Η Αγία Αριάδνη και ο Σχισμένος Βράχος της Φρυγίας

Μια νεαρή δούλη στη Φρυγία αρνήθηκε να μπει στον ειδωλολατρικό ναό του κυρίου της, ακόμη και την ημέρα των γενεθλίων του γιου του. Λίγο αργότερα, καθώς την κυνηγούσαν για να τη σκοτώσουν, ένας βράχος σχίστηκε μπροστά της και την έκρυψε από τους διώκτες. Η Αγία Αριάδνη έζησε στα χρόνια των αυτοκρατόρων Αδριανού και Αντωνίνου, ανάμεσα στα έτη εκατόν δεκαεπτά και εκατόν τριάντα εννέα μετά Χριστόν.

Καταγόταν από την πόλη των Προμισσέων ή Πρυμνησού, στο θέμα της Φρυγίας Σαλουταρίας, και πίστευε με όλη της την καρδιά στον Χριστό. Αν και βρισκόταν σε θέση δούλης, η ψυχή της ήταν ελεύθερη και λαμπρότερη από πολλές αρχόντισσες της εποχής εκείνης. Οι κυρίες της κοινωνίας ζούσαν συχνά μέσα στις κοσμικές ματαιότητες και στους μολυσμούς της σάρκας και του πνεύματος.

Η Αριάδνη όμως ζούσε με την προσευχή και με την αγάπη του Χριστού, και αυτή η εσωτερική ευγένεια έλαμπε καθαρά στη συμπεριφορά της. Όλοι όσοι τη γνώριζαν διέκριναν αμέσως μέσα της μια ξεχωριστή χάρη που δεν ταίριαζε με τη θέση της. Ο κύριός της ονομαζόταν Τέρτυλλος και ήταν ένας από τους ισχυρότερους πρόκριτους της πόλης των Προμισσέων.

Όταν ήρθε η ημέρα των γενεθλίων του γιου του, ετοίμασε μεγάλη γιορτή στον ειδωλολατρικό ναό για να τιμήσει τους ψεύτικους θεούς. Όλο το σπίτι, οι φίλοι και οι γείτονες συγκεντρώθηκαν εκεί, ώστε να προσφέρουν θυσίες και να πανηγυρίσουν με χαρά. Η Αριάδνη όμως έμεινε στο σπίτι και αρνήθηκε να πατήσει το πόδι της στον ναό των ειδώλων.

Δεν ήθελε με κανέναν τρόπο να συμμετάσχει σε μια τέτοια ασεβή τελετή, ούτε καν να φανεί πως συμφωνεί. Ο Τέρτυλλος, όταν έμαθε την άρνησή της, γέμισε από οργή και την τιμώρησε με ανηλεή ξυλοδαρμό. Δεν αρκέστηκε όμως μόνο σε αυτό, αλλά διέταξε να την κρεμάσουν ψηλά και να ξεσχίσουν τις σάρκες της με αιχμηρά σιδερένια νύχια.

Η μάρτυς υπέμεινε τα φρικτά βασανιστήρια με θαυμαστή υπομονή και δόξαζε πάντοτε το όνομα του Χριστού της. Η πίστη της φανερωνόταν δυνατή μέσα στον πόνο και ντρόπιαζε τους ασεβείς διώκτες της. Μετά τα πρώτα βασανιστήρια, ο Τέρτυλλος έριξε την Αριάδνη στη φυλακή και την άφησε εκεί για πολύ καιρό χωρίς τροφή.

Ήλπιζε ότι η πείνα και η ταλαιπωρία θα έσπαζαν τη θέλησή της και θα την οδηγούσαν στην προσκύνηση των ειδώλων. Η αγία όμως έμεινε σταθερή στην ομολογία της και ούτε στιγμή δεν δίστασε να μαρτυρήσει την πίστη της στον Χριστό. Καθώς έβλεπε ο Τέρτυλλος πως δεν είχε καμία ελπίδα να αλλάξει γνώμη η μάρτυς, αποφάσισε τελικά να την απελευθερώσει.

Η Αριάδνη, μόλις βγήκε από τη φυλακή, εγκατέλειψε αμέσως την πόλη και τράπηκε σε φυγή για να σωθεί. Ο Τέρτυλλος όμως μετάνιωσε γρήγορα που την άφησε να φύγει και ξεκίνησε με τους υπηρέτες του να την καταδιώξει. Ήθελε με κάθε τρόπο να την πιάσει ξανά και να συνεχίσει τα βασανιστήρια εναντίον της.

Η αγία προχωρούσε μόνη στους δρόμους της Φρυγίας, χωρίς προστασία και χωρίς καμία ανθρώπινη βοήθεια στον δρόμο της. Καθώς η Αριάδνη προχωρούσε στον δρόμο της, γύρισε κάποια στιγμή και είδε τους διώκτες της να πλησιάζουν με μεγάλη ταχύτητα. Άρχισε τότε να τρέχει με όλη της τη δύναμη και αναζητούσε έναν τόπο όπου θα μπορούσε να κρυφτεί.

Όταν έφτασε σε έναν μεγάλο βράχο, σταμάτησε και άρχισε να παρακαλεί τον Θεό να τη γλιτώσει από τα χέρια των εχθρών. Με δάκρυα και με πίστη ζητούσε να σκεπάσει ο Κύριος την ψυχή της και να την προστατεύσει από κάθε κίνδυνο. Αμέσως τότε, με θεϊκή προσταγή, ο βράχος σχίστηκε στα δύο και άνοιξε διάπλατα μπροστά στα μάτια της.

Η αγία μπήκε μέσα στο σχίσμα και τα δύο κομμάτια του βράχου ενώθηκαν ξανά, σαν να μην είχε συμβεί τίποτε. Άγγελος Κυρίου εμφανίστηκε εκεί και έκανε αυτό το μεγάλο και θαυμαστό σημείο μπροστά στα μάτια όλων. Η Αριάδνη παρέδωσε εκεί μέσα την ψυχή της στον Κύριο και ευχαρίστησε με όλη της την καρδιά τον Σωτήρα της.

Οι διώκτες, μόλις είδαν αυτό το παράδοξο και υπερφυσικό θαύμα, ταράχτηκαν και κυριεύτηκαν από φόβο μεγάλο. Άγγελοι Κυρίου με τρομερή όψη στάθηκαν δίπλα στον βράχο και κρατούσαν στα χέρια τους αστραφτερές λόγχες. Οι άνθρωποι του Τερτύλλου δεν μπόρεσαν να αντέξουν αυτή την ουράνια εμφάνιση και έχασαν εντελώς τα λογικά τους εκεί.

Στράφηκαν ο ένας εναντίον του άλλου και με τις ίδιες τους τις λόγχες αλληλοτραυματίστηκαν στον τόπο εκείνο. Χάθηκαν όλοι μαζί και πλήρωσαν με τον θάνατό τους την ασέβεια και τη μανία τους εναντίον της αγίας μάρτυρος. Έτσι ο Κύριος έσωσε τη δούλη Του από τα χέρια των ασεβών, σαν πουλί από τις παγίδες των κυνηγών.

Η μνήμη της Αγίας Αριάδνης τιμάται από την Εκκλησία στις δεκαοκτώ Σεπτεμβρίου κάθε χρόνου με μεγάλη ευλάβεια. Το παράδειγμά της φανερώνει ότι η αληθινή ελευθερία δεν εξαρτάται από την κοινωνική θέση αλλά από την πίστη στον Χριστό. Με τις πρεσβείες της ας μας αξιώσει ο Κύριος της ουράνιας χαράς και της αιώνιας βασιλείας Του.