Ο Άγιος Ονούφριος της Μονής Νταβίτ Γκαρέτζι

Κάτω από τα πλούσια ενδύματα ενός Γεωργιανού άρχοντα κρυβόταν ένα τραχύ τρίχινο ράσο, σύμβολο μιας μυστικής άσκησης. Ο πλούσιος Οτάρ Ματσουτάτζε εγκατέλειψε τιμές, περιουσία και οικογένεια για να γίνει ταπεινός μοναχός στην έρημο της Γκαρέτζι. Ο άγιος Ονούφριος έζησε τον δέκατο όγδοο αιώνα και καταγόταν από την αριστοκρατία του Καρτλί.

Ήταν γνωστός σε όλη τη Γεωργία για τον πλούτο, τη φιλοξενία και τη μεγάλη του ελεημοσύνη προς τους φτωχούς. Όμως η ψυχή του δεν αναπαυόταν στις τιμές του κόσμου, γιατί ποθούσε διακαώς την ασκητική ζωή. Παρακαλούσε αδιάκοπα τον Θεό να του δώσει δύναμη, ώστε να φορέσει το μοναχικό σχήμα.

Μια μέρα φανέρωσε την επιθυμία του στη σύζυγό του με λόγια γεμάτα συντριβή και πόνο. Της είπε πως διψά να αφήσει τον κόσμο και να πλησιάσει περισσότερο τον Χριστό. Της ζήτησε συγχώρηση για όλα τα σφάλματά του, εκούσια και ακούσια.

Η πιστή σύζυγος δέχτηκε την απόφασή του και τον άφησε να φύγει με ειρήνη. Πήρε μαζί του τους δύο μεγαλύτερους γιους ως την Τιφλίδα, τους ευλόγησε και τους αποχαιρέτησε για πάντα. Έπειτα κατευθύνθηκε προς τη μονή Νταβίτ Γκαρέτζι, όπου ηγουμένευε ο καλόψυχος αρχιμανδρίτης Γερμανός.

Ο γέροντας τον υποδέχτηκε με μεγάλη χαρά και ύστερα από λίγο καιρό τον έκειρε μοναχό. Του έδωσε το όνομα Ονούφριος, και έτσι ξεκίνησε μια ζωή γεμάτη ησυχία, ταπείνωση και υπακοή. Ο μακάριος Ονούφριος έγινε ακούραστος ασκητής και υπόδειγμα για όλη την αδελφότητα της μονής.

Αγρυπνούσε όλη τη νύχτα και μετά την πρωινή ακολουθία κατέβαινε στη χαράδρα για να ψάλει ψαλμούς. Χυνόταν τότε σε δάκρυα μετανοίας, καθώς θυμόταν τα παλιά σφάλματα της κοσμικής του ζωής. Έτρωγε μόνο μία φορά την ημέρα, ψωμί και νερό, μετά την ακολουθία του εσπερινού.

Κάποτε οι Δαγκεστανοί επιτέθηκαν στη μονή, λεηλάτησαν τον ναό και πήραν αιχμαλώτους αρκετούς μοναχούς. Ανάμεσά τους ήταν ο Ονούφριος, οι ιερείς Μαξίμ και Ιωακείμ και τέσσερις διάκονοι του μοναστηριού. Ο Ονούφριος ήταν ο γεροντότερος από όλους και οι άπιστοι σχεδίαζαν να τον σφάξουν.

Ο Κύριος όμως τον προστάτευσε από το πονηρό σχέδιο και τελικά ο άγιος επέστρεψε ελεύθερος στη μονή του. Μετά την επιδρομή η αδελφότητα έμεινε φτωχή και ο αρχιμανδρίτης Γερμανός έστειλε τον άγιο να ζητήσει ελεημοσύνη. Ήταν δύσκολο για τον Ονούφριο να αποχωριστεί τη μονή, μα υπάκουσε χωρίς δισταγμό στο θέλημα του γέροντά του.

Ο πρώην άρχοντας του Καρτλί άρχισε να περπατά από πόρτα σε πόρτα, ζητιανεύοντας ψωμί και βοήθεια. Στο Τσχινβάλι της Σαμαχάμπλο συνάντησε ένα πλήθος που οδηγούσε έναν νέο δαιμονισμένο σε μάγο. Ο άγιος τους πλησίασε με αγάπη και τόλμη και τους είπε πως αυτό δεν αρμόζει σε χριστιανούς.

Τους ζήτησε να φέρουν κοντά του τον βασανισμένο νέο και να αφήσουν τους μάγους. Η μητέρα του παιδιού έπεσε γονατιστή μπροστά του και τον παρακαλούσε με δάκρυα να βοηθήσει. Ο άγιος τη σήκωσε με ευγένεια και της είπε πως έφερε χώμα από τον τάφο του οσίου Δαβίδ.

Διέλυσε μια χούφτα χώμα μέσα στο νερό και έδωσε στον νέο να πιει με πίστη. Εκείνος αμέσως θεραπεύτηκε και απαλλάχτηκε από τον δαίμονα που τον βασάνιζε. Ο άγιος πήρε μαζί του τον μικρότερο γιο του Ιωάννη και επέστρεψε στη μονή φορτωμένος τρόφιμα.

Λίγο αργότερα έφτασε στη μονή ένας Άραβας με βαριά τραυματισμένο μάτι ζητώντας θεραπεία. Ο άγιος Ονούφριος έπλυνε το μάτι του με νερό από την αγία πηγή της Νταβίτ Γκαρέτζι. Αμέσως ο ξένος επισκέπτης θεραπεύτηκε και ευχαρίστησε τον Θεό για το θαυμαστό σημείο.

Έπειτα ο άγιος επιθύμησε να λάβει το μεγάλο και αγγελικό σχήμα του μοναχισμού. Ο ηγούμενος δίστασε και του είπε να μείνει είκοσι ή τριάντα μέρες στον τάφο του οσίου Δαβίδ. Εκεί θα παρακαλούσε τον Θεό να φανερώσει το θέλημά Του για την αίτηση του γέροντα.

Ο άγιος έμεινε σε προσευχή και ύστερα από τριάντα ημέρες ο Θεός φανέρωσε στον ηγούμενο την αλήθεια. Πληροφορήθηκε λοιπόν ο γέροντας πως ο πατήρ Ονούφριος ήταν πράγματι άξιος αυτής της μεγάλης τιμής. Τότε ο σχημαμοναχός έδωσε υπόσχεση σιωπής και άρχισε να κοιμάται πάνω σε ένα φθαρμένο ψαθί.

Κάτω από τα ρούχα του φορούσε βαριά αλυσίδα και έβγαινε από το κελί μόνο για τις θείες ακολουθίες. Σύντομα εξαντλήθηκε τόσο, ώστε δεν μπορούσε πλέον να σταθεί όρθιος στις προσευχές του. Οι αδελφοί τον παρακαλούσαν να ξαπλώσει σε κρεβάτι και να ακουμπήσει το κεφάλι του σε μαξιλάρι.

Τότε ο μακάριος Ονούφριος άνοιξε για πρώτη φορά το στόμα του από την ημέρα της σιωπής. Είπε με σταθερότητα πως είχε δώσει όρκο να τελειώσει τις ημέρες του πάνω σε αυτό το ψαθί. Υπέμενε όλες τις ασθένειες του γήρατος με μεγάλη ευχαριστία προς τον Θεό και τον Σωτήρα του.

Έλεγε ασταμάτητα την ευχή του Ιησού, καθώς ένιωθε την παρουσία της θείας χάριτος στην καρδιά του. Όταν έρχονταν πιστοί να πάρουν την ευλογία του, τους υποδεχόταν με συγκλονιστική ταπείνωση και αγάπη. Τους έλεγε πως ποθούσε να φιλήσει την άκρη των ρούχων τους και να πλύνει τα πόδια τους με δάκρυα.

Νιώθοντας πως πλησιάζει το τέλος της ζωής του, κοινώνησε τα Άχραντα Μυστήρια με μεγάλη κατάνυξη. Δεκαοκτώ ημέρες αργότερα, την ημέρα της εορτής των Θεοφανείων, παρέδωσε με ειρήνη την ψυχή του στον Κύριο. Οι αδελφοί τον έθαψαν στη νότια πλευρά του τάφου του οσίου Δαβίδ της Γκαρέτζι.

Η ταφή του βρισκόταν κοντά στο παράθυρο του ιερού, εκεί όπου τελείται κάθε μέρα η αναίμακτη θυσία.