Ζαχαρίας ο Σκυτοτόμος και Ιωάννης, οι Κρυφοί Δίκαιοι

Ένας ταπεινός τσαγκάρης της Κωνσταντινούπολης άνοιγε τις κλειδωμένες πόρτες της Αγίας Σοφίας με μόνο το σημείο του Σταυρού, καθώς θείο φως τον συνόδευε στον δρόμο. Ένας πλούσιος αξιωματούχος, ο Ιωάννης, παράτησε τα εγκόσμια και τον ακολούθησε κρυφά στα σκοτεινά σοκάκια για να μάθει το μυστικό του. Η ιστορία αυτή φτάνει σε εμάς από τον έβδομο αιώνα μετά Χριστόν και διασώθηκε στον Συναξαριστή του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη.

Ο Ιωάννης ήταν άνθρωπος δοξασμένος και περιφανής στα πράγματα του κόσμου, όμως καταφρόνησε τις ηδονές και επέλεξε βίο ταπεινό και μοναχικό. Σχόλαζε διαρκώς στα θεία, αφιερωμένος στην προσευχή και στις δεήσεις, ενώ προχωρούσε σταθερά σε μεγαλύτερα πνευματικά κατορθώματα. Είχε καθιερώσει ως απαραίτητο έργο της ζωής του να αγρυπνεί ολόκληρες τις νύχτες μέσα στους ναούς του Κυρίου.

Μία λοιπόν νύχτα κατευθύνθηκε προς τον μέγα ναό της του Θεού Λόγου Σοφίας μέσα στην Κωνσταντινούπολη. Βρήκε όμως τις πόρτες κλεισμένες και κάθισε αποκαμωμένος σε ένα σκαμνί που υπήρχε εκεί κοντά. Άρχισε να διαβάζει χαμηλόφωνα την προσωπική του ακολουθία, χωρίς να φαντάζεται όσα επρόκειτο να αντικρίσει.

Ξαφνικά είδε μια λάμψη φωτός που ερχόταν από έξω και πλησίαζε προς το μέρος του ναού. Παρατήρησε προσεκτικότερα και διέκρινε έναν σεμνό άνδρα που βάδιζε μέσα στο φως εκείνο. Γέμισε χαρά από τη θεωρία αυτή και πρόσεξε ακόμη καλύτερα, θέλοντας να μάθει τι θα έκανε ο άνθρωπος.

Όταν εκείνος έφτασε στις κλειστές πόρτες της Αγίας Σοφίας, γονάτισε στο κατώφλι και προσευχήθηκε αρκετή ώρα. Έπειτα σήκωσε ψηλά τα χέρια του και σχημάτισε το σημείο του Σταυρού πάνω στις βαριές θύρες. Αμέσως οι πόρτες άνοιξαν μόνες τους από θεία δύναμη και ο θαυμάσιος εκείνος άνδρας μπήκε μαζί με το φως.

Μέσα στον ναό γονάτισε ξανά κάτω από την εικόνα της υπεραγίας Θεοτόκου που ήταν ζωγραφισμένη στο τοίχωμα. Σηκώθηκε και άνοιξε με τον ίδιο τρόπο τις ασημένιες ωραίες πόρτες που βρίσκονταν στον νάρθηκα του ναού. Προσευχήθηκε εκεί αρκετά και πέρασε φωτεινός ολόκληρος στο εσωτερικό, υψώνοντας τα χέρια του στο μέσον του ιερού χώρου.

Όταν τελείωσε την προσευχή του, γύρισε πίσω και οι πόρτες έκλειναν θεϊκά καθώς εκείνος έβγαινε προς τα έξω. Ο Ιωάννης στεκόταν σιωπηλός και παρακολουθούσε με προσοχή πού θα κατευθυνόταν ο θείος εκείνος άνδρας μετά την έξοδό του. Επειδή ο φωτεινός άνθρωπος βάδιζε στον ίσιο δρόμο, ο Αβραμιαίος Ιωάννης δεν αμέλησε να τον ακολουθήσει διακριτικά.

Ήθελε να μάθει πού κρύβεται ένας τόσο πολύτιμος μαργαρίτης του Θεού μέσα στη μεγάλη πόλη της Κωνσταντινούπολης. Ο φαινόμενος άνδρας έκλινε λίγο από τον ίσιο δρόμο και κατέβηκε προς τον κατήφορο, κοντά στη σκάλα του Αγίου Μάρτυρος Ιουλιανού. Πλησίασε ένα πολύ μικρό σπιτάκι και χτύπησε σιγανά την πόρτα με το χέρι του.

Είπε χαμηλόφωνα το όνομα της γυναίκας που βρισκόταν μέσα, της Μαρίας, και έτσι μπήκε στο φτωχικό. Τότε το φως που τον φώτιζε σε όλο τον δρόμο σηκώθηκε από ανάμεσά τους και χάθηκε. Ανάμεσα στους δύο άνδρες απλώθηκε νύχτα σκοτεινή, χωρίς πλέον κανένα ίχνος της ουράνιας λάμψης.

Η σύζυγος του ανδρός εκείνου άναψε τον λύχνο από την κανδήλα και τον έφερε κοντά. Εκείνος δεν πλάγιασε σε κρεβάτι ούτε ανέπαυσε με άλλον τρόπο το κουρασμένο σώμα του. Αντίθετα, άρχισε αμέσως να εργάζεται, γιατί ήταν τσαγκάρης και έραβε δέρματα για υποδήματα μέσα στη νύχτα.

Τότε ο αξιομνημόνευτος Ιωάννης χτύπησε χωρίς ντροπή την πόρτα και μπήκε στο φτωχικό σπιτικό του τεχνίτη. Έπεσε στα πόδια του και τα έβρεχε με δάκρυα, παρακαλώντας τον να μην του κρύψει την αλήθεια. Του ζητούσε να φανερώσει ποιος είναι και ποια είναι η υψηλή πολιτεία του, μέσω της οποίας έκανε εξαίσια θαύματα.

Ο ταπεινόφρων άνθρωπος ζητούσε συγχώρηση και έλεγε ότι είναι αμαρτωλός, χωρίς κανένα καλό έργο μέσα του. Παρουσιαζόταν ως ιδιώτης, φτωχός και εργάτης μιας ευτελέστατης τέχνης, χωρίς γνώση καμίας υψηλής πνευματικής πολιτείας. Παρακαλούσε τον γέροντα Ιωάννη να δεχτεί ότι πλανήθηκε και ότι είδε φάντασμα μάλλον, παρά αληθινό γεγονός.

Όμως ο Ιωάννης πρόσθεσε δάκρυα πάνω στα δάκρυα και δεν σταματούσε να τον ορκίζει στο όνομα του Θεού. Επέμενε ότι δεν θα αξιωνόταν αυτός ο ελάχιστος να γίνει θεωρός τέτοιων μυστηρίων χωρίς θεία πρόνοια. Στενοχωρημένος από τους όρκους εκείνος ο θαυμάσιος άνδρας, σηκώθηκε όρθιος και έβαλε πρώτα μετάνοια στον γέροντα.

Άρχισε λοιπόν να μιλά και αποκάλυψε ότι το όνομά του ήταν Ζαχαρίας, χωρίς κανένα κατόρθωμα πάνω στη γη. Παραδέχτηκε πως μόνο μολυνόταν με αμαρτίες και προτιμούσε την καλοπάθεια της σάρκας του στην προηγούμενη ζωή του. Όμως από την αγαθότητα του Θεού του πήρε στον νου τον φόβο της κολάσεως και άλλαξε ολόκληρη την πορεία του.

Από τη στιγμή που πήρε για σύζυγο τη γυναίκα του, δεν μόλυνε ποτέ την καθαρότητα της σάρκας του. Φύλαγαν και οι δύο μαζί παρθενία με αμοιβαία συμφωνία και έκρυβαν το τάμα τους, λέγοντας στους γνωστούς ότι εκείνη είναι στείρα. Φύλαγαν την καθαρότητα ψυχής και σώματος για τον πόθο και την αγάπη του πλάστη και Θεού τους.

Ολόκληρος ο πλούτος του δεν ξεπερνούσε ένα τριμίσιο νομισμάτων, με το οποίο αγόραζε δέρματα για την τέχνη του. Τον μισθό που έβγαζε τον χώριζε σε δύο ίσα μερίδια και το πρώτο το αφιέρωνε στους φτωχούς αδελφούς του Χριστού. Ο Ιωάννης άκουσε εκστατικός και ύμνησε την καθαρή ζωή του αοιδίμου Ζαχαρία, επιστρέφοντας στον οίκο του γεμάτος αγαλλίαση.

Ο ταπεινός Ζαχαρίας όμως, για να αποφύγει το δόλωμα της ανθρώπινης δόξας, εγκατέλειψε το σπιτικό του και χάθηκε εντελώς άγνωστος σε όλους. cat > /tmp/11_17_Άγιοι_Ζαχαρίας_Σκυτοτόμος_Ιωάννης. txt –output /tmp/11_17_Άγιοι_Ζαχαρίας_Σκυτοτόμος_Ιωάννης.

The text is delivered as the file **11_17_Άγιοι_Ζαχαρίας_Σκυτοτόμος_Ιωάννης.