Ο Όσιος Πάρδος ο Ερημίτης

Ένα μικρό παιδί ποδοπατήθηκε από τις καμήλες του και ξεψύχησε μπροστά στα μάτια του, σε ένα πανδοχείο της Ιεριχούς. Από εκείνη τη στιγμή, ο νεαρός Ρωμαίος καμηλιέρης θεώρησε τον εαυτό του φονιά και πήρε τον δρόμο της ερήμου για να εξιλεωθεί. Ο Πάρδος καταγόταν από τη Ρώμη και στα νιάτα του ασχολούνταν με τη μεταφορά εμπορευμάτων μέσω καμηλιών στους δρόμους της Ανατολής.

Σε ένα από τα ταξίδια του έφτασε στην Ιεριχώ και κατέλυσε σε ένα πανδοχείο μαζί με το κοπάδι του. Εκεί, με τη συγχώρηση του Θεού και την ενέργεια του πονηρού, συνέβη το ανείπωτο κακό που σφράγισε ολόκληρη τη ζωή του. Ένα παιδάκι βρέθηκε κάτω από τα πόδια των ζώων και χάθηκε αμέσως, χωρίς ο νεαρός άντρας να προλάβει να αντιδράσει.

Η θλίψη και η συντριβή του ήταν τόσο βαθιές, ώστε εγκατέλειψε τα πάντα και ανέβηκε στο όρος Αριών. Εκεί έγινε μοναχός και ζούσε μέσα σε δάκρυα και αδιάκοπη μετάνοια, λέγοντας πως είναι ένοχος φόνου και άξιος της αυστηρότερης τιμωρίας. Η μνήμη του παιδιού τον ακολουθούσε παντού και τον έκαιγε εσωτερικά.

Κοντά στο κελί του, μέσα σε μια κοιλάδα, ζούσε ένα άγριο λιοντάρι, και ο όσιος κατέβαινε τακτικά στο λημέρι του. Έσπρωχνε το θηρίο με ένα ραβδί και προσπαθούσε να το ερεθίσει, ώστε να ορμήσει επάνω του και να τον κατασπαράξει. Πίστευε πως έτσι θα πλήρωνε τον θάνατο του παιδιού και θα γλίτωνε από τη μέλλουσα κρίση.

Όμως το λιοντάρι δεν τον άγγιξε ποτέ, ούτε έδειξε την παραμικρή διάθεση επίθεσης απέναντί του. Βλέποντας πως δεν πετυχαίνει τον σκοπό του, ο γέροντας σκέφτηκε κάτι ακόμη πιο τολμηρό και αποφασιστικό. Έβγαλε τα ρούχα του, τα ακούμπησε δίπλα του και ξάπλωσε πάνω στο μονοπάτι που έπαιρνε το θηρίο για να πιει νερό από το ποτάμι.

Το λιοντάρι πέρασε από εκείνο το σημείο, αλλά πήδηξε από πάνω του σαν άνθρωπος, χωρίς να τον αγγίξει και χωρίς ήχο. Τότε κατάλαβε ο γέροντας πως ο Κύριος είχε σβήσει την αμαρτία του και του χάρισε ειρήνη. Επέστρεψε στο βουνό του, στο γνώριμο ασκητήριο, και έμεινε εκεί όλα τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του.

Κοιμήθηκε τον έκτο αιώνα, αφήνοντας σε όλους εικόνα ανθρώπου ενάρετου και ταπεινού.