Όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Μια νύχτα ένα φοβερό όνειρο τάραξε τη ζωή ενός νέου χωρικού· είδε φίδι να μπαίνει στο στόμα του και άκουσε τη Θεοτόκο να του μιλά με γλυκύτητα. Λίγο πριν, ο ίδιος νέος είχε παραλίγο σκοτώσει με τα χέρια του έναν αντίπαλό του σε κάποια συμπλοκή του χωριού. Ο μετέπειτα όσιος Σιλουανός γεννήθηκε το χίλια οκτακόσια εξήντα έξι σε ένα φτωχό χωριό της επαρχίας Ταμπώφ της Ρωσίας.

Το κοσμικό του όνομα ήταν Συμεών Ιβάνοβιτς Αντόνωφ και εργαζόταν αρχικά ως ξυλουργός κοντά στους δικούς του. Από μικρό παιδί έδειχνε σπάνιο ζήλο για τον Θεό και έλεγε πως όταν μεγαλώσει θα τον αναζητήσει στα πέρατα της γης. Τα διηγήματα για ασκητές και αγίους άναψαν στην καρδιά του τη φλόγα της αγάπης προς τον Κύριο.

Σιγά σιγά όμως ο νεανικός εκείνος πόθος ατόνησε και άρχισε να ζει όπως πολλοί συνομήλικοί του. Έφτασε μάλιστα σε εκείνη τη βίαιη στιγμή που παραλίγο να αφαιρέσει ανθρώπινη ζωή. Το γεγονός αυτό τον συγκλόνισε και τον βοήθησε να συνέλθει βαθιά.

Μετά το ταρακούνημα εκείνο, ο νεαρός Συμεών άλλαξε ολόκληρη την πορεία του και ζούσε με φλογερή μετάνοια. Δεν σκεφτόταν τίποτε άλλο εκτός από το Άγιον Όρος και τη φοβερή ώρα της τελικής Κρίσης. Μόλις τελείωσε τη στρατιωτική του θητεία το χίλια οκτακόσια ενενήντα δύο, ξεκίνησε για τον Άθω χωρίς δισταγμό.

Έγινε δόκιμος στη Μονή του Αγίου Παντελεήμονος, η οποία τότε αριθμούσε σχεδόν δύο χιλιάδες μοναχούς. Στην πρώτη γενική εξομολόγηση άκουσε πως όλες οι αμαρτίες του είχαν συγχωρεθεί από τον φιλάνθρωπο Κύριο. Από τη μεγάλη χαρά λησμόνησε για λίγο τη βαθιά εκείνη μετάνοια και έπεσε γρήγορα σε σαρκικούς λογισμούς.

Άπειρος ακόμη στον πόλεμο αυτό, δοκιμάστηκε σκληρά και σκεφτόταν να επιστρέψει στον κόσμο. Ο πνευματικός του τον συμβούλεψε να μην δέχεται ποτέ τέτοιες υποβολές των πονηρών πνευμάτων. Του έδειξε πώς να τις διώχνει με την ευχή του Ιησού κάθε φορά που εμφανίζονταν στον νου.

Έτσι ο νέος δόκιμος έμαθε από νωρίς τη δύναμη της αδιάλειπτης προσευχής και της υπακοής. Μέσα στα σαράντα πέντε χρόνια της μοναχικής του ζωής, ο δούλος του Θεού δεν δεχόταν κανέναν πονηρό λογισμό στην καρδιά του. Θυμόταν διαρκώς την αγάπη του Κυρίου και τη γλυκύτητα του Αγίου Πνεύματος, χωρίς να οργίζεται ποτέ.

Παραδόθηκε με ζήλο στην ευχή του Ιησού, στις διακονίες και στην απόλυτη υπακοή του πνευματικού του πατέρα. Όλη τη νύχτα προσευχόταν και κοιμόταν μόνο μία ή δύο ώρες με σύντομα διαλείμματα. Μόλις είχε συμπληρώσει τρεις εβδομάδες στο μοναστήρι όταν συνέβη το θαυμαστό εκείνο γεγονός.

Καθώς προσευχόταν μπροστά στην εικόνα της Θεοτόκου, η ευχή κατέβηκε ξαφνικά στην καρδιά του. Από εκείνη τη στιγμή έτρεχε από μόνη της, χωρίς καμία προσωπική προσπάθεια, αδιάκοπα μέσα του. Στη χάρη όμως που δίνει ο Θεός στους αρχάριους ακολούθησε σφοδρή μάχη με τους δαίμονες.

Άλλοτε του ψιθύριζαν πως ήταν άγιος και άλλοτε τον έσπρωχναν σε βαθιά απόγνωση. Μία νύχτα το κελί του γέμισε με φως που πέρασε ως το σώμα του. Όταν όμως κατάλαβε πως η μετάνοια τον είχε εγκαταλείψει, διέκρινε τη σατανική πλάνη.

Πέρασαν μήνες και ο νεαρός μοναχός έφτασε στην κορυφή της απελπισίας μέσα στο κελί του. Καθόταν για ώρες πικραμένος στο σκληρό του στρώμα, χωρίς παρηγοριά από πουθενά. Κατά τον Εσπερινό, καθώς έλεγε την ευχή του Ιησού και κοίταζε την εικόνα του Χριστού, τον περιέλουσε ένα φως μεγάλο, γλυκό και ειρηνικό.

Αυτή τη φορά είδε τον ίδιο τον ζωντανό Κύριο να τον κοιτάζει με απέραντη ευσπλαχνία. Όλη η ύπαρξή του πλημμύρισε με αγάπη που μετέφερε την ψυχή στη θεωρία του Θεού. Έλεγε αργότερα ο όσιος πως μέσα στο Άγιο Πνεύμα γνώρισε χωρίς αμφιβολία τον ίδιο τον Ιησού Χριστό.

Όταν χάθηκε η οπτασία, η ψυχή του πεινούσε ασταμάτητα για την αγάπη του Νυμφίου. Ζητούσε νύχτα και μέρα τον Κύριό του με δάκρυα και βαθιούς στεναγμούς. Έλεγε πως ο Χριστός τον είχε βρει πρώτος και του χάρισε ζωή στο Πνεύμα.

Ζήτησε τότε να ζήσει στο παλαιό Ρωσικό μαζί με αυστηρούς ασκητές. Κρύωσε όμως βαριά και υπέφερε καιρό από έντονους πονοκεφάλους που τους θεωρούσε παίδευση για την παρακοή του. Έναν χρόνο αργότερα τον κάλεσε το μοναστήρι να αναλάβει το διακόνημα του οικονόμου.

Είχε στην ευθύνη του πάνω από διακόσιους εργάτες, χωρίς όμως να αμελήσει ποτέ την άσκησή του. Το πρωί μοίραζε τις εργασίες στα εργαστήρια και έπειτα γύριζε στο κελί. Εκεί προσευχόταν με δάκρυα για τους εργάτες, για τις οικογένειές τους και για ολόκληρο τον κόσμο.

Η φλογερή προσευχή του δεχόταν συνεχείς επιθέσεις από δαίμονες με λογισμούς υπερηφάνειας. Πάλεψε στον πόλεμο αυτό περίπου δεκαπέντε χρόνια, με μικρές μόνο παρηγοριές της χάριτος. Κάποια νύχτα ένας δαίμονας του παρουσιάστηκε μπροστά στην εικόνα του Χριστού ζητώντας προσκύνηση.

Ο Σιλουανός ζήτησε αμέσως τη βοήθεια του Κυρίου με στεναγμό βαθύ. Ο Χριστός τότε του αποκάλυψε πως οι υπερήφανες ψυχές πάντοτε υποφέρουν από τους δαίμονες. Όταν ρώτησε πώς πρέπει να σκέφτεται για να ταπεινωθεί, άκουσε τα γνωστά λόγια.

Του είπε ο Κύριος να κρατά τον νου του στον άδη χωρίς να απελπίζεται ποτέ. Με τη φράση αυτή του φανέρωσε τη βασιλική οδό προς την καθαρή προσευχή και την απάθεια. Από τότε η χάρη του Θεού κατοικούσε μόνιμα μέσα στον ταπεινό αυτόν ασκητή του Άθω.

Του εξασφάλιζε ειρήνη και συγκράτηση σε κάθε κίνηση της ψυχής. Έλεγε ο όσιος πως όταν άφηνε τον νου να βγει από τη φωτιά του άδη, οι λογισμοί έπαιρναν δύναμη και επέστρεφαν. Με το δώρο της θεϊκής ταπείνωσης, ο Χριστός γέμισε την καρδιά του με αγάπη για όλους τους ανθρώπους.

Πονούσε για ολόκληρο τον Αδάμ και προσευχόταν αδιάκοπα με φλογερά δάκρυα. Έλεγε πως το βασικό κριτήριο γνώσης της αλήθειας είναι η αγάπη προς τους εχθρούς. Έγραφε χαρακτηριστικά πως η προσευχή για τους ανθρώπους είναι σαν να χύνεις αίμα.

Ο ταπεινός εκείνος Αγιορείτης πέρασε όλη του τη ζωή στη μαρτυρική προσευχή για τον κόσμο. Άφησε στην Εκκλησία, ως νέος προφήτης, το χριστιανικό μήνυμα και την ασφαλή οδό της σωτηρίας. Παρακαλούσε τον Κύριο να γνωρίσουν όλοι οι άνθρωποι τη χάρη του Αγίου Πνεύματος μέσα στις καρδιές τους.

Τελειώνοντας τον δρόμο της επίγειας ζωής του, εκοιμήθη ειρηνικά στις είκοσι τέσσερις Σεπτεμβρίου του χίλια εννιακόσια τριάντα οκτώ.