Μια εφτάχρονη πριγκίπισσα της Κωνσταντινούπολης, συγγενής του Μεγάλου Θεοδοσίου, διάλεξε μόνη της να μείνει για πάντα σε ένα αυστηρό κοινόβιο της Θηβαΐδας. Λίγα χρόνια αργότερα έδιωχνε δαίμονες με μια ράβδο, σήκωνε πέτρες που δύο μοναχές μαζί δεν κουνούσαν, και έπινε αναμμένο λάδι σαν να ήταν δροσερό νερό. Ο πατέρας της Αντίγονος ήταν από τους πιο πλούσιους άρχοντες της αυλής, αγαπητός στον βασιλιά και ευσπλαχνικός στους φτωχούς.

Παντρεύτηκε μια ευγενική κόρη βασιλικής γενιάς, που έφερε το ίδιο όνομα Ευπραξία, και μαζί έζησαν σαν αδέλφια μετά τη γέννηση της κόρης τους. Έναν χρόνο μόνο πρόλαβε ο Αντίγονος μετά τη συμφωνία τους, και κοιμήθηκε δίκαιος και αγαπημένος από όλους. Η νεαρή χήρα παρέδωσε το κοριτσάκι στα χέρια του βασιλικού ζευγαριού και ζήτησε να την κρατήσουν σαν δικό τους παιδί.

Όταν μια σύγκρουση στο παλάτι την έκανε να φοβηθεί νέους συμβιβασμούς, πήρε το παιδί και ξεκίνησε κρυφά για την Αίγυπτο. Εκεί μοίραζε χρυσάφι στα μοναστήρια και τους φτωχούς, χωρίς ποτέ να ξεχνά τη μνήμη του Αντιγόνου. Κοντά στη Θηβαΐδα ξεχώριζε ένα γυναικείο μοναστήρι με εκατόν τριάντα μοναχές και αυστηρότατο τυπικό βίου.

Δεν γεύονταν κρασί, λάδι, σταφύλι ή φρούτο, και κοιμόνταν ελάχιστα πάνω σε τρίχινο σάκο στο χώμα. Η μικρή Ευπραξία πήγαινε συχνά με τη μητέρα της και έφερνε κεριά και θυμίαμα για την εκκλησία. Η ηγουμένη Θεοδούλα, που ήταν διακόνισσα, αρνήθηκε ευγενικά τα χρυσάφια και ζήτησε μόνο λάδι για τα καντήλια.

Μια μέρα ρώτησε το παιδί ποιον αγαπά περισσότερο, εκείνες ή τον αρραβωνιαστικό του. Η εφτάχρονη απάντησε με παιδική παρρησία ότι αγαπά τις μοναχές και τον Χριστό τους, και έτρεξε να φιλήσει την εικόνα του Σωτήρα. Η μητέρα έκλαψε, σήκωσε τα χέρια στον ουρανό και παρέδωσε την κόρη στον Νυμφίο Χριστό.

Λίγα χρόνια αργότερα κοιμήθηκε και η ίδια, αφού πρώτα συμβούλεψε την κόρη να μη θυμάται ποτέ τη βασιλική της καταγωγή. Όταν ο αυτοκράτορας ζήτησε να τιμήσει τον παλιό αρραβώνα, η Ευπραξία απάντησε με γραπτό χαμόγελο πως ανήκει ήδη στον Χριστό. Από τα δώδεκα χρόνια της η νεαρή μοναχή άρχισε ασκητικό αγώνα που τρόμαζε τις μεγαλύτερες αδελφές.

Έτρωγε πρώτα μία φορά τη μέρα, έπειτα κάθε δύο, κάθε τρεις, και τελικά μόνο τις Κυριακές μετά τη Θεία Λειτουργία. Παράλληλα σκούπιζε τα κελιά, κουβαλούσε ξύλα και νερό, μαγείρευε και έπλενε σκεύη χωρίς ποτέ να γκρινιάξει. Όταν δεχόταν λογισμούς πειρασμού, η ηγουμένη της έδινε σκληρές υπακοές, όπως να μεταφέρει τεράστιες πέτρες κοντά στον φούρνο και ύστερα πάλι πίσω στην ίδια θέση.

Σήκωνε στον ώμο της βράχους που μετά βίας σήκωναν δύο δυνατές μοναχές, ενώ τραγουδούσε ψαλμούς με χαρά. Όταν ο δαίμονας την έσπρωξε σε πηγάδι, σώθηκε πιάνοντας το σχοινί και έβγαλε από τότε νερό με δύο σταμνιά αντί για ένα. Άλλη φορά τραυμάτισε βαθιά τη γάμπα της με τσεκούρι, μα δεν δέχτηκε να ξεκουραστεί ώσπου να σερβίρει τις αδελφές.

Όταν πέφτοντας από σκάλα μπήχτηκε ξύλο κοντά στο μάτι της, παρηγόρησε την Ιουλία να μη φοβάται και συνέχισε το διακόνημα. Στα είκοσι πέντε της χρόνια η Ευπραξία στάθηκε όρθια στην αυλή, με σηκωμένα χέρια στον ουρανό, σαράντα πέντε μερόνυχτα χωρίς ύπνο, φαγητό ή νερό. Όταν τελείωσε ο αγώνας έπεσε σαν νεκρή, και μόνο η ευλογία της ηγουμένης την έφερε πάλι στις αισθήσεις της.

Από τότε ο εχθρός δεν τόλμησε ξανά να σπείρει σαρκικούς λογισμούς, και ο Κύριος χάρισε στη νύφη του δύναμη πάνω στα ακάθαρτα πνεύματα. Θεράπευσε ένα παράλυτο και κωφάλαλο οκτάχρονο αγόρι μόνο με την αγκαλιά της, και ελευθέρωσε μια γυναίκα δεμένη με αλυσίδες από φοβερότατο δαιμόνιο. Όταν εκείνο φώναζε πως δεν φεύγει, η Ευπραξία σήκωσε τη ράβδο της ηγουμένης και πρόσταξε στο όνομα του Χριστού να βγει στο πυρ το αιώνιο.

Ο δαίμονας ούρλιαξε φοβερά και έφυγε, και η γυναίκα στάθηκε υγιής. Μια αδελφή ονόματι Γερμανή, βυθισμένη στον φθόνο, δέχτηκε επίθεση από την ίδια δαιμονισμένη πριν θεραπευτεί, και μόνο η οσία πρόλαβε να τη γλιτώσει. Όλες οι αδελφές δόξαζαν τον Θεό, ενώ η Ευπραξία ταπεινωνόταν περισσότερο.

Όταν πλησίαζε η ώρα της κοιμήσεώς της, η ηγουμένη Θεοδούλα είδε σε όραμα δύο λαμπροφόρους άνδρες που ζητούσαν την Ευπραξία για τον Βασιλέα των ουρανών. Είδε επίσης την Παναγία να της δείχνει ένα ολόφωτο παλάτι και έναν ετοιμασμένο στέφανο, με την υπόσχεση ότι σε δέκα μέρες θα έμπαινε σε εκείνη την αιώνια κατοικία. Η ηγουμένη έκλαιγε μυστικά κάθε μέρα, ώσπου οι γερόντισσες την παρακάλεσαν να αποκαλύψει τον λόγο της θλίψης της.

Όταν το έμαθε η οσία, έπεσε στη γη και ικέτευε τον Νυμφίο να της χαρίσει έναν ακόμη χρόνο για μετάνοια, λέγοντας πως δεν έχει αγαθά έργα ούτε ελπίδα σωτηρίας. Η ηγουμένη την παρηγόρησε αποκαλύπτοντάς της το ολόλαμπρο όραμα και τον στέφανο που την περίμενε. Η Ευπραξία αρρώστησε αμέσως, μεταφέρθηκε στο ευκτήριο και ξεψύχησε ειρηνικά στα τριάντα της χρόνια.