Κάτω από τα λαμπρά βασιλικά της ενδύματα, η μεγάλη δούκισσα της Μόσχας έκρυβε βαριές αλυσίδες ασκητικής μετανοίας κατά τη Σαρακοστή. Με δική της προτροπή μεταφέρθηκε η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Βλαντίμιρ στη Μόσχα, σώζοντας τη ρωσική γη από τον Ταμερλάνο. Η αγία γεννήθηκε ως θυγατέρα του πρίγκιπα Δημητρίου Κωνσταντίνοβιτς του Σούζνταλ και έλαβε το όνομα Ευδοκία μέσα σε ευσεβές οικογενειακό περιβάλλον.

Το χίλια τριακόσια εξήντα επτά παντρεύτηκε τον μεγάλο πρίγκιπα της Μόσχας Δημήτριο, τον επονομαζόμενο του Ντον, και η ένωσή τους έγινε ευλογία για όλη τη Ρωσία. Ο γάμος αυτός σφράγισε την ειρήνη και την ενότητα ανάμεσα στη Μόσχα και το Σούζνταλ, σε εποχή γεμάτη πολέμους και ταραχές. Στη ζωή της επέδρασαν βαθιά μεγάλες πνευματικές μορφές, ο άγιος Αλέξιος μητροπολίτης Μόσχας και ο όσιος Σέργιος του Ραντονέζ.

Ο όσιος Σέργιος βάπτισε μάλιστα έναν από τους γιους του ζεύγους, χαρίζοντας στην οικογένεια μοναδική ευλογία και πνευματική στήριξη. Ανάδοχος ενός άλλου παιδιού στάθηκε ο άγιος Δημήτριος του Πριλούκι, στενός φίλος και πνευματικός σύντροφος του οσίου Σεργίου. Έτσι η νεαρή πριγκίπισσα ζούσε καθημερινά μέσα στην πνευματική ατμόσφαιρα των μεγαλύτερων αγίων της Ρωσίας της εποχής εκείνης.

Η αγία πριγκίπισσα αγάπησε με όλη της την ψυχή την Εκκλησία και ανέλαβε με ζήλο το έργο της ανέγερσης ναών και μονών. Το χίλια τριακόσια ογδόντα επτά ίδρυσε τη γυναικεία μονή της Αναλήψεως μέσα στο Κρεμλίνο της Μόσχας, που έγινε πνευματικό καταφύγιο πολλών ψυχών. Όταν το χίλια τριακόσια ενενήντα πέντε ο Ταμερλάνος εισέβαλε στις νότιες περιοχές της Ρωσίας, η ίδια συμβούλεψε να μεταφερθεί στη Μόσχα η ιερή εικόνα της Παναγίας του Βλαντίμιρ.

Η Θεοτόκος υπερασπίστηκε θαυματουργικά τη ρωσική γη και ο φοβερός κατακτητής υποχώρησε χωρίς να προκαλέσει την αναμενόμενη καταστροφή. Κατά τις ημέρες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής η πριγκίπισσα φορούσε κρυφά βαριές αλυσίδες κάτω από τα πολυτελή βασιλικά της ρούχα. Έτσι συνδύαζε την εξωτερική λαμπρότητα του παλατιού με τη μυστική άσκηση και τη βαθιά εσωτερική μετάνοια ενώπιον του Θεού.

Με δική της φροντίδα και χορηγία αγιογραφήθηκε η περίφημη εικόνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, που έγινε αργότερα η κύρια εικόνα του ομώνυμου καθεδρικού ναού του Κρεμλίνου. Όλα τα έργα της μαρτυρούσαν την αγάπη της για τη λατρεία, για την τέχνη της Εκκλησίας και για την προστασία του ρωσικού λαού. Ύστερα από τον θάνατο του αγαπημένου της συζύγου, που έφυγε από αυτή τη ζωή σε ηλικία μόλις τριάντα εννέα ετών, η πριγκίπισσα έμεινε χήρα με βαθύ πένθος.

Διασώθηκε μάλιστα ένα παλιό ρωσικό εκκλησιαστικό ποίημα, ο θρήνος της πριγκίπισσας για τον σύζυγό της, που εκφράζει συγκινητικά τον πόνο και την πίστη της. Ανάθρεψε με αγάπη και ευσέβεια πέντε γιους, αφού ένα έκτο παιδί είχε κοιμηθεί ακόμη βρέφος. Όταν ολοκλήρωσε τα μητρικά της καθήκοντα, εγκατέλειψε κάθε κοσμική δόξα και έγινε μοναχή με το νέο όνομα Ευφροσύνη.

Στη μονή της Αναλήψεως, που η ίδια είχε ιδρύσει, αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στην προσευχή, στη νηστεία και στην ταπεινή υπακοή του μοναχικού βίου. Ολοκλήρωσε την επίγεια πορεία της στις εφτά Ιουλίου του χίλια τετρακόσια επτά και ενταφιάστηκε στην ίδια μονή που τόσο είχε αγαπήσει. Η μνήμη της τιμάται ξεχωριστά και στις δεκαεφτά Μαΐου, ως αγίας που συνδύασε τη βασιλική διακονία με τη μοναχική αφιέρωση.