Λίγο πριν τη γεννήσει η μητέρα της, ένας φωτεινός άνδρας παρουσιάστηκε τρεις φορές στον ύπνο της Εμμέλειας και ονόμασε το παιδί Θέκλα. Στα δώδεκα της χρόνια η ίδια κοπέλα αρνήθηκε κάθε νέο γάμο, επειδή θεωρούσε τον νεκρό μνηστήρα της ζωντανό στην ελπίδα της αναστάσεως. Η μικρή έλαβε λοιπόν δύο ονόματα, ένα από την ουράνια αποκάλυψη και ένα από τη γιαγιά της, την οσία Μακρίνα της Καππαδοκίας.

Η γιαγιά είχε υποστεί διωγμούς επί Μαξιμιανού Γαλερίου και είχε ζήσει επτά χρόνια κρυμμένη στα δάση του Πόντου. Από τις δύο εκείνες γυναίκες κληρονόμησε η νέα Μακρίνα τη φλογερή αγάπη προς τον Χριστό. Γεννήθηκε στην Καππαδοκία, την εποχή που βασίλευε ο Μέγας Κωνσταντίνος, μέσα σε μια φωτεινή οικογένεια δέκα παιδιών.

Πατέρας της ήταν ο Βασίλειος και αδέλφια της οι μετέπειτα μεγάλοι ιεράρχες της Εκκλησίας. Η μητέρα Εμμέλεια ανέλαβε η ίδια την ανατροφή της κόρης της με ιδιαίτερη φροντίδα. Της δίδαξε γράμματα μέσα από τους ψαλμούς του Δαβίδ και τα βιβλία της σοφίας του Σολομώντα.

Η μικρή προόδευε γρήγορα και είχε πάντα στα χείλη της λόγια προσευχής και ψαλμωδίας. Σηκωνόταν με ύμνο, καθόταν στο τραπέζι με ευχαριστία και κοιμόταν με την καθιερωμένη δέηση της ημέρας. Η μητέρα της φρόντισε επίσης να μάθει εργόχειρα και τις γνώσεις που χρειαζόταν μια καλή νοικοκυρά.

Δεν της επέτρεπε να μένει αργή ούτε να χάνει τον καιρό της σε παιδικά παιχνίδια και μάταιες συναναστροφές. Όταν έφτασε στα δώδεκα χρόνια, η ομορφιά της ξεχώριζε σε όλη την περιοχή τόσο, ώστε ούτε οι ζωγράφοι μπορούσαν να αποδώσουν το πρόσωπό της. Πολλοί άρχοντες και πλούσιοι ζητούσαν να την παντρέψουν με τους γιους τους, όμως ο συνετός πατέρας διάλεξε έναν νέο με ευγενή καταγωγή και ήθος.

Τη μνήστευσε μαζί του και ανέβαλε τον γάμο μέχρι να μεγαλώσει η κόρη του. Ο νέος συνέχισε με ζήλο τις σπουδές του και περίμενε με υπομονή την κατάλληλη ώρα. Όμως ο Θεός, που οικονομεί τα πάντα με σοφία, πήρε κοντά του τον αρραβωνιαστικό πριν ακόμη γίνει ο γάμος.

Τότε η Μακρίνα, με ωριμότητα γερόντισσας, αποφάσισε να φυλάξει την παρθενία της μέχρι το τέλος της ζωής της. Σε όσους την πίεζαν για γάμο απαντούσε με σοφία, εξηγώντας πως ο μνηστήρας της δεν είχε χαθεί αλλά απλώς είχε αναχωρήσει νωρίτερα από αυτήν. Ο πρώτος αρραβώνας, έλεγε, ισχύει σαν φυσικός νόμος και η πιστή σύζυγος δεν δίνει την καρδιά της σε άλλον.

Έμεινε λοιπόν κοντά στη μητέρα της και την υπηρετούσε με ταπείνωση μαζί με τις δούλες, χωρίς να ντρέπεται κανένα έργο. Όταν ο πατέρας της εκοιμήθη, εκείνη έγινε στήριγμα της χήρας μητέρας της και παρηγοριά σε κάθε θλίψη της. Φρόντιζε όλο το σπίτι και δίδασκε τα μικρότερα αδέλφια της σαν δεύτερη μητέρα.

Ιδιαίτερη φροντίδα έδειξε στον τελευταίο αδελφό της, τον Πέτρο, που γεννήθηκε την ώρα που ο πατέρας τους έφευγε από τη ζωή. Εκείνον τον ανέθρεψε με γράμματα και αρετή και τον οδήγησε σιγά σιγά στη μοναχική πολιτεία. Αργότερα ο Πέτρος έγινε επίσκοπος Σεβαστείας και διέπρεψε ανάμεσα στους αγίους της Εκκλησίας.

Όταν επέστρεψε ο Βασίλειος από τις σπουδές του στην Αθήνα, ένιωθε νεανική υπερηφάνεια για τη μάθησή του. Η Μακρίνα τότε, με ήρεμα και θεόπνευστα λόγια, τον οδήγησε στη βαθιά ταπείνωση και στην αγγελική ζωή. Με την ίδια αγάπη μίλησε και στον Ναυκράτιο, που αποτραβήχτηκε σε έρημο τόπο πέρα από τον ποταμό Ίρη.

Εκεί υπηρετούσε τους γέροντες ασκητές και έφερνε με το κυνήγι τα αναγκαία για τη ζωή τους. Έπειτα από καιρό έπεισε και τη μητέρα της να αφήσει τις μέριμνες του κόσμου και να αφιερωθεί στον Χριστό. Η Εμμέλεια ελευθέρωσε τους δούλους, τακτοποίησε τις άλλες κόρες της και έγινε νύφη Χριστού μαζί με την πρωτότοκή της.

Μερικές από τις δούλες ζήτησαν να ακολουθήσουν την ίδια οδό και έγιναν συνασκήτριές τους στον Πόντο. Όλα τα είχαν κοινά, τη στέγη, την τράπεζα, τα ενδύματα και τις φροντίδες της καθημερινής ζωής. Δεν υπήρχε ανάμεσά τους θυμός, φθόνος, μίσος ή κενοδοξία, αλλά μόνο πραότητα και αδελφική αγάπη.

Πλούτος τους ήταν η ακτημοσύνη και δόξα τους η αφάνεια. Δίπλα στο γυναικείο μοναστήρι σχηματίστηκε σταδιακά και κοινόβιο ανδρών, με επικεφαλής τον νεότερο αδελφό Πέτρο. Οι αδελφές ζούσαν βίο ισάγγελο, τραγουδώντας ψαλμούς μέρα και νύχτα και μελετώντας τα ιερά βιβλία.

Σε κάποια στιγμή η Μακρίνα προσβλήθηκε από βαριά πληγή στο στήθος, που κανείς γιατρός δεν μπορούσε να θεραπεύσει. Η μητέρα τη παρακαλούσε επίμονα να δεχθεί ιατρική φροντίδα, αφού η τέχνη της ιατρικής είναι δώρο του Θεού. Εκείνη όμως θεωρούσε ανάρμοστο να αποκαλύψει το σώμα της και προτιμούσε να υπομείνει τον πόνο με σιωπή.

Ένα βράδυ έκλεισε την πόρτα του ευκτηρίου και πέρασε όλη τη νύχτα με γονυκλισίες και δάκρυα μπροστά στον αληθινό Ιατρό των ψυχών και των σωμάτων. Πήρε λίγο χώμα ποτισμένο από τα δάκρυά της και το άπλωσε πάνω στην πληγή της. Το πρωί παρακάλεσε τη μητέρα της να σταυρώσει με το χέρι της τον επώδυνο τόπο.

Όταν η Εμμέλεια ψηλάφησε σταυροειδώς το σημείο, η πληγή είχε εξαφανιστεί, αφήνοντας μόνο ένα μικρό σημάδι ως ανάμνηση του θαύματος. Όταν έπεσε στην Καππαδοκία μεγάλη πείνα, το μοναστήρι έγινε καταφύγιο παρηγορίας για όλο τον λαό. Με την προσευχή της Μακρίνας το σιτάρι των αδελφών δεν τελείωνε ποτέ, καθώς μοιραζόταν αδιάκοπα στους πεινασμένους.

Η οσία υπέμεινε επίσης τον αιφνίδιο θάνατο του Ναυκρατίου σε δυστύχημα στο κυνήγι και έγινε στύλος για όλη την οικογένεια. Στήριξε τη μητέρα της μέχρι την τελευταία της πνοή, και εκείνη παρέδωσε το πνεύμα της αναθέτοντας στον Κύριο την απαρχή και τη δεκάτη του γένους της. Λίγα χρόνια αργότερα έφυγε για τον ουρανό και ο Μέγας Βασίλειος, αφήνοντας στην αδελφή του βαθιά θλίψη για την Εκκλησία.

Εννέα μήνες μετά την κοίμηση του Βασιλείου, ο Γρηγόριος Νύσσης ξεκίνησε να την επισκεφθεί ύστερα από πολυετή απουσία. Στον δρόμο είδε τρεις φορές το ίδιο όραμα, λείψανα μαρτύρων που έλαμπαν ολόλαμπρα σαν ήλιος. Φτάνοντας στο μοναστήρι, βρήκε την αδελφή του ξαπλωμένη στο έδαφος πάνω σε μια ξύλινη σανίδα.

Παρά τη βαριά αρρώστια, εκείνη τον υποδέχτηκε χαρούμενη και ευχαρίστησε τον Θεό για την παρουσία του. Μίλησαν για τον Βασίλειο, για την πρόνοια του Θεού και για τη μυστική ζωή της αιωνιότητας. Όταν ένιωσε ότι πλησίαζε η ώρα, σήκωσε τα χέρια της στον ουρανό και έκανε την τελευταία της προσευχή με χαμηλή φωνή.

Ευχαρίστησε τον Κύριο που έδιωξε τον φόβο του θανάτου και άνοιξε στους ανθρώπους τον δρόμο της ανάστασης. Ζήτησε φωτεινό άγγελο να την οδηγήσει σε τόπο ανάπαυσης, εκεί όπου βρίσκονται οι κόλποι των αγίων πατέρων. Παρακάλεσε επίσης να μην τη χωρίσει η φοβερή άβυσσος από τους εκλεκτούς του Θεού.

Με τα ίδια της τα χέρια σταύρωσε τα μάτια, το στόμα και την καρδιά της, και παρέδωσε αθόρυβα την ψυχή της σαν να αποκοιμιόταν. Το πρόσωπό της έλαμπε με ουράνιο φως και ολόκληρο το σώμα της φάνηκε στολισμένο από την ίδια τη χάρη. Στον λαιμό της φορούσε σιδερένιο σταυρό και δαχτυλίδι που περιείχε τεμάχιο του Τιμίου Ξύλου.

Ο Γρηγόριος την έθαψε στα Ίβωρα, μέσα στον τάφο των γονέων τους, κοντά στους αγίους Σαράντα Μάρτυρες. Η Εκκλησία τιμά την οσία Μακρίνα στις δεκαεννέα Ιουλίου ως πρότυπο παρθενίας και αδελφικής αγάπης. Αποθηκεύω το κείμενο ως `07_19_Οσία_Μακρίνα_Ελληνικά_Καθαρά.

txt` και εκτελώ τον επικυρωτή. txt –output 07_19_Οσία_Μακρίνα_Ελληνικά_Καθαρά. Το κείμενο παραδίδεται ως αρχείο `.