Όταν στάθηκε μπροστά στον Τάταρο Χάνο Μένγκου Τιμούρ, του πρόσφεραν δύο δρόμους, τον μαρτυρικό θάνατο ή την άρνηση της πίστης του. Εκείνος προτίμησε να του κόψουν τη γλώσσα, τα χέρια και τα πόδια, παρά να αρνηθεί τον Χριστό. Ο ευγενής αυτός πρίγκιπας καταγόταν από γενιά ηγεμόνων που στα χρόνια του Ταταρομογγολικού ζυγού δοξάστηκαν ως υπερασπιστές της χριστιανικής πίστης και της πατρίδας τους.

Οι δύο παππούδες του είχαν χάσει τη ζωή τους στις μάχες κατά του φοβερού Μπατού Χαν, για να σώσουν τον λαό τους. Μέσα σε αυτή την οικογένεια ανατράφηκε ο Ρωμανός με αγάπη για την ορθόδοξη πίστη και την πατρώα γη του. Έζησε με προσευχή και δάκρυα, ενώ φρόντιζε με όλες του τις δυνάμεις τους ρημαγμένους και καταπιεσμένους υπηκόους του.

Στάθηκε υπερασπιστής τους απέναντι στις βιαιοπραγίες και τις αρπαγές των φοροεισπρακτόρων του Χάνου, που ονομάζονταν μπασκάκοι. Εκείνοι μίσησαν τον δίκαιο πρίγκιπα και τον συκοφάντησαν στον ίδιο τον Τάταρο ηγεμόνα. Έτσι ξεκίνησε η μεγάλη δοκιμασία του αγίου ανδρός και η πορεία του προς το μαρτύριο.

Στην Ορδή ο πρίγκιπας ομολόγησε με παρρησία ότι ένας χριστιανός δεν αλλάζει ποτέ την αληθινή πίστη με μια ψεύτικη. Για τη σταθερότητα αυτή στην ομολογία του Χριστού, οι Τάταροι τον υπέβαλαν σε φρικτά και απάνθρωπα βασανιστήρια. Του έκοψαν τη γλώσσα, του έβγαλαν τα μάτια, του απέκοψαν τα αυτιά και τα χείλη με μεγάλη σκληρότητα.

Στη συνέχεια του ακρωτηρίασαν τα χέρια και τα πόδια, του ξέσχισαν το δέρμα από το κεφάλι του και τέλος τον αποκεφάλισαν. Ύστερα κάρφωσαν το λείψανό του σε ένα δόρυ, και το γεγονός αυτό συνέβη το έτος χίλια διακόσια εβδομήντα. Η τιμή προς τον βασιλικό μάρτυρα ξεκίνησε αμέσως μετά τον θάνατό του, καθώς ο λαός αναγνώρισε την αγιότητά του.

Το χρονικό λέει γι αυτόν ότι με το πάθος του κέρδισε τη Βασιλεία των Ουρανών και στεφάνι από το χέρι του Κυρίου. Μαζί με τον συγγενή του Μιχαήλ Βσέβολοντοβιτς συμμετείχε στο πάθος του Χριστού για την Ορθόδοξη πίστη. Από το έτος χίλια οκτακόσια πενήντα τέσσερα τελούνται στο Ριαζάν λιτανείες και παρακλήσεις στη μνήμη του αγίου.