Ο Άγιος Νέστωρ και η νίκη επί του Λυαίου

Ένας νέος με μόλις φυτρωμένη γενειάδα ανέβηκε στην εξέδρα της Θεσσαλονίκης για να αντιμετωπίσει έναν γίγαντα που είχε ήδη σκοτώσει πλήθος χριστιανών. Ο Λυαίος, βάρβαρος καταγωγής από τους Βανδάλους, ξεπερνούσε όλους τους ανθρώπους στο ανάστημα και έμοιαζε με δεύτερο Γολιάθ της εποχής του. Η φωνή του θύμιζε βρυχηθμό λιονταριού και μόνο το βλέμμα του προκαλούσε τρόμο σε όσους τολμούσαν να τον αντικρίσουν.

Η σωματική του δύναμη ήταν θαυμαστή και ακαταμάχητη, επειδή ακάθαρτα πνεύματα κατοικούσαν μέσα του και του χάριζαν αυτή την υπεράνθρωπη ισχύ. Ο ασεβής αυτοκράτορας Μαξιμιανός, φίλος του Διοκλητιανού και επονομαζόμενος Ερκούλιος, αγαπούσε ιδιαίτερα τον παλαιστή του εξαιτίας της φονικής του ορμής. Όταν έφτασε στη Θεσσαλονίκη, έριξε στη φυλακή τον άγιο Δημήτριο για την ομολογία του στον Χριστό.

Έπειτα παραδόθηκε στα θεάματα και παρακολουθούσε με ευχαρίστηση τους αγώνες της παλαίστρας. Καυχιόταν συνεχώς για τον Λυαίο και διακήρυττε δημόσια πως κανείς άνθρωπος δεν μπορούσε να σταθεί απέναντί του. Πράγματι, ο γίγαντας είχε ήδη σκοτώσει αναρίθμητους γενναίους και ισχυρούς άνδρες στα προηγούμενα κατορθώματά του.

Η αιμοδιψία του αυτοκράτορα έβρισκε ικανοποίηση μέσα από τη δύναμη του αγαπημένου του πρωταθλητή. Στο κέντρο της πόλης ο αυτοκράτορας έστησε μια ψηλή και ευρύχωρη εξέδρα πάνω σε στύλους, για να βλέπει όλος ο κόσμος τις παλαιστικές αναμετρήσεις. Κάτω από την εξέδρα είχαν τοποθετήσει πλήθος δοράτων και άλλων αιχμηρών όπλων με τις μύτες στραμμένες προς τα πάνω.

Ο Λυαίος γκρέμιζε τους ηττημένους αντιπάλους του πάνω σε αυτά τα φονικά όπλα και τους παρέδιδε σε φρικτό θάνατο. Ο αυτοκράτορας μαζί με όλο το πλήθος των στρατιωτών του απολάμβανε αυτό το αιματηρό θέαμα με μεγάλη ηδονή. Παρακολουθούσε επίσης ο λαός της Θεσσαλονίκης, ανάμεσα στον οποίο υπήρχαν πολλοί πιστοί χριστιανοί.

Έβλεπαν με βαριά αναστεναγμό τη χυμένη ανθρώπινη αίματη και πενθούσαν για τους αδελφούς τους. Πολλούς χριστιανούς οι ειδωλολάτρες τους έσερναν βίαια στην εξέδρα και τους ανάγκαζαν να παλέψουν με τον φοβερό γίγαντα. Στην ίδια πόλη ζούσε ένας νέος ονόματι Νέστωρ, γερός στο σώμα και όμορφος στην όψη.

Ο νεαρός αυτός γνώριζε από κοντά τον μεγαλομάρτυρα Δημήτριο και είχε διδαχθεί από αυτόν την αληθινή πίστη. Όταν είδε τους αθώους χριστιανούς να σφάζονται καθημερινά, φλογίστηκε από ζήλο και αποφάσισε να αντιμετωπίσει ο ίδιος τον Λυαίο. Ένιωσε μέσα του τη δύναμη να σταματήσει επιτέλους αυτή τη συμφορά του λαού.

Ο Νέστωρ πήγε στη φυλακή όπου κρατούνταν ο άγιος Δημήτριος και του διηγήθηκε πόσους χριστιανούς είχε σκοτώσει ο Λυαίος μέσα σε εκείνη τη μέρα. Παρακάλεσε με δάκρυα τον μάρτυρα να προσευχηθεί για χάρη του, ώστε ο Θεός να τον ενισχύσει στην επικίνδυνη αναμέτρηση. Δήλωσε πως ήθελε να αντιμετωπίσει τον φοβερό αντίπαλο και να σηκώσει επιτέλους το όνειδος από τον χριστιανικό λαό.

Ο άγιος Δημήτριος σχημάτισε τότε το σημείο του σταυρού στο μέτωπο και στο στήθος του νεαρού. Τον ευλόγησε και προφήτευσε πως θα νικούσε τον Λυαίο, αλλά θα μαρτυρούσε στη συνέχεια για τον Χριστό. Ο Νέστωρ δέχτηκε την ευλογία και προχώρησε αμέσως προς τον τόπο του αγώνα με αποφασιστικότητα.

Έβγαλε δημόσια τα εξωτερικά του ρούχα μπροστά σε όλο το πλήθος και φώναξε δυνατά την πρόθεσή του να παλέψει. Ο αυτοκράτορας έμεινε έκπληκτος από την τόλμη του νέου και λυπήθηκε για την ομορφιά και τη νεότητά του. Τον ρώτησε αν δεν είχε δει πόσους ανώτερούς του είχε ήδη συντρίψει ο Λυαίος.

Τον προειδοποίησε πως κανείς δεν μπορούσε να μετρηθεί με τον αήττητο εκείνον γίγαντα. Ο Νέστωρ απάντησε πως ήταν μικρός και αδύναμος, όμως μεγάλη και ακαταμάχητη ήταν η δύναμη του Χριστού του. Όταν άκουσε το όνομα του Χριστού, ο αυτοκράτορας κατάλαβε αμέσως πως ο Νέστωρ ήταν χριστιανός και οργίστηκε σφοδρά.

Διέταξε τον νεαρό να ανέβει χωρίς καθυστέρηση στην εξέδρα, πιστεύοντας πως θα είχε την ίδια κατάληξη με τους προηγούμενους. Ο άγιος ανέβηκε προσεκτικά στον τόπο της πάλης, ενώ ο Λυαίος τον πλησίαζε χλευάζοντας και γελώντας περιφρονητικά. Βλέποντας τον γίγαντα να πλησιάζει, ο Νέστωρ σφράγισε τον εαυτό του με το σημείο του σταυρού.

Με δυνατή φωνή φώναξε τότε την περίφημη επίκληση: «Θεέ του Δημητρίου, βοήθα με! Έπειτα έπιασε γερά τον αντίπαλό του και άρχισε τη μεγάλη και ιστορική αναμέτρηση μπροστά στα μάτια όλων. Ο Θεός, ο οποίος είχε ενισχύσει κάποτε τον Δαβίδ απέναντι στον Γολιάθ, στήριξε και τον δούλο του Νέστορα.

Η ντροπή έπεσε στον ασεβή αυτοκράτορα και η χαρά πλημμύρισε τις καρδιές των πιστών χριστιανών της πόλης. Ο μικρός σε ανάστημα Νέστωρ φάνηκε στη γενναιότητά του ισχυρότερος από τον τεράστιο Λυαίο. Άρπαξε τον γίγαντα σαν πουλί στα χέρια του και τον γκρέμισε από την ψηλή εξέδρα.

Έπεσε σαν δυνατό δρυ πάνω στα αιχμηρά δόρατα και παρέδωσε εκεί την άθλια ψυχή του. Έτσι χάθηκε με πάταγο η μνήμη του φοβερού παλαιστή και σβήστηκε για πάντα η υπερήφανη δύναμή του. Τερματίστηκε με ντροπή η μάταιη καύχηση του Μαξιμιανού για τον αγαπημένο του πρωταθλητή της παλαίστρας.

Όλος ο λαός της Θεσσαλονίκης, και ιδιαίτερα οι χριστιανοί, αντίκρισαν με δέος αυτή την απροσδόκητη και θαυμαστή νίκη του νεαρού. Όλοι μαζί φώναξαν τότε με δυνατή φωνή τον περίφημο ύμνο: «Μέγας ο Θεός του Δημητρίου! Ο αυτοκράτορας σηκώθηκε με ντροπή και κατευθύνθηκε προς τα ανάκτορά του πληγωμένος και λυπημένος.

Πενθούσε βαριά για τον αγαπημένο του Λυαίο και η οργή του στράφηκε με ορμή ενάντια στον άγιο Νέστορα. Έδωσε αμέσως εντολή να συλληφθεί ο γενναίος νεαρός χωρίς καμία αναβολή. Όταν έμαθε πως και ο Δημήτριος ήταν συνυπεύθυνος για τον θάνατο του Λυαίου, διέταξε τον θάνατο και των δύο μαρτύρων.

Ο άγιος Δημήτριος δέχτηκε στο σώμα του τα φονικά κτυπήματα των δοράτων και παρέδωσε την ψυχή του. Ο άγιος Νέστωρ αποκεφαλίστηκε με ξίφος και έλαβε έτσι τον στέφανο του μαρτυρίου από τα χέρια του Χριστού. Και οι δύο απολαμβάνουν σήμερα τους στεφάνους της νίκης στη βασιλεία των ουρανών, πρεσβεύοντας πάντοτε για εμάς.

**File saved as: `10_27_Άγιος_Νέστωρ_Θεσσαλονίκης_Ελληνικά_Καθαρά.