Διακόσιες χιλιάδες προσκυνητές έφτασαν στο Σαρώφ από κάθε γωνιά της Ρωσίας, την ώρα που δώδεκα αρχιμανδρίτες σήκωναν το ιερό φέρετρο. Εβδομήντα ολόκληρα χρόνια μετά την κοίμηση του Οσίου, η Εκκλησία τον ανακήρυσσε επίσημα άγιο μέσα σε ένα κλίμα συγκίνησης και θαυμάτων. Η δοξολογία του Οσίου Σεραφείμ, του οποίου η μνήμη τιμάται στις δύο Ιανουαρίου, πραγματοποιήθηκε το έτος χίλια εννιακόσια τρία μετά Χριστόν.

Στις τρεις Ιουλίου, ο Μητροπολίτης Αντώνιος της Αγίας Πετρουπόλεως, με τους Επισκόπους Ναζάριο του Νίζνι Νόβγκοροντ και Ιννοκέντιο του Ταμπώφ, μετέφεραν τα ιερά λείψανα από τον αρχικό τάφο. Ο προορισμός τους ήταν ο ναός των Αγίων Ζωσιμά και Σαββατίου, όπου θα παρέμεναν μέχρι την ημέρα της επίσημης δοξολογίας. Ο Τσάρος Νικόλαος ο Δεύτερος και η Τσαρίνα Αλεξάνδρα προσέφεραν ένα καινούργιο φέρετρο από κυπαρισσόξυλο για την υποδοχή των αγίων λειψάνων.

Το κυπαρισσένιο αυτό φέρετρο τοποθετήθηκε κατόπιν μέσα σε ένα δεύτερο φέρετρο από δρυ, σύμφωνα με την παράδοση. Έτσι, ο κόσμος ετοιμαζόταν να υποδεχθεί έναν από τους πιο αγαπημένους ασκητές της Ορθοδοξίας, με ευλάβεια και μεγάλη προσμονή. Το μεσημέρι της δέκατης έκτης Ιουλίου, την πρώτη ημέρα των εορτασμών, ο Μητροπολίτης Αντώνιος τέλεσε Μνημόσυνο για τον αείμνηστο Ιερομόναχο Σεραφείμ στον Καθεδρικό της Κοιμήσεως.

Παράλληλες ακολουθίες έγιναν και στους υπόλοιπους ναούς της μονής, ενώ όλοι περίμεναν με δέος τη μεγάλη ημέρα. Την επομένη, ο Μητροπολίτης Αντώνιος μαζί με τον Επίσκοπο Ναζάριο τέλεσαν Λειτουργία Μνημοσύνου στον ίδιο Καθεδρικό ναό. Στις πέντε το απόγευμα, οι καμπάνες του Σαρώφ άρχισαν να χτυπούν χαρμόσυνα, αναγγέλλοντας την άφιξη του Τσάρου Νικολάου και της οικογένειάς του.

Ο Μητροπολίτης Αντώνιος υποδέχθηκε τη βασιλική οικογένεια και την οδήγησε στον Καθεδρικό για Δοξολογία Ευχαριστίας. Η βασιλική οικογένεια παρευρέθηκε στην πρωινή Θεία Λειτουργία της δέκατης όγδοης Ιουλίου και κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων. Αργότερα το ίδιο πρωί, τελέστηκε στον Καθεδρικό η τελευταία Νεκρώσιμη Ακολουθία για την ανάπαυση της ψυχής του Ιερομονάχου Σεραφείμ.

Αυτές θα ήταν οι τελευταίες προσευχές που θα προσφέρονταν για τον Όσιο ως κεκοιμημένο δούλο του Θεού. Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα, οι προσευχές θα απευθύνονταν πλέον προς αυτόν ως άγιο της Εκκλησίας. Στις έξι το απόγευμα, οι καμπάνες σήμαναν για την Αγρυπνία, την πρώτη ακολουθία με ύμνους προς τιμήν του Αγίου Σεραφείμ.

Κατά τη διάρκειά της, τα ιερά λείψανα του Οσίου επρόκειτο να εκτεθούν για δημόσιο προσκύνημα από τους πιστούς. Την ώρα της Λιτής, στον Εσπερινό, το φέρετρο του Αγίου μεταφέρθηκε από τον ναό των Αγίων Ζωσιμά και Σαββατίου προς τον Καθεδρικό της Κοιμήσεως. Κατά τη διάρκεια της λιτανείας, αρκετοί άνθρωποι θεραπεύτηκαν από διάφορες ασθένειες, καθώς πλησίαζαν με πίστη το ιερό σκήνωμα.

Στον Όρθρο, την ώρα που ψαλλόταν το «Αἰνεῖτε τὸ ὄνομα Κυρίου», άνοιξαν το ιερό φέρετρο μπροστά στον λαό. Μετά την ανάγνωση του Ευαγγελίου, ο Μητροπολίτης Αντώνιος και οι υπόλοιποι ιεράρχες ασπάστηκαν με ευλάβεια τα άγια λείψανα. Ακολούθησε η βασιλική οικογένεια, ο λειτουργών κλήρος και έπειτα όλος ο λαός που βρισκόταν συγκεντρωμένος μέσα στον Καθεδρικό.

Στις δεκαεννέα Ιουλίου, ημέρα γενεθλίων του Αγίου, η αργοπορημένη Θεία Λειτουργία ξεκίνησε στις οκτώ το πρωί. Όλα ήταν έτοιμα για την κορυφαία στιγμή της δοξολογίας, μια στιγμή που η ορθόδοξη Ρωσία περίμενε με βαθιά συγκίνηση. Στη Μικρή Είσοδο, δώδεκα αρχιμανδρίτες σήκωσαν το φέρετρο από το μέσον του ναού και το περιέφεραν γύρω από το άγιο θυσιαστήριο.

Έπειτα το τοποθέτησαν με ευλάβεια μέσα σε ειδικά διαμορφωμένη λειψανοθήκη, που είχε ετοιμαστεί για την προσκύνηση από τους πιστούς. Το πολυαναμενόμενο γεγονός συνοδεύτηκε από πολυάριθμες θαυματουργικές θεραπείες ασθενών, που είχαν συγκεντρωθεί στο Σαρώφ σε πραγματικά τεράστιους αριθμούς. Περισσότεροι από διακόσιες χιλιάδες προσκυνητές κατέφθασαν στο Σαρώφ από κάθε γωνιά της απέραντης ρωσικής γης.

Οι εορτασμοί στο Σαρώφ ολοκληρώθηκαν με την καθιέρωση των δύο πρώτων ναών αφιερωμένων στον Άγιο Σεραφείμ. Ο πρώτος ναός που εγκαινιάστηκε ανεγέρθηκε πάνω από το ασκητικό κελί του Οσίου μέσα στη μονή του Σαρώφ. Ο δεύτερος ναός εγκαινιάστηκε στις είκοσι δύο Ιουλίου, μέσα στη γυναικεία μονή του Ντιβέγιεβο.

Σχετικά με την τύχη των ιερών λειψάνων μετά τους διωγμούς, επικρατούν δύο διαφορετικές παραδόσεις στους κόλπους της Εκκλησίας. Σύμφωνα με την πρώτη, βρέθηκαν το χίλια εννιακόσια ογδόντα εννέα μετά Χριστόν στο Μουσείο Αθεΐας της Αγίας Πετρουπόλεως, μέσα στον ιστορικό ναό της Παναγίας του Καζάν, μετά την κατάρρευση του μαρξιστικού καθεστώτος. Σύμφωνα με τη δεύτερη παράδοση, τα ιερά λείψανα του Οσίου Σεραφείμ δεν κατασχέθηκαν ποτέ από τους Μπολσεβίκους κατά τη διάρκεια των σκληρών διωγμών.

Πιστοί της Εκκλησίας των Κατακομβών τα είχαν κρύψει με μεγάλη προσοχή, για να τα γλιτώσουν από την οργή των άθεων διωκτών. Ανάμεσα στους πιστούς των Κατακομβών κυκλοφορεί επίσης και μια συγκλονιστική προφητεία του ίδιου του Αγίου Σεραφείμ. Σύμφωνα με αυτήν, τα τίμια λείψανά του δεν πρόκειται να εξέλθουν από τη ρωσική γη, παρά μόνο κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου.

Το χίλια εννιακόσια ενενήντα ένα μετά Χριστόν, τα ιερά λείψανα του Οσίου ανακαλύφθηκαν εκ νέου από τους πιστούς. Είχαν παραμείνει κρυμμένα μέσα σε σοβιετικό μουσείο αντιθρησκευτικής προπαγάνδας για εβδομήντα ολόκληρα δύσκολα χρόνια. Ο Όσιος Σεραφείμ υπήρξε ευρύτατα τιμώμενος και σεβαστός ήδη όσο ζούσε σωματικά πάνω στη γη.