Όσιος Ιωάννης ο Λαμπαδιστής, ο τυφλός θαυματουργός της Μαραθάσας

Ένας νέος είκοσι δύο ετών έφυγε τυφλός από το χωριό του, αφού τον δηλητηρίασαν εκείνοι που ήθελαν να εκδικηθούν μια διαλυμένη μνηστεία. Τρεις μέρες πριν παραδώσει την ψυχή του, ξαναβρήκε το φως του και είδε τρεις χρυσόπτερους αετούς να πετούν γύρω του. Ο Όσιος Ιωάννης ο Λαμπαδιστής έζησε τον δέκατο αιώνα μετά Χριστόν στο χωριό Λαμπαδού της Κύπρου, κοντά στην κωμόπολη Γαλάτη.

Οι γονείς του, ο ιερέας Κυριάκος και η πρεσβυτέρα Άννα, ήταν άνθρωποι πολύ ευσεβείς και πλούσιοι, μα στερούνταν για χρόνια το παιδί που τόσο ποθούσαν. Ύστερα από θερμές προσευχές προς τον Κύριο, ήρθε στον κόσμο ο μονάκριβος γιος τους, τον οποίο ανέθρεψαν με το γάλα της αυστηρής χριστιανικής πίστης. Στη μελέτη των ιερών γραμμάτων ο μικρός Ιωάννης ξεπερνούσε όλους τους συνομηλίκους του και όλοι θαύμαζαν την εξυπνάδα και τη φιλομάθειά του.

Από μικρός έδειχνε ότι η ψυχή του ζητούσε κάτι ανώτερο από όσα του πρόσφερε ο κόσμος γύρω του. Η ευσέβεια της οικογένειας έγινε για εκείνον το πρώτο σχολείο της αγιότητας. Μια μέρα ο μικρός Ιωάννης έκοψε ένα ώριμο τσαμπί σταφύλι και το έφερε στο σπίτι πριν από τις έξι Αυγούστου.

Εκείνη την ημέρα οι χριστιανοί συνήθιζαν να φέρνουν τα πρώτα σταφύλια στην εκκλησία για να ευλογηθούν προτού τα γευτούν. Ο ευλαβής και τυπικός πατέρας του τον μάλωσε αυστηρά και του έδωσε ένα ράπισμα για την παράβαση της τάξης. Ο μικρός όμως δεν είχε κόψει το σταφύλι από λαιμαργία, μα για να δείξει στον πατέρα του την πλούσια ευλογία του Θεού στο αμπέλι.

Δέχθηκε την τιμωρία χωρίς να διαμαρτυρηθεί και υπέμεινε με υπακοή τον πόνο της αδικίας. Ύστερα προσευχήθηκε θερμά με δάκρυα στα μάτια και πήγε να ακουμπήσει το τσαμπί εκεί από όπου το είχε κόψει. Τότε έγινε το πρώτο θαύμα της ζωής του, καθώς το τσαμπί κόλλησε στην κληματόβεργα σαν να μην είχε αποκοπεί ποτέ από αυτήν.

Έτσι ο Κύριος τιμά εκείνους που τον σέβονται και τον αγαπούν με καθαρή καρδιά. Από τότε φάνηκε ότι το παιδί συνδεόταν με τη Χάρη με ξεχωριστό τρόπο. Όταν ο Ιωάννης έγινε δεκαοκτώ ετών, οι γονείς του ξέχασαν το παλιό τους τάμα να τον αφιερώσουν στον Θεό μετά την προσευχή τους.

Πίεσαν τον νέο να μνηστευθεί μια πλούσια κόρη, για να δουν το οικογενειακό τους δένδρο να συνεχίζεται μέσα στον κόσμο. Η απαίτηση των γονιών συγκρούστηκε με τον αγνό πόθο του παιδιού τους για ασκητική και παρθενική ζωή. Κουρασμένος από την εσωτερική πάλη, ο νέος κατέφυγε στην προσευχή και ζήτησε με δάκρυα τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος.

Ξαφνικά άκουσε μέσα του τη φωνή του Κυρίου, που μιλούσε για όσους αγαπούν τον πατέρα ή τη μητέρα τους περισσότερο από Αυτόν. Όποιος δεν σηκώνει τον σταυρό του και δεν ακολουθεί τον Χριστό, δεν είναι άξιος της βασιλείας Του. Ο Ιωάννης σηκώθηκε αμέσως και έτρεξε στην κόρη, για να της φανερώσει με ειλικρίνεια τον πόθο της παρθενικής ζωής.

Της πρότεινε μάλιστα να ακολουθήσει και εκείνη τον ίδιο δρόμο της αφιέρωσης. Η κόρη όμως δεν δέχθηκε και έτσι η μνηστεία διαλύθηκε αναπόφευκτα. Η οικογένεια της θεώρησε το γεγονός μεγάλη προσβολή και άρχισε να σχεδιάζει εκδίκηση.

Οι γονείς της κόρης βρήκαν έναν μάγο, μια σατανοκίνητη ψυχή, που προσφέρθηκε να τους βοηθήσει στο σκοτεινό σχέδιό τους. Προσποιήθηκαν τους φίλους και κάλεσαν τον Ιωάννη μαζί με τον πατέρα του σε επίσημο γεύμα στο σπίτι τους. Στο φαγητό του νέου έβαλαν ένα φοβερό δηλητήριο, γνωστό από τα μεταλλεία της περιοχής μέχρι τις μέρες μας.

Όποιος γευτεί λίγο από αυτό χάνει το φως του, ενώ όποιος φάει περισσότερο πεθαίνει. Ο Ιωάννης, νέος εγκρατής και λιτοδίαιτος, έφαγε μόνο λίγο και έτσι έχασε μόνο την όρασή του. Τα γαλανά του μάτια, μέσα στα οποία καθρεφτιζόταν η καλοσύνη και η απλότητα της αγνής καρδιάς του, σκοτείνιασαν για πάντα.

Εκείνος όμως συγχώρησε με όλη του την ψυχή όσους τον έβλαψαν τόσο σκληρά. Πήρε μαζί του τον πιστό υπηρέτη του, που έφερε επίσης το όνομα Ιωάννης, και έφυγαν για τη Μαραθάσα. Απέναντι από τον Καλοπαναγιώτη βρισκόταν η Μονή του αγίου Ηρακλειδίου, στο μέρος όπου κατά την παράδοση τον είχαν βαπτίσει οι απόστολοι Βαρνάβας και Παύλος.

Εκεί ο τυφλός νέος έστησε το ασκητήριό του και ξεκίνησε τη νέα του ζωή. Για τέσσερα χρόνια ο Όσιος έζησε στο ησυχαστικό αυτό μέρος προσευχόμενος μέρα και νύχτα. Δίδασκε το θέλημα του Θεού στους ανθρώπους τόσο με τα λόγια του όσο και με το ζωντανό παράδειγμά του.

Πολλά θαύματα έκανε όσο βρισκόταν ακόμη στη ζωή και ένα από αυτά αξίζει ιδιαίτερα να μνημονευτεί. Μια ημέρα βγήκε με τον πιστό του υπηρέτη σε περίπατο και βρέθηκαν σε ένα μέρος όπου δεν υπήρχε καθόλου νερό. Η ζέστη ήταν αφόρητη και ο υπηρέτης καιγόταν κυριολεκτικά από τη φοβερή δίψα.

Έτρεξε πάνω κάτω, μα πουθενά γύρω του δεν μπορούσε να βρει σταγόνα νερού. Απογοητευμένος και ζαλισμένος κάθισε κάπου μισολιπόθυμος και φανέρωσε στον Όσιο την κατάστασή του. Ο Λαμπαδιστής γονάτισε, σταύρωσε τα χέρια και απήγγειλε με θέρμη μια προσευχή προς τον Κύριο.

Ύστερα άπλωσε τα χέρια και χτύπησε με δύναμη τον διπλανό βράχο. Το θαύμα του Μωυσή στην έρημο επαναλήφθηκε ολοζώντανο μπροστά στα μάτια του υπηρέτη του. Ο βράχος άνοιξε και ανέβλυσε μια δροσερή πηγή με κρυστάλλινο νερό.

Το αγίασμα αυτό στέκει μέχρι σήμερα και ξεδιψά χιλιάδες πιστούς. Τρεις ημέρες πριν παραδώσει την ψυχή του στον Κύριο, ο μακάριος ασκητής ανέκτησε ξαφνικά το φως των ματιών του. Είδε τότε τρεις χρυσόπτερους αετούς να πετούν γύρω του και κατάλαβε ότι ήταν η επίσκεψη του Τριαδικού Θεού, που τον καλούσε κοντά Του.

Στις τέσσερις του Οκτώβρη η αγία ψυχή του πέταξε στον ουρανό σε ηλικία μόλις είκοσι δύο ετών. Οι γονείς του μαζί με τους μοναχούς της μονής έθαψαν με δάκρυα το άγιο σκήνωμά του στην εκκλησία του αγίου Ηρακλειδίου. Στα τέλη του δέκατου και στις αρχές του ενδέκατου αιώνα έκτισαν εκεί νέο ναό στο όνομα του παιδιού τους, που περιέκλεισε τον τάφο με το ιερό λείψανο.

Ο χρονικογράφος της Κύπρου Λεόντιος Μαχαιράς γράφει για εκείνον ότι διώχνει τα δαιμόνια στη Μαραθάσα. Ένας αξιόπιστος κάτοικος από την Αμμόχωστο διηγήθηκε ένα ακόμη θαύμα του Οσίου από τα μέσα του εικοστού αιώνα. Βρισκόταν στον Καλοπαναγιώτη για λουτροθεραπεία, καθώς μια μικρή πληγή στο σώμα του μεγάλωνε επικίνδυνα μέρα με τη μέρα.

Οι γιατροί τον επισκέπτονταν συνεχώς χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Ο προσωπικός γιατρός του άρρωστου κάλεσε ιατροσυμβούλιο για να κατοχυρώσει τη θεραπευτική του αγωγή. Όλοι οι γιατροί συμφώνησαν στον μεγάλο κίνδυνο που διέτρεχε ο πελάτης τους εκείνες τις ώρες.

Όταν τέλειωσε το συνέδριο, κοινή ήταν η διαπίστωσή τους ότι το πρωί δεν θα έβρισκαν τον άρρωστο ζωντανό στο κρεβάτι του. Παρόλο που δεν του αποκάλυψαν τίποτα, εκείνος κατάλαβε ότι η κατάστασή του ήταν εξαιρετικά σοβαρή. Το θάρρος του κλονίστηκε για λίγο, μα η πίστη του στον Θεό έμεινε σταθερή και αδιάσειστη.

Έκλεισε με πόνο τα σωματικά του μάτια και μουρμούρισε με συντετριμμένη ψυχή προς τον Όσιο. Παρακάλεσε τον Άγιο Ιωάννη να λυπηθεί τον ίδιο και την οικογένειά του και να του χαρίσει την υγεία του. Έταξε μάλιστα ότι θα τιμά τη γιορτή του όσο ζει στον κόσμο.

Επανέλαβε την προσευχή αυτή πολλές φορές με δάκρυα και πόνο στην καρδιά του. Ξαφνικά ένα ιλαρό φως γέμισε ολόκληρο το δωμάτιό του και φάνηκε μπροστά του η ουράνια μορφή του Λαμπαδιστή. Ο Όσιος του είπε να μη φοβάται και να πιστεύει μόνο στον Θεό, που είναι κύριος της ζωής και του θανάτου.

Αγγίζοντας ο Όσιος με το άγιο χέρι του την πληγή, του είπε ότι με τη χάρη του Χριστού η αγιάτρευτη αρρώστια του θεραπεύεται εκείνη τη στιγμή. Ο άρρωστος άνοιξε τα μάτια του και έμεινε ακίνητος για λίγα λεπτά μέσα στον ιδρώτα. Συνήλθε όμως γρήγορα και ένιωσε ολοκάθαρα ότι είχε γιατρευτεί από την επικίνδυνη πληγή του.

Σηκώθηκε από το στρώμα και κάθισε στην άκρη του κρεβατιού γεμάτος συγκίνηση. Με τρεμάμενο χέρι αφαίρεσε τους επιδέσμους και είδε πως η πληγή είχε εξαφανιστεί τελείως από το σώμα του. Πετάχτηκε κάτω από το στρώμα και γονάτισε με την καρδιά του ξέχειλη από ευγνωμοσύνη.

Δόξασε με δάκρυα τον Θεό και ευχαρίστησε τον ουράνιο γιατρό του, τον ιερό Λαμπαδιστή της Κύπρου. Τα πολλά θαύματα που γίνονταν στο ιερό αυτό μέρος αποκατέστησαν με τον καιρό τη δόξα της παλαιάς μονής του αγίου Ηρακλειδίου. Σήμερα η μονή είναι γνωστή σε όλη την Κύπρο ως μονή του Ιωάννη του Λαμπαδιστή.

Η θαυματουργική χάρη του Οσίου συνεχίζεται πλούσια σε όσους ζητούν με πίστη και ευλάβεια τη βοήθειά του. Στέκει ο Όσιος και διαλαλεί στους αιώνες το έλεος του Θεού προς τους πιστούς.