Πέντε καρφιά μπήχτηκαν αργά στο σώμα ενός ηγουμένου, πριν οι Αγαρηνοί πειρατές αποκεφαλίσουν εκείνον και πέντε συμμοναστές του στην Ακαρνανία. Όταν προσπάθησαν να κάψουν το ιερό του σώμα, η φωτιά δεν το άγγιξε, και έτσι παρέμεινε ακέραιο στη γη για εννιακόσια ολόκληρα χρόνια. Ο Άγιος Βλάσιος ήταν ηγούμενος ή ησυχάζων επίσκοπος στην Ιερά Μονή των Εισοδίων της Θεοτόκου, που βρισκόταν στα Σκλάβαινα Ζαβέρδας, τη σημερινή Πάλαιρο της Αιτωλοακαρνανίας.

Μαζί του μαρτύρησαν πέντε συνασκητές του και πλήθος λαϊκοί χριστιανοί, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, που αποτελούσαν το πιστό του ποίμνιο. Όλοι έδωσαν τη ζωή τους για την πίστη τους στον Χριστό, χωρίς να λυγίσουν μπροστά στις απειλές των διωκτών. Οι λίγοι χριστιανοί που γλίτωσαν έθαψαν τον Άγιο χωριστά από τους πέντε συμμάρτυρες μοναχούς του, σε ξεχωριστό μνήμα.

Τους υπόλοιπους πιστούς τους ενταφίασαν όλους μαζί σε έναν μεγάλο ομαδικό τάφο, βιαστικά και ανάκατα. Το μαρτύριο συντελέστηκε τη δέκατη ένατη Δεκεμβρίου, ημέρα Κυριακή, σύμφωνα με την παράδοση. Πέτρινη επιγραφή που βρέθηκε αργότερα στο σημείο του τάφου ανέφερε το έτος χίλια έξι, που πιθανότατα προσδιορίζει και τη χρονιά του μαρτυρίου.

Σιγά σιγά ο χρόνος σκέπασε με τη λήθη του την ιστορία αυτή και την ίδια την ύπαρξη του μεγάλου Αγίου. Μόνο η προφορική παράδοση διέσωζε αμυδρά τη φοβερή σφαγή που συντελέστηκε σε κάποιο μακρινό, απροσδιόριστο παρελθόν. Από εκείνη τη σφαγή πήρε και το όνομά της η περιοχή, που από Κιάφα μετονομάστηκε σε Σκλάβαινα, δηλαδή τόπος που γνώρισε σκλαβιά και αιχμαλωσία.

Για εννιακόσια και πλέον χρόνια χάθηκε κάθε ιστορική και μορφολογική ένδειξη για την ύπαρξη του Αγίου Βλασίου. Όμως, μέσα από το σκοτάδι των αιώνων, η αγάπη του Θεού άρχισε να αναδύεται ξανά ως φως προς τον σύγχρονο άνθρωπο. Από το έτος χίλια εννιακόσια δεκαπέντε και έπειτα συνέβαιναν παράξενα και θαυμαστά γεγονότα στην περιοχή των Σκλαβαίνων.

Πολλοί κάτοικοι έβλεπαν στον ύπνο τους έναν επιβλητικό και ιεροπρεπή ρασοφόρο, που έλεγε ότι είναι ο Άγιος Βλάσιος. Τους ζητούσε να σκάψουν στο σημείο που τους έδειχνε και να βγάλουν από τη γη τα τίμια λείψανά του. Πάνω από τον τάφο, χωρίς κανείς να το γνωρίζει, είχαν χτιστεί ποιμνιοστάσια και στάβλιζαν πρόβατα.

Οι κάτοικοι δεν μπορούσαν να εξηγήσουν τα οράματα και κατασκεύασαν εκεί ένα πέτρινο εικονοστάσι αφιερωμένο στον Άγιο Βλάσιο Σεβαστείας. Όμως δεν τόλμησαν ποτέ να σκάψουν, είτε από δυσπιστία είτε από φόβο μήπως διαψευστούν. Οι εμφανίσεις του Αγίου γίνονταν όλο και πιο επίμονες σε όλο και περισσότερους ανθρώπους της περιοχής.

Το έτος χίλια εννιακόσια είκοσι τρία ο Πανάγαθος Θεός θέλησε να δοξάσει και πάνω στη γη τον ένδοξο ιερομάρτυρά του. Φανερώθηκε στη μακαριστή γερόντισσα Ευφροσύνη Κατσαρά, μια απλή και ευσεβή χήρα και πολύτεκνη μητέρα από την περιοχή. Τη νύχτα της εικοστής τρίτης Αυγούστου εκείνου του έτους η Ευφροσύνη φρόντιζε την ετοιμοθάνατη κόρη της που έπασχε από τυφοειδή πυρετό.

Ξαφνικά ακούστηκε δυνατός κρότος, άνοιξαν τα πορτοπαράθυρα του σπιτιού και ένα εκτυφλωτικό φως πλημμύρισε το δωμάτιο. Μέσα στη λάμψη φάνηκε ένας επιβλητικός ιερέας με όλη την ιερατική στολή, που κρατούσε ποιμαντική ράβδο στο χέρι του. Της είπε ότι είναι ο Άγιος Βλάσιος και της ζήτησε να τον ακολουθήσει, για να της δείξει το ακριβές σημείο του τάφου.

Η γερόντισσα δίστασε εξαιτίας της βαριάς αρρώστιας της κόρης της και του τρόμου που της προκαλούσε το όραμα. Ο Άγιος έβγαλε έναν εγκόλπιο σταυρό, σταύρωσε την ετοιμοθάνατη κόρη και της ζήτησε ξανά να τον ακολουθήσει χωρίς φόβο. Μέσα στο πυκνό σκοτάδι της νύχτας η Ευφροσύνη ακολούθησε τον φωτοβόλο Άγιο μέχρι το σημείο όπου είχαν χτίσει το προσκυνητάρι.

Εκεί με τη ράβδο του χάραξε στο χώμα έναν κύκλο, που έδειχνε ακριβώς πού έπρεπε να σκάψουν για τα λείψανα. Όταν την επέστρεψε στο σπίτι της και εξαφανίστηκε, η Ευφροσύνη βρήκε την κόρη της εντελώς θεραπευμένη και ήρεμη. Από την επόμενη κιόλας ημέρα άρχισε τις ενέργειες, αλλά οι περισσότεροι την αντιμετώπιζαν με δυσπιστία και έντονη επιφύλαξη.

Αρωγός της όμως ήταν ο ίδιος ο Άγιος, που εμφανιζόταν και σε άλλους ανθρώπους για να επιβεβαιώσει τα λόγια της. Έτσι ξεκίνησαν επιτέλους οι εργασίες της ανακομιδής μέσα σε μεγάλη ένταση και αρκετές αμφιβολίες. Την τρίτη ημέρα, και ενώ ήταν έτοιμοι να εγκαταλείψουν την προσπάθεια, η σκαπάνη χτύπησε επιτέλους σε μια πέτρινη πλάκα.

Ρίγη συγκίνησης και δέος κατέλαβαν τότε όλους τους παρευρισκόμενους εργάτες και πιστούς. Όταν σήκωσαν την επιτάφια πλάκα, μια ουράνια ευωδία ξεχύθηκε και απλώθηκε σε όλη την ατμόσφαιρα του τόπου. Μέσα στον τάφο βρίσκονταν τα τίμια λείψανα του Αγίου Βλασίου, μαζί με έναν βαρύ σιδερένιο εγκόλπιο σταυρό.

Δίπλα τους ήταν και τα πέντε καρφιά του μαρτυρίου του, ζωντανή απόδειξη του αίματος που έχυσε για τον Χριστό. Η Ευφροσύνη περισυνέλεξε τα ιερά λείψανα σύμφωνα με τις οδηγίες του Αγίου και ξεκίνησε την ανέγερση του ναού του. Φρόντισε επίσης για την αγιογράφηση της πρώτης ιερής εικόνας του, ώστε να τιμάται όπως πρέπει από τους πιστούς.

Ο Άγιος Βλάσιος εμφανίστηκε αργότερα σε όραμα στον αείμνηστο αρχιμανδρίτη Αρσένιο Τσαταλιό, την έκτη Δεκεμβρίου του έτους χίλια εννιακόσια εβδομήντα οκτώ. Φανερώθηκε επίσης και στον ευλαβέστατο μοναχό Παΐσιο τον Αγιορείτη στο Άγιον Όρος, το έτος χίλια εννιακόσια ογδόντα. Από τότε μέχρι σήμερα αμέτρητα είναι τα θαύματα και οι θαυμαστές επεμβάσεις του στα πέρατα της οικουμένης.