Ο Μάρτυρας Γοβρών Μιχαήλ και οι εκατόν τριάντα τρεις στρατιώτες της Γεωργίας

Μέσα σε μια αυλή γεμάτη αίμα, ένας Γεωργιανός πρίγκιπας έβλεπε τους εκατόν τριάντα τρεις συντρόφους του να σφάζονται μπροστά στα μάτια του, χωρίς να λυγίσει. Ο εμίρης Αμπού αλ Κασίμ του πρόσφερε δόξα, πλούτη και τιμές, αν αρνιόταν τον Χριστό, όμως εκείνος του απάντησε με σταθερότητα που έκανε τον δήμιο να χάσει την υπομονή του. Βρισκόμαστε στα χρόνια εννιακόσια δεκατέσσερα μετά Χριστόν, όταν οι Άραβες μουσουλμάνοι εισέβαλαν με ορμή στη νότια Γεωργία και χτυπούσαν τα φρούρια της περιοχής.

Ένας από τους πρίγκιπες που ξεχώρισαν στη μάχη ήταν ο Μιχαήλ Γοβρών, άνθρωπος ευγενούς καταγωγής και βαθιάς πίστης. Όταν έπεσε το οχυρό του Κβελιστσίχε, οι μουσουλμάνοι αιχμαλώτισαν όσους είχαν απομείνει ζωντανοί, και ανάμεσά τους βρισκόταν και ο γενναίος πρίγκιπας. Η ανδρεία του στη μάχη είχε εντυπωσιάσει τόσο πολύ τον εμίρη, ώστε εκείνος έδωσε ρητή εντολή στον στρατό του να τον μεταχειριστούν με σεβασμό και αξιοπρέπεια.

Ο βασιλιάς Ανταρνέρσε έστειλε τότε στον Αμπού αλ Κασίμ ένα μεγάλο χρηματικό ποσό ως λύτρα για να εξαγοράσει τους ανθρώπους του. Πολλοί ελευθερώθηκαν χάρη σε αυτή την προσφορά, όμως ο Γοβρών δεν συμπεριλήφθηκε ποτέ στον κατάλογο των απελευθερωμένων αιχμαλώτων. Ο Γεωργιανός πρίγκιπας κατάλαβε καθαρά τι τον περίμενε και ετοιμάστηκε εσωτερικά να μαρτυρήσει για χάρη του Χριστού.

Οι Σαρακηνοί τον οδήγησαν μαζί με τους εκατόν τριάντα τρεις Γεωργιανούς στρατιώτες προς τον τόπο της εκτέλεσης, χωρίς κανείς από αυτούς να δείξει δειλία. Ο Αμπού αλ Κασίμ θέλησε να δοκιμάσει την πίστη του πιστού άρχοντα και του πρόσφερε επίγεια δόξα, τιμές και πλούτη, αν αρνιόταν τη χριστιανική του πίστη. Όμως ο άγιος Γοβρών απέρριψε με σταθερότητα κάθε δελεαστική πρόταση που του έγινε από τον εμίρη και τους ανθρώπους του.

Τότε ο εξαγριωμένος εμίρης διέταξε να τον βγάλουν στην αυλή και να του δείξουν από τη μια μεριά τους νεκρούς συμπατριώτες του και από την άλλη τα πλούτη που του υπόσχονταν. Όταν ο πανούργος Άραβας τον ρώτησε δόλια ποια πλευρά διαλέγει, ο πρίγκιπας του απάντησε με αξιοπρέπεια και απόλυτη ξεκαθαρισμένη στάση. Του είπε ότι από την αρχή τού είχε δηλώσει πως δεν επρόκειτο ποτέ να απομακρυνθεί από τον Χριστό τον Κύριό του.

Η απάντηση αυτή έσπασε κάθε υπολογισμό του εμίρη και άνοιξε τον δρόμο για μια ακόμη σκληρότερη δοκιμασία, που θα φανέρωνε όλη τη δύναμη της πίστης του. Ο εμίρης σκέφτηκε τότε μια νέα, πιο ωμή δοκιμασία, για να λυγίσει με τη φρίκη την ψυχή του γενναίου πρίγκιπα. Ισχυρίστηκε πως ο αιχμάλωτος δεν γνωρίζει ακόμη τον πόνο του θανάτου και πρέπει να τον δει με τα ίδια του τα μάτια.

Διέταξε λοιπόν να βγάλουν τον άγιο έξω και να εκτελέσουν μπροστά του κάθε ζωντανό χριστιανό αιχμάλωτο που είχε απομείνει. Έβγαλαν τον άγιο ανάμεσα στους αδελφούς του και άρχισαν να τους σφάζουν τον έναν μετά τον άλλον με απάνθρωπη αγριότητα. Το αίμα των νεκρών πετούσε γύρω από τον Γοβρών προς κάθε κατεύθυνση και έβαφε ολόκληρη την αυλή της εκτέλεσης.

Τα άψυχα κορμιά των μαρτύρων σωριάζονταν στα πόδια του, όμως καμία από αυτές τις φρικαλεότητες δεν μπόρεσε να τσακίσει τη θέλησή του. Η ψυχή του παρέμενε ατάραχη, στραμμένη ολόκληρη προς τον Κύριο, ενώ τα μάτια του έβλεπαν χωρίς να κλείνουν. Ύστερα τον ανάγκασαν να σκύψει το κεφάλι του και ύψωσαν δύο φορές τα σπαθιά τους πάνω από τον αυχένα του.

Ήθελαν να τον λυγίσουν με τον τρόμο, όμως ο πρίγκιπας στεκόταν όρθιος στην πίστη του, σαν ακλόνητος βράχος. Ο πρίγκιπας Γοβρών χάραξε τότε με αίμα έναν σταυρό πάνω στο μέτωπό του και ύψωσε τη φωνή του προς τον ουρανό. Ευχαρίστησε τον Κύριο Ιησού Χριστό που τον αξίωσε, αν και θεωρούσε τον εαυτό του τον πρώτο και τον πιο ευτελή ανάμεσα στους αμαρτωλούς, να δώσει τη ζωή του για χάρη του.

Τα λόγια του ακούστηκαν καθαρά μέσα στην αυλή και θαύμαζαν όσοι τα άκουγαν τη γαλήνη και τη δύναμή τους. Έπειτα τον έφεραν ξανά μπροστά στον εμίρη, μέσα στα αίματα των αδελφών του και των πληγών του. Για τελευταία φορά ο Αμπού αλ Κασίμ προσπάθησε να τον πείσει με γλυκές υποσχέσεις να αρνηθεί τον Χριστό και να σώσει τη ζωή του.

Ο άγιος, καταματωμένος και ξεθεωμένος, του δήλωσε ότι μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, γιατί εκείνος μένει χριστιανός. Του ξεκαθάρισε πως ποτέ και για κανέναν λόγο δεν θα απομακρυνόταν από το όνομα του Χριστού του. Ο εμίρης έχασε τότε εντελώς την υπομονή του και έδωσε τη φοβερή εντολή να αποκεφαλίσουν αμέσως τον μάρτυρα.

Το κεφάλι του διατάχθηκε να ριχτεί ανάμεσα στα ακρωτηριασμένα σώματα των άλλων Γεωργιανών μαρτύρων. Οι στρατιώτες του εμίρη άνοιξαν τρεις μεγάλους λάκκους και έριξαν μέσα τα ιερά λείψανα όλων των μαρτύρων μαζί. Σκέπασαν τους λάκκους με χώμα και απαγόρευσαν αυστηρά σε κάθε χριστιανό να πλησιάσει εκείνο τον τόπο για προσευχή ή τιμή.

Όμως ο Θεός δεν άφησε κρυμμένη τη δόξα των δούλων του και φανέρωσε το θαύμα του μπροστά σε όλους. Τις νύχτες οι τάφοι έλαμπαν με ένα θείο φως που το έβλεπαν τόσο οι πιστοί όσο και οι άπιστοι της περιοχής. Η ίδια η γη μαρτυρούσε την αγιότητα όσων είχαν θαφτεί εκεί κρυφά και βιαστικά από τους εχθρούς της πίστης.

Επειδή πρόσφεραν τη ζωή τους ολόκληρη για χάρη του Χριστού, ο γενναίος πρίγκιπας Μιχαήλ Γοβρών και οι εκατόν τριάντα τρεις σύντροφοί του κατατάχθηκαν στους αγίους από τη Γεωργιανή Αποστολική Εκκλησία. Η μνήμη τους ορίστηκε να τιμάται στις δεκαεπτά Νοεμβρίου, ημέρα κατά την οποία τελειώθηκαν με το μαρτύριο. Η Εκκλησία τους δοξάζει ως αληθινούς αθλητές της πίστης, που δεν λύγισαν ούτε από υποσχέσεις ούτε από φόβο.

Η φωνή του Γοβρών αντηχεί μέχρι σήμερα και διδάσκει κάθε πιστή ψυχή την οδό της ομολογίας.