Ο Όσιος Μαρκιανός της Κύρου και το μυστικό του τάφου

Έχτισε ένα κελί τόσο στενό που χωρούσε μόνο τον ίδιο, και έζησε εκεί τρώγοντας ελάχιστο ψωμί μετά τη δύση του ηλίου. Όταν ένα τεράστιο φίδι σύρθηκε πάνω από τη φτωχική του καλύβα, εκείνος το έκανε στάχτη μ' ένα φύσημα και το σημείο του σταυρού. Καταγόταν από την Κύρο της Συρίας και μεγάλωσε μέσα σε πλούσιο και μορφωμένο περιβάλλον.

Γνώριζε καλά τα θεολογικά γράμματα και την αρχαία σοφία, όμως όλα αυτά τα θεώρησε μηδαμινά μπροστά στον Χριστό. Άφησε λοιπόν την πατρίδα του, σκόρπισε την περιουσία του και τράβηξε μόνος στην απέραντη έρημο. Εκεί έχτισε με τα ίδια του τα χέρια ένα κελί μικρότερο από κάθε ανθρώπινη ανάγκη, σαν να ήθελε να σβήσει εντελώς από τον κόσμο.

Φόρεσε χοντρή τρίχινη στολή και κλείστηκε μέσα, χωρίς να δέχεται ανέσεις ή παρηγοριές. Η τροφή του ήταν μόνο τρεις μικρές μερίδες ψωμί και λίγο νερό, και αυτά μόνο όταν ο ήλιος είχε ήδη δύσει στον ορίζοντα. Έτσι πέρασε χρόνια ολόκληρα, μέσα στη σιωπή και την αδιάλειπτη προσευχή, βρίσκοντας τη χαρά του στον Θεό.

Ύστερα από καιρό δέχτηκε κοντά του δύο μαθητές, που έστησαν μια μικρή σκηνή δίπλα στο κελί του. Ο ίδιος όμως συνέχισε να ζει κλεισμένος, σαν να μην υπήρχε κανείς δίπλα του. Δεν άναβε ποτέ κερί ή λυχνάρι μέσα στη νύχτα, γιατί ένα θεϊκό φως φώτιζε τον χώρο και του χάριζε αναπαμό.

Με αυτό το άκτιστο φως διάβαζε το μικρό Ψαλτήρι που κρατούσε πάντοτε κοντά του. Κάποια στιγμή ένα πελώριο φίδι έσκυψε πάνω από τη φτωχική τους καλύβα και τρόμαξε φοβερά τους δύο μαθητές. Ο όσιος όμως δεν ταράχτηκε καθόλου, σχημάτισε με το δάχτυλό του τον τύπο του σταυρού και φύσηξε προς το μέρος του ερπετού.

Εκείνο τη στιγμή το φίδι κάηκε ολόκληρο σαν ξερό καλάμι μέσα σε φωτιά. Η φήμη αυτών των θαυμάτων άρχισε σιγά σιγά να διαδίδεται σε όλη την περιοχή της Συρίας. Πλήθος πιστών έβλεπαν στον Μαρκιανό έναν ζωντανό άνθρωπο του Θεού, που είχε ξεπεράσει τα μέτρα της κοινής ανθρώπινης ζωής.

Κάποτε έφτασαν στο κελί του ο Πατριάρχης Αντιοχείας Φλαβιανός και ο επίσκοπος της Κύρου μαζί με άλλους επιφανείς και εύγλωττους ιερείς. Του ζητούσαν με επιχειρήματα από τις Άγιες Γραφές να αφήσει τη μοναξιά και να βγει στον κόσμο για το καλό των πιστών. Ο όσιος όμως δεν ήθελε ούτε να ακούσει για κάτι τέτοιο και παρέμεινε σταθερός στην ησυχία του.

Παρόλο όμως που έμενε κλεισμένος στο κελί, δίδασκε όσους έρχονταν κοντά του ζητώντας πνευματική καθοδήγηση. Πολλούς ανθρώπους τους επανέφερε από διάφορες αιρέσεις στην αληθινή ορθόδοξη πίστη με τον λόγο του. Μια φορά έφτασε εκεί η αδελφή του μαζί με τον γιο της, κρατώντας διάφορα φαγητά για να του τα προσφέρει.

Ο όσιος όμως αρνήθηκε να δει την αδελφή του και δεν δέχτηκε τίποτε από όσα του είχε φέρει. Επέτρεψε μόνο να μπει κοντά του ο ανιψιός του, που είχε καθαρή και απλή διάθεση. Στις παρακλήσεις της αδελφής να κρατήσει τα δώρα της, εκείνος της απάντησε με ένα απλό και ξεκάθαρο ερώτημα.

Τη ρώτησε αν είχαν προσφέρει κάτι από αυτά σε κάποιο άλλο μοναστήρι από όσα συνάντησαν στον δρόμο τους. Η αδελφή του απάντησε ότι δεν είχαν αφήσει τίποτε σε κανένα άλλο μοναστικό κέντρο της περιοχής. Τότε ο όσιος της είπε να φύγει με όσα είχε φέρει, αφού όλα αυτά τα είχε ετοιμάσει μόνο για χάρη της σαρκικής συγγένειας.

Αυτή η αυστηρή και ξεκάθαρη απάντηση φανέρωνε το ύψος της ασκητικής του συνείδησης. Ο μεγάλος αυτός όσιος ήταν αγαπητός σε κοντινούς και μακρινούς, σε απλούς ανθρώπους και σε ισχυρούς της εποχής του. Όταν έμαθε ότι πολλοί φιλονικούσαν μεταξύ τους για το ποιος θα κρατούσε το σώμα του μετά τον θάνατό του, λυπήθηκε βαθιά.

Άλλοι ετοίμαζαν λάρνακες και άλλοι έχτιζαν εκκλησίες για να αποθέσουν εκεί τα ιερά του λείψανα προς τιμήν του. Τότε ο όσιος κάλεσε τον πιστό μαθητή του Ευσέβιο και του ζήτησε να ορκιστεί ενώπιόν του. Του ζήτησε να θάψει κρυφά το σώμα του μακριά από το κελί, για να μην προκληθεί διχόνοια.

Αφού άφησε αυτήν την παραγγελία, παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στον Κύριο τον οποίο αγάπησε.