Ο Όσιος Γρηγόριος ο κτίτωρ της Μονής Γρηγορίου

Ένας νέος μοναχός από τα Βαλκάνια άκουσε για τις αρετές του Οσίου Γρηγορίου του Σιναΐτου και έτρεξε αμέσως να γίνει μαθητής του. Αργότερα ο ίδιος ίδρυσε στον Άθωνα τη μονή που σήμερα φέρει το όνομά του και ακτινοβολεί ως φάρος της νοεράς προσευχής. Ο Όσιος Γρηγόριος γεννήθηκε στις αρχές του δέκατου τέταρτου αιώνα σε μια άγνωστη περιοχή των Βαλκανίων, πιθανόν στη Σερβία.

Από πολύ νέος αφιερώθηκε στην πνευματική ζωή και αναζήτησε διδασκάλους που μπορούσαν να τον οδηγήσουν στην ησυχαστική παράδοση. Όταν κοιμήθηκε ο ανανεωτής της ησυχαστικής ζωής στο Άγιον Όρος και στα Βαλκάνια, ο Γρηγόριος ξεκίνησε από την Κωνσταντινούπολη και έφτασε στην Παρόρεια της Θράκης. Εκεί συνάντησε τον Όσιο Ρωμύλο, κοντά στα σύνορα Βυζαντίου και Βουλγαρίας, γύρω στο έτος χίλια τριακόσια πενήντα.

Λίγο αργότερα όμως αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το ασκητήριό τους εξαιτίας των τουρκικών επιδρομών που έπληταν την περιοχή. Βρήκαν καταφύγιο στο Ζαγόρι, μαζί με τον πνευματικό τους πατέρα, τον γέροντα Ιλαρίωνα, και συνέχισαν εκεί τους ασκητικούς τους αγώνες με υπομονή και πραότητα. Μετά την κοίμηση του γέροντα Ιλαρίωνα, ο Όσιος Ρωμύλος πήρε τον δρόμο για το Άγιον Όρος και αναζήτησε τον αγαπημένο του συνασκητή Γρηγόριο.

Οι δύο άνδρες έζησαν μαζί στην ησυχία και στους πνευματικούς αγώνες της αρετής, με βαθιά αδελφική αγάπη μεταξύ τους. Επέλεξαν τα πιο απομονωμένα μέρη στο νότιο τμήμα του Άθωνα, όχι πολύ μακριά από τη Μεγίστη Λαύρα του ιερού αυτού τόπου. Όμως το πλήθος των επισκεπτών και των μοναχών που έφταναν για να ζητήσουν συμβουλή και παρηγοριά τους ανησύχησε βαθιά.

Αναγκάστηκαν λοιπόν να μετακινηθούν σε άλλο τόπο, ακόμη πιο απομακρυσμένο και κατάλληλο για τη βαθιά νοερά προσευχή. Το έτος χίλια τριακόσια εβδομήντα ένα, μετά τον θάνατο του Σέρβου ηγεμόνα Ιωάννη Ούγγλεση, μεγάλου προστάτη του Αγίου Όρους, ξέσπασε φόβος στους μοναχούς. Οι τουρκικές επιδρομές πύκνωσαν επικίνδυνα και πολλοί πατέρες, μαζί με τον Όσιο Ρωμύλο, εγκατέλειψαν το Περιβόλι της Παναγίας.

Ο Όσιος Γρηγόριος όμως παρέμεινε σταθερός στον τόπο των αγώνων του και αρνήθηκε να φύγει μπροστά στον κίνδυνο. Κοντά στο ησυχαστικό κελί όπου ζούσε, ο Όσιος ίδρυσε με κόπο τη μονή του Αγίου Νικολάου, η οποία αργότερα μετονομάστηκε προς τιμήν του και έγινε γνωστή ως Μονή Γρηγορίου. Όμως η τουρκική απειλή έγινε τόσο μεγάλη, ώστε αναγκάστηκε τελικά κι εκείνος να αφήσει το αγαπημένο του Άγιον Όρος.

Βρήκε καταφύγιο στη Σερβία, όπου βασίλευε ο πρίγκιπας Λάζαρος, άνθρωπος βαθιά πιστός και αληθινός φίλος της μοναχικής πολιτείας. Ο ευσεβής εκείνος ηγεμόνας γέμισε τους λόφους και τα βουνά της χώρας του με πολλές μονές για τους μοναχούς που κατέφευγαν εκεί. Δέχτηκε με μεγάλη χαρά τον Όσιο Ρωμύλο, τον Όσιο Γρηγόριο και τους υπόλοιπους πατέρες που τους συνόδευαν στην οδύσσειά τους.

Τους ονόμασαν Σιναΐτες, εξαιτίας της πιστής τήρησης της διδασκαλίας του μεγάλου Οσίου Γρηγορίου του Σιναΐτου που υπηρετούσαν. Έλαβαν λοιπόν έναν ήσυχο και φιλόξενο τόπο κοντά στο Μπρανίτσεβο, ιδανικό για την πνευματική τους εργασία και διδασκαλία. Ο άγιος εγκαταστάθηκε σε μια σπηλιά, η οποία γρήγορα μεταμορφώθηκε σε ναό αφιερωμένο στον Άγιο Νικόλαο τον θαυματουργό.

Από εκείνον τον τόπο, ο Όσιος ίδρυσε για τους μαθητές του τη μονή του Γκορνγιάκ, η οποία έγινε φυτώριο πνευματικής ζωής. Οι Σιναΐτες ίδρυσαν στη συνέχεια πολλές μονές σε διάφορα μέρη της Σερβίας και διέδωσαν στον ορθόδοξο λαό την παράδοση της νοεράς προσευχής. Η ευλογημένη αυτή διδασκαλία ερχόταν από τον Άθωνα και το Σινά και ρίζωσε βαθιά στις καρδιές των πιστών Σέρβων.

Σύμφωνα με ορισμένες μαρτυρίες, ο Όσιος Γρηγόριος επέστρεψε στη μονή που είχε ιδρύσει στο Άγιον Όρος, λίγο πριν από την οσιακή του κοίμηση. Τα τίμια λείψανά του φυλάχτηκαν εκεί με ευλάβεια μέχρι την πυρκαγιά που κατέστρεψε τη μονή το έτος χίλια επτακόσια εξήντα ένα. Έπειτα μεταφέρθηκαν στη Σερβία, όπου μετακινήθηκαν πολλές φορές σε διάφορους τόπους, πριν τοποθετηθούν ξανά στη μονή του Γκορνγιάκ.

Ένα μέρος αυτών των ιερών λειψάνων έχει επιστραφεί στη μονή του Οσίου Γρηγορίου, στο ευλογημένο Άγιον Όρος. Στα αρχεία του Άθωνα βρέθηκε η υπογραφή του οσίου που χρονολογείται από το έτος χίλια τετρακόσια πέντε. Η Εκκλησία τιμά την ιερή μνήμη του στις επτά Δεκεμβρίου και στις δεκαεννέα Μαΐου κάθε έτους.

I've created the file `12_07_Όσιος_Γρηγόριος_Κτίτωρ_Μονής_Γρηγορίου_Άθωνος.