με δερμάτινο ένδυμα, ενώ ο νέος Αδάμ με λινά σπάργανα από την Παναγία Μητέρα του.

Συμβαίνει συχνά στους ανθρώπους η εξωτερική ενδυμασία να ταιριάζει με την εσωτερική διάθεση και τον νου τους. Ο υπερήφανος Ηρώδης φόρεσε βασιλικά ρούχα και αυτά ταίριαζαν με την εσωτερική του αλαζονεία και έπαρση. Η ταπεινή και θεοφοβούμενη βασίλισσα Εσθήρ φόρεσε λαμπρά ενδύματα όχι από υπερηφάνεια, αλλά για να σώσει τον λαό.

Έγινε μεγαλοπρεπής και επικαλέστηκε τον παντεπόπτη Θεό και Σωτήρα της, με καθαρή και αγαθή πρόθεση καρδιάς. Ο Αδάμ όταν αμάρτησε στον παράδεισο έγινε σαν άγριο θηρίο, αρπάζοντας τον απαγορευμένο καρπό κρυφά. Άρχισε να τρέχει και να κρύβεται από το πρόσωπο του Θεού, σαν θηρίο μέσα σε ερημιά απάτητη.

Σε τέτοια θηριώδη διάθεση ταίριαζε το θηριώδες δερμάτινο ένδυμα που του χάρισε ο Κύριος μετά την έξωση. Ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης γράφει πως όσοι ασχημίζουν την ψυχή τους με θηριώδη ήθη φέρουν δερμάτινα ενδύματα. Το λινάρι, κατά τον Γρηγόριο και τον Ισίδωρο, είναι σύμβολο καθαρότητας μέσα στην αγία Γραφή των πατέρων.

Γι αυτό και στην Παλαιά Διαθήκη τα ιερατικά ενδύματα ήταν λινά, σημείο της άσπιλης υπηρεσίας των ιερέων. Ο μακάριος Ιερώνυμος γράφει πως, όταν ντυνόμαστε τον Χριστό, αποβάλλουμε τα δερμάτινα και φοράμε λινά καθαρά. Πόσο καθαρός είναι ο Χριστός Σωτήρας μας, που είναι αθώος στα χέρια και ολοκάθαρος στην καρδιά του πάντοτε.

Είναι τόσο καθαρός, ώστε ακόμη και τα φωτεινότερα άστρα ωχριούν και σβήνουν μπροστά στην καθαρότητά του. Σε τέτοιο πανάγιο Βρέφος, γεννημένο από την Πάναγνη Παρθένο, δεν ταίριαζε δερμάτινο ένδυμα από νεκρό ζώο. Άρμοζε καθαρό λινάρι και λευκά σπάργανα, για να υπάρχει αντιστοιχία μεταξύ της εσωτερικής και της εξωτερικής καθαρότητας.

Όμως δεν τελειώνει εδώ το βαθύ νόημα των σπαργάνων του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Το δέρμα έχει στενή ένωση με το σώμα, όπως τίποτε άλλο δεν ενώνεται τόσο με τη σάρκα. Δύσκολα αποσπάται το δέρμα από το σώμα, χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια και κόπος αληθινός για να αφαιρεθεί.

Το λινάρι όμως δεν γνωρίζει καμιά σάρκα, υπάρχει από μόνο του χωρίς δεσμό με κανένα σώμα. Σε αυτό βρίσκεται η τελική αιτία γιατί ο Αδάμ ντύθηκε δερμάτινα, ενώ ο Χριστός φασκιώθηκε με λινά. Σαρκικός ήταν ο Αδάμ και αγαπούσε τόσο τη σάρκα του, ώστε δεν θέλησε να τη χωρίσει από τον εαυτό του.

Μαζί με τη γυναίκα του παρόργισε τον δημιουργό του, δένοντας το δέρμα με τη σάρκα μέσα στην παρακοή. Γι αυτό ο Κύριος τον ένδυσε με σαρκικό δερμάτινο ένδυμα, ως άνθρωπο που σκεφτόταν τα σαρκικά πράγματα. Ο Χριστός όμως, αν και φόρεσε σάρκα, υπήρξε υπεράνω κάθε σαρκικότητας, καθώς ήταν ο ίδιος πηγή καθαρότητας.

Γι αυτό φασκιώθηκε με λινά σπάργανα που δεν έχουν καμία ένωση με τη σάρκα και τα πάθη. Έτσι έλυσε το δερμάτινο κουρέλι της φιλοσαρκίας και της άλογης επιθυμίας μέσα στη φύση του ανθρωπίνου γένους. Τα σπάργανα είναι έμπλαστρα επάνω στις αμαρτωλές πληγές της δικής μας πεσμένης και κουρασμένης φύσης.

Σκουπίζουν τα δάκρυα από τα μάτια μας και μας συνδέουν αχώριστα με τον Θεό και την αγάπη του. Η φάτνη, όπου κειτόταν το σπαργανωμένο Βρέφος, δεν στερείται και αυτή μυστικού νοήματος για όλους εμάς. Ο μακάριος Θεοδώρητος καλεί τους πιστούς να δουν την πτωχική κατοικία Εκείνου που πλουτίζει ολόκληρο τον ουρανό.

Να δουν τη φάτνη Εκείνου που κάθεται πάνω στα Χερουβίμ και την επίγεια πτωχεία του ταπεινού γεννηθέντος Βασιλέως. Στοχαζόμαστε τον πλούτο των ουρανίων αγαθών του και βλέπουμε πως πτώχευσε ο πλούσιος σε έλεος Θεός. Γι αυτό τοποθετήθηκε στη φάτνη ο Βασιλιάς των ουρανών, για να μάθουμε εμείς την εκούσια πτωχεία και την ταπείνωση.

Ο άγιος Κυπριανός γράφει πως τοποθετείται μέσα στη φάτνη, για να αλλάξουμε εμείς τον κτηνώδη τρόπο της ζωής μας. Δεν θα τρεφόμαστε πια με σανό αμαρτωλών απολαύσεων, αλλά με τον ουράνιο άρτο της θείας Ευχαριστίας και ζωής. Ο Θεοδώρητος συμπληρώνει πως στη φάτνη τοποθετείται ο Λόγος του Θεού για όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους.

Έτσι και οι λογικοί και οι άλογοι, δηλαδή οι δίκαιοι και οι αμαρτωλοί, μετέχουν ελεύθερα στη σωτήρια τροφή. Τέτοιο είναι το μυστήριο της φάτνης του Κυρίου, και τέτοιο το φανερό σημείο της ελεύσεως του Σωτήρα μας. Ένα Βρέφος σπαργανωμένο και ξαπλωμένο μέσα στη φάτνη φανερώνει τα ασύλληπτα μυστήρια της ενανθρωπήσεως.

Πράγματι είναι μεγάλο σημείο, διότι περιέχει μέσα του ανεξάντλητα και θαυμαστά μυστήρια της θείας οικονομίας. Ας αποδώσουμε τιμή και προσκύνηση στο θείο εκείνο Βρέφος που γεννήθηκε χάριν της δικής μας σωτηρίας. Δόξα και ύμνος στην Πανάχραντη και Υπερευλογημένη Παρθένο Μαρία, που τον γέννησε για όλες τις γενεές των αιώνων.