Όσιος Αβράμιος ο Θαυματουργός του Σμολένσκ

Δώδεκα κόρες είχαν χαρίσει στους πλούσιους γονείς του, όμως εκείνοι ικέτευαν τον Θεό να τους δώσει και έναν γιο. Όταν εκείνος μεγάλωσε, μοίρασε όλη την περιουσία του και περπατούσε ντυμένος με κουρέλια μέσα στους δρόμους του Σμολένσκ. Γεννήθηκε στα μέσα του δωδέκατου αιώνα και από μικρός μεγάλωσε με τον φόβο του Θεού στην ψυχή του.

Πήγαινε συχνά στην εκκλησία και αγαπούσε με πάθος τη μελέτη των ιερών βιβλίων από την παιδική του ηλικία. Οι γονείς του ονειρεύονταν να τον δουν παντρεμένο, ώστε να συνεχίσει εκείνος τη λαμπρή γενιά τους. Όμως η καρδιά του ζητούσε άλλον δρόμο, εντελώς διαφορετικό από τις προσδοκίες της οικογένειάς του.

Μετά τον θάνατο των γονιών του, χάρισε όλον τον πλούτο σε μοναστήρια, σε ναούς και στους φτωχούς της πόλης. Παρακαλούσε τον Θεό να του φανερώσει τον δρόμο της σωτηρίας μέσα από τη φτώχεια και την ταπείνωση. Σύντομα έφτασε στη μονή της Υπεραγίας Θεοτόκου, που βρισκόταν λίγα χιλιόμετρα έξω από το Σμολένσκ, στη Σελίστσα.

Εκεί εκάρη μοναχός και άρχισε να ζει με σκληρή άσκηση και θερμή αγάπη προς τη μοναστική ζωή. Στο μοναστήρι ο όσιος πέρασε από διάφορα διακονήματα και αφοσιώθηκε με πάθος στην αντιγραφή των ιερών βιβλίων. Από εκείνες τις σελίδες αντλούσε πλούσιους πνευματικούς θησαυρούς για τη δική του ψυχή.

Ο πρίγκιπας του Σμολένσκ Ρωμανός Ροστισλάβιτς είχε ιδρύσει σχολή στην πόλη, όπου δίδασκαν σλαβονικά, ελληνικά και λατινικά γράμματα. Ο ίδιος ο πρίγκιπας διέθετε μεγάλη βιβλιοθήκη, την οποία χρησιμοποιούσε συχνά και ο όσιος Αβράμιος για τη μελέτη του. Αγωνιζόταν στη μονή για περισσότερα από τριάντα χρόνια, όταν ο ηγούμενος τον έπεισε να δεχθεί το αξίωμα του πρεσβυτέρου.

Συνέβη αυτό στα τέλη του δωδέκατου αιώνα, και έκτοτε λειτουργούσε καθημερινά τη Θεία Λειτουργία. Φρόντιζε με αφοσίωση όχι μόνο τους αδελφούς της μονής, αλλά και τους λαϊκούς που έτρεχαν κοντά του. Η φήμη του απλώθηκε γρήγορα σε όλη την περιοχή και πλήθος πιστών ζητούσαν τη συμβουλή και την προσευχή του.

Αυτή η ακτινοβολία προκάλεσε όμως τον φθόνο των αδελφών και κατόπιν και αυτού του ίδιου του ηγουμένου της μονής. Πέντε χρόνια αργότερα αναγκάστηκε με πικρία να μεταφερθεί στη μονή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού μέσα στο Σμολένσκ. Στη φτωχή μονή ο όσιος στόλισε τον καθεδρικό ναό με εικόνες, με παραπετάσματα και με λαμπάδες, χάρη στις προσφορές των ευλαβών χριστιανών.

Ζωγράφισε ο ίδιος δύο εικόνες με θέματα που τον απασχολούσαν βαθύτατα και κρατούσαν άγρυπνη την καρδιά του. Στη μία απεικόνισε τη Φοβερή Δευτέρα Παρουσία και στην άλλη τα οδυνηρά μαρτύρια της ανθρώπινης ζωής στον κόσμο. Από τον σκληρό αγώνα και τη νηστεία είχε γίνει αδύνατος και χλωμός, και θύμιζε στην όψη τον Μέγα Βασίλειο.

Ήταν αυστηρός με τον εαυτό του και εξίσου αυστηρός με τα πνευματικά του παιδιά, όμως γεμάτος αγάπη. Κήρυττε ασταμάτητα μέσα στον ναό και μιλούσε με όλους όσοι έρχονταν στο κελί του για πνευματική στήριξη. Συνομιλούσε με την ίδια θέρμη με πλούσιους και με φτωχούς, χωρίς να κάνει την παραμικρή διάκριση μεταξύ τους.

Όμως οι άρχοντες της πόλης και τμήμα του κλήρου ζήτησαν από τον επίσκοπο Ιγνάτιο να τον οδηγήσει σε δίκη. Τον κατηγόρησαν άδικα ότι παρέσυρε γυναίκες και ότι έβλαπτε ψυχικά τα πνευματικά του τέκνα με τη διδασκαλία του. Ακόμη βαρύτερες ήταν οι κατηγορίες για αίρεση και για την ανάγνωση απαγορευμένων βιβλίων στους πιστούς.

Κάποιοι μάλιστα πρότειναν να τον πνίξουν ή να τον κάψουν ζωντανό για να ξεριζώσουν την επιρροή του. Στη δίκη μπροστά στον πρίγκιπα και στον επίσκοπο, ο όσιος απάντησε με γαλήνη σε όλες τις ψεύτικες κατηγορίες. Παρόλα αυτά, του απαγόρευσαν να ιερουργεί και τον έστειλαν πίσω στην παλιά μονή της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Τότε έπεσε βαριά ξηρασία στην περιοχή, την οποία ο λαός ερμήνευσε ως οργή του Θεού για την άδικη καταδίκη. Μόνο όταν ο επίσκοπος Ιγνάτιος τον αποκατέστησε και του επέτρεψε πάλι να λειτουργεί, ξανάπεσε βροχή πάνω στο Σμολένσκ. Έπειτα ο άγιος Ιγνάτιος έχτισε νέο μοναστήρι προς τιμήν της Καταθέσεως της Τιμίας Εσθήτος της Θεοτόκου.

Εμπιστεύθηκε την καθοδήγησή του στον όσιο Αβράμιο και ο ίδιος εγκαταβίωσε εκεί, αφού παραιτήθηκε από την επισκοπή λόγω γήρατος. Πολλοί ζητούσαν να ενταχθούν στη μονή, όμως ο όσιος εξέταζε με αυστηρότητα τους υποψηφίους πριν τους δεχθεί. Έτσι, στη μονή ζούσαν μόνο δεκαεπτά αδελφοί κάτω από την προσεκτική του πνευματική καθοδήγηση.

Μετά τον θάνατο του αγίου Ιγνατίου, που είχε γίνει πνευματικός του φίλος, ο όσιος συνέχισε με ακόμη μεγαλύτερη θέρμη το έργο του. Παρότρυνε τους αδελφούς να σκέπτονται διαρκώς τον θάνατο και να προσεύχονται νύχτα και ημέρα. Ήθελε να μην βρεθούν κατάκριτοι την ώρα της Φοβερής Κρίσεως ενώπιον του Θεού και των αγίων του.

Ο όσιος Αβράμιος εκοιμήθη μετά το έτος χίλια διακόσια είκοσι τέσσερα, αφού πέρασε πενήντα χρόνια μέσα στη μοναστική ζωή. Ήδη στο τέλος του δέκατου τρίτου αιώνα είχε συνταχθεί ακολουθία προς τιμήν του, μαζί με τον μαθητή του όσιο Εφραίμ. Η φοβερή επιδρομή των Μογγολοτατάρων θεωρήθηκε από τον λαό ως οργή του Θεού για τις αμαρτίες του έθνους.

Όμως εκείνη η μεγάλη συμφορά δεν έσβησε τη μνήμη του οσίου Αβραμίου του θαυματουργού στο Σμολένσκ. Αντίθετα, λειτούργησε ως υπενθύμιση του δικού του κηρύγματος για μετάνοια και για διαρκή μνήμη της Δευτέρας Παρουσίας. Η μορφή του παρέμεινε ζωντανή στις καρδιές των πιστών ως φωνή που καλεί σε εγρήγορση και αληθινή μετάνοια.

Έτσι, η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις είκοσι μία Αυγούστου με βαθιά ευλάβεια και πνευματική κατάνυξη.