Όσιος Ευμένιος ο θαυματουργός της Γορτύνης

Με αναμμένες λαμπάδες στα χέρια του κατέκαυσε έναν τεράστιο δράκοντα που όρμησε καταπάνω του, και με την προσευχή του έφερε βροχή σε στεγνωμένη γη. Η ζωή του από νεαρή ηλικία υπήρξε ένας αδιάκοπος αγώνας εγκράτειας και ταπείνωσης που τον ανέδειξε φωτεινό φάρο της Εκκλησίας. Το πρόσωπό του ήταν διαρκώς λουσμένο στα δάκρυα της κατάνυξης, και κανείς δεν τον άκουσε ποτέ να κατακρίνει τον πλησίον ή να δέχεται κακολογίες για άλλους.

Είχε πάντοτε στο νου του τη συμβουλή του Αποστόλου Παύλου, ότι όποιος αγωνίζεται οφείλει να εγκρατεύεται σε όλα, και τον λόγο του Κυρίου για τη στενή πύλη που οδηγεί στη ζωή. Έτσι αρνήθηκε την περιουσία του και τη μοίρασε στους φτωχούς, καθώς γνώριζε πόσο δύσκολα μπαίνει ο πλούσιος στη βασιλεία των ουρανών. Με αυτόν τον τρόπο γυμνώθηκε από κάθε γήινο δεσμό και έντυσε με τα υπάρχοντά του τους γυμνούς και τους πεινασμένους.

Παράλληλα νέκρωσε τα πάθη της σάρκας με νηστεία, αγρυπνία και διαρκή προσευχή, μέχρι που έγινε καθαρό σκεύος του Αγίου Πνεύματος. Η ενάρετη ζωή του έλαμπε σαν λυχνάρι μπροστά στους ανθρώπους και ωφελούσε όλους όσοι τον γνώριζαν. Για τον λόγο αυτό οι κάτοικοι της Γορτύνης τον ανέβασαν, σχεδόν με τη βία, στον επισκοπικό θρόνο της πόλης τους.

Από τη νέα του θέση ποίμανε το λογικό ποίμνιο με σοφία και πραότητα, σαν στοργικός πατέρας που σκύβει πάνω σε κάθε ανάγκη του παιδιού του. Πρώτα δίδαξε με το παράδειγμα της καθαρής και θεάρεστης ζωής του, και κατόπιν με τον προφορικό του λόγο που στήριζε τις ψυχές. Στάθηκε πατέρας των ορφανών, πλούτος των φτωχών, παρηγοριά των θλιμμένων και ιατρός όσων υπέφεραν από ασθένειες της ψυχής ή του σώματος.

Ο Θεός τού χάρισε πλούσια τη δωρεά των θαυμάτων, ώστε με την προσευχή του να θεραπεύει αρρώστους και να ειρηνεύει όσους βρίσκονταν σε διαμάχη. Με σύνεση και ζήλο υπερασπίστηκε επίσης την ορθόδοξη πίστη απέναντι στην αίρεση των μονοφυσιτών που τάραζε τότε την Εκκλησία. Ο αγώνας του αυτός τού στοίχισε σκληρές δοκιμασίες, καθώς για την παρρησία του εξορίστηκε αργότερα μακριά από την έδρα του.

Επιθυμώντας να στηρίξει τους πιστούς και πέρα από τα όρια της επαρχίας του, ο Ευμένιος ταξίδεψε μέχρι τη Ρώμη, όπου με τη θεόπνευστη διδασκαλία και τα σημεία του εντυπωσίασε τους κατοίκους της πρωτεύουσας. Εκεί έδιωξε δαιμόνια από βασανισμένους ανθρώπους, θεράπευσε ασθενείς και συμφιλίωσε όσους κρατούσαν μέσα τους οργή και έχθρα. Έπειτα, ποθώντας ακόμη μεγαλύτερη άσκηση, κατευθύνθηκε προς τη Θηβαΐδα της Άνω Αιγύπτου, όπου ζούσαν οι μεγάλοι ασκητές της ερήμου.

Στον τόπο εκείνο βρήκε τη γη ξεραμένη από παρατεταμένη ανομβρία και τους κατοίκους να υποφέρουν από την πείνα και τη δίψα. Ύψωσε τότε τα χέρια του στον ουρανό και με θερμή προσευχή κατέβασε άφθονη βροχή που πότισε τα χωράφια και ανέστησε την ελπίδα. Το θαύμα αυτό φανέρωσε ξανά τη δύναμη που του είχε χαρίσει η χάρη του Θεού.

Στη Θηβαΐδα παρέμεινε μέχρι το τέλος της επίγειας ζωής του, ζώντας με τους ασκητές και αγωνιζόμενος μαζί τους. Εκεί παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του στον Κύριο, αφού πέρασε από την πρόσκαιρη στην ατελείωτη ζωή της βασιλείας. Οι πιστοί της περιοχής τίμησαν βαθιά τη μνήμη του και θέλησαν να μη χαθεί η ευλογία του ιερού του λειψάνου από τον τόπο όπου είχε ποιμάνει.

Μετέφεραν λοιπόν με σεβασμό το σκήνωμά του πίσω στην Κρήτη, στην έδρα της επισκοπής του, για να αναπαυθεί κοντά στο ποίμνιο που τόσο είχε αγαπήσει. Ο τόπος της ταφής του ονομάζεται Ράξος, και εκεί βρίσκεται και το λείψανο του προκατόχου του, του αγίου Κυρίλλου, που τιμάται την τετάρτη Ιουνίου. Έτσι οι δύο άγιοι ιεράρχες ενώθηκαν και πάλι, αυτή τη φορά στον ίδιο τόπο ανάπαυσης, μαρτυρώντας τη συνέχεια της αγιότητας στην Εκκλησία της Κρήτης.

Η μνήμη του οσίου Ευμενίου τιμάται την δεκάτη ογδόη Σεπτεμβρίου, και οι πιστοί καταφεύγουν στις πρεσβείες του ζητώντας προστασία και θεραπεία. Υπήρξε άνθρωπος που έζησε με βαθιά εγκράτεια, ταπείνωση και αγάπη προς τους αδελφούς του, και ταυτόχρονα στύλος της ορθόδοξης πίστης στους δύσκολους εκείνους χρόνους. Το όνομά του, που σημαίνει ευμενής και σπλαχνικός, ταίριαξε απόλυτα με τον χαρακτήρα και τα έργα του.

Έτσι παραμένει μέχρι σήμερα φωτεινό παράδειγμα ποιμένα, ασκητή και θαυματουργού.