Οι Άγιοι Ακίνδυνος, Πηγάσιος και η Συνοδεία τους στην Περσία

Στο παλάτι του Πέρση βασιλιά Σαπώρ του Δευτέρου υπηρετούσαν τρεις κρυφοί χριστιανοί, οι Ακίνδυνος, Πηγάσιος και Ανεμπόδιστος, που οδηγούσαν πολλούς συμπατριώτες τους στην πίστη του Χριστού. Όταν ξέσπασε σκληρός διωγμός, κάποιοι ζηλόφθονες τους συκοφάντησαν στον βασιλιά, λέγοντας πως μολύνουν τους ανθρώπους με τη διδασκαλία τους. Ο τύραννος έστειλε αμέσως ανθρώπους να τους συλλάβουν μέσα στο σπίτι όπου προσεύχονταν με κλειστές πόρτες.

Οι στρατιώτες έσπασαν τις θύρες και τους έσυραν δεμένους ενώπιον του ηγεμόνα για ανάκριση. Όταν ο Σαπώρ τους ρώτησε με υποκριτική πραότητα από πού κατάγονται, εκείνοι απάντησαν ότι πατρίδα και ζωή τους είναι η Αγία και Ομοούσιος Τριάδα. Ο βασιλιάς εξοργίστηκε από τη θαρραλέα απόκριση και διέταξε να τους ξαπλώσουν στο χώμα και να τους χτυπούν με χονδρά ραβδιά.

Οι μάρτυρες δοξολογούσαν τον Θεό μέσα στους πόνους, ζητώντας να φανερωθεί παντού η δύναμη της δεξιάς Του. Οι δήμιοι κουράστηκαν και αντικαταστάθηκαν, χωρίς όμως να λυγίσουν τους αθλητές της πίστεως. Τότε ένας απροσδόκητος τρόμος κατέλαβε τον ίδιο τον βασιλιά, που έπεσε λιπόθυμος από τον θρόνο του.

Όταν ο Σαπώρ συνήλθε με τη βοήθεια των αυλικών, νόμισε ότι οι μάρτυρες του έκαναν μάγια και θύμωσε ακόμη περισσότερο εναντίον τους. Διέταξε να τους κρεμάσουν ψηλά και να ανάψουν από κάτω φωτιά, ώστε να ξεψυχήσουν μέσα στα δεσμά και τη φλόγα. Εκείνοι όμως ψάλλοντας παρακαλούσαν τον Κύριο να φανερώσει τη σωτηρία Του και να φανεί σε όλους πως Αυτός είναι ο μόνος αληθινός Θεός.

Αμέσως παρουσιάστηκε ο Χριστός με μορφή ανθρώπινη και πρόσωπο λαμπρό σαν τον ήλιο, διέλυσε τα δεσμά και έσβησε τη φωτιά. Οι άγιοι παρουσιάστηκαν πάλι μπροστά στον βασιλιά υγιείς, σαν να μην είχαν περάσει κανένα μαρτύριο. Όταν εκείνος άρχισε να βλασφημεί τον Χριστό, σώπασε ξαφνικά η γλώσσα του και έμεινε άφωνος ενώπιον όλων.

Σε αδυναμία να μιλήσει, έσκισε την πορφύρα του και την ποδοπατούσε σαν παράφρων μπροστά στα μάτια του λαού. Ο Ακίνδυνος όμως τον λυπήθηκε και του χάρισε τη φωνή στο όνομα του Ιησού Χριστού. Παρά το θαύμα, ο τύραννος επέμενε στη σκληροκαρδία του, αποδίδοντας τα πάντα σε μαγείες.

Διέταξε τότε να ζεστάνουν σιδερένιο κρεβάτι και να ξαπλώσουν επάνω του τους μάρτυρες για πολλές ώρες. Εκείνοι έψαλλαν τον ψαλμό που λέει ότι πέρασαν από φωτιά και νερό και ο Κύριος τους έβγαλε σε ανάπαυση. Από τον ουρανό ακούστηκε φωνή που τους βεβαίωσε ότι όσα ζητούν θα τους χαριστούν, και πολλοί παρόντες ομολόγησαν δυνατά τη μία αληθινή πίστη.

Ξαφνικά άστραψε φοβερή αστραπή, ακούστηκαν βροντές και άρχισε καταρρακτώδης βροχή, που έσβησε τη φωτιά και έγινε βάπτισμα για τους νεοφώτιστους. Άγγελοι κατέβηκαν από τον ουρανό και έντυναν με λευκές στολές όσους πίστεψαν εκείνη τη στιγμή. Στη συνέχεια ο βασιλιάς προσπάθησε με δόλο να τους παρασύρει στον ναό του Διός, νομίζοντας πως δέχτηκαν να προσκυνήσουν το είδωλο μαζί του.

Οι άγιοι μπήκαν, γονάτισαν, σήκωσαν τα χέρια στον αληθινό Θεό και ο ναός σείστηκε συθέμελα. Τα είδωλα γκρεμίστηκαν και έγιναν σκόνη, ενώ οι μάρτυρες έμειναν αβλαβείς μέσα στα συντρίμμια. Ο Σαπώρ διέταξε τότε να ετοιμάσουν τρία καζάνια γεμάτα μολύβι, θειάφι και πίσσα, και να τους βυθίσουν σταδιακά μέσα στο βραστό περιεχόμενο.

Μέσα στα καζάνια οι άγιοι έψαλλαν διαφορετικούς στίχους από τους ψαλμούς του Δαβίδ, χωρίς να πάθουν την παραμικρή βλάβη από το καυτό υγρό. Οι αλυσίδες λύθηκαν μόνες τους και έπεσαν, και οι μάρτυρες βγήκαν υγιείς μπροστά σε όλο τον λαό. Τότε ένας από τους δημίους, ο Αφθόνιος, βλέποντας το θαύμα φώναξε δυνατά πως μέγας είναι ο Θεός των χριστιανών και έλεγξε με παρρησία τον σκληρόκαρδο τύραννο.

Ο βασιλιάς διέταξε αμέσως να του κόψουν το κεφάλι έξω από την πόλη, και ο μακάριος βάδισε με χαρά προς τον θάνατο για χάρη του Χριστού. Έπειτα έραψαν τους τρεις αγίους σε δερμάτινους ασκούς και τους έριξαν στη θάλασσα, νομίζοντας πως θα πνιγούν. Ο Αφθόνιος όμως μαζί με τρεις αγγέλους περπάτησε επάνω στα κύματα, τους ελευθέρωσε από τους ασκούς και τους έβγαλε σώους στη στεριά.

Οργισμένος ο βασιλιάς τιμώρησε τους στρατιώτες της φρουράς και τους έπνιξε στα νερά, αφού πρώτοι εκείνοι επικαλέστηκαν το όνομα του Ιησού. Οι άγιοι ξαναμπήκαν στη φυλακή, ενώ μέσα στο παλάτι άρχισε να αναπτύσσεται μεγάλη διαφωνία ανάμεσα στον τύραννο και στους ευγενείς. Ένας από τους σημαντικότερους ανώτατους άρχοντες, ο Ελπιδηφόρος, ομολόγησε ανοιχτά την πίστη του και κατηγόρησε τη μανία του βασιλιά μπροστά σε όλους.

Καταδικάστηκε σε αποκεφαλισμό μαζί με όσους τον ακολούθησαν, και ένα τεράστιο πλήθος πιστών συνόδευσε τους μάρτυρες προς τον τόπο της εκτελέσεως. Εκεί, τριακόσιοι στρατιώτες κατέσφαξαν με τα ξίφη γύρω στις επτά χιλιάδες πιστών, οι οποίοι ασπάστηκαν ο ένας τον άλλο πριν παραδώσουν τις ψυχές τους. Στη συνέχεια ο Σαπώρ διέταξε να ετοιμάσουν φλογισμένο καμίνι για τους τρεις αγίους Ακίνδυνο, Πηγάσιο και Ανεμπόδιστο.

Όταν τους έβγαλαν από τη φυλακή, ο Ακίνδυνος προφήτευσε στον τύραννο πως πολύ μεγαλύτερο καμίνι τον περιμένει στη γέεννα μαζί με τους ομώνυμους δαίμονές του. Η μητέρα του βασιλιά, που κρυφά πίστευε στον Χριστό, γέλασε μπροστά στα λόγια αυτά και αποκαλύφθηκε. Ο γιος της την χτύπησε με μανία, εκείνη όμως έπεσε στα πόδια των μαρτύρων ζητώντας τη σωτηρία της.

Καταδίκασε αμέσως και την ίδια στη φωτιά μαζί με είκοσι οκτώ στρατιώτες που πίστεψαν εκείνη την ημέρα. Όλοι μαζί προσευχήθηκαν μέσα στις φλόγες και παρέδωσαν τις ψυχές τους στον ζωοδότη Χριστό με ευωδία ουράνια.