Σε ηλικία μόλις δώδεκα ετών η Ακυλίνα στάθηκε όρθια μπροστά στον ανθύπατο Βολουσιανό και ομολόγησε χωρίς δισταγμό τον Χριστό. Δήμιοι τρύπησαν τα αυτιά της με πυρακτωμένες σιδερένιες ράβδους, ώσπου το μυαλό της έτρεξε μαζί με αίμα από τα ρουθούνια της. Καταγόταν από τη φοινικική πόλη Βύβλο, όπου ο χριστιανισμός είχε ριζώσει από τα χρόνια των αγίων αποστόλων.

Ο πατέρας της Ευτόλμιος και η ευσεβής μητέρα της ανέθρεψαν την κόρη τους μέσα στην πίστη του Χριστού. Τέσσερις μήνες μετά τη γέννησή της η μητέρα την έφερε στον επίσκοπο Ευθάλιο, ο οποίος την κατήχησε και αργότερα τη βάπτισε. Σε ηλικία δύο ετών η μικρή έχασε τον πατέρα της και έμεινε υπό τη φροντίδα της μητέρας της.

Εκείνη της δίδαξε με αγάπη τις αρχές του χριστιανικού βίου. Στα επτά της χρόνια το κορίτσι είχε αφομοιώσει πλήρως τις πατρικές νουθεσίες. Καθώς μεγάλωνε, γέμιζε όλο και περισσότερο με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Στα τρυφερά παιδικά της χρόνια αψήφησε με ανδρεία τα αυτοκρατορικά διατάγματα που επέβαλλαν σε όλους την υποχρεωτική λατρεία των ειδώλων. Όταν η Ακυλίνα έγινε δέκα ετών, διένυε το έβδομο έτος της βασιλείας του Διοκλητιανού. Την εξουσία της Παλαιστίνης ανέλαβε ο Βολουσιανός, ένας άρχοντας με ψυχή σκληρή και απάνθρωπη.

Άρχισε να καταδιώκει με αχόρταγο μίσος τους πιστούς του Χριστού. Πολλοί γενναίοι αθλητές της πίστης δέχτηκαν με υπομονή τα μαρτύρια και έλαβαν τα αμάραντα στεφάνια. Η μικρή Ακυλίνα προσευχόταν αδιάκοπα και απευθυνόταν συχνά στις συνομήλικές της με λόγια φωτεινά.

Τις ρωτούσε ποιο όφελος αποκομίζουν από τη λατρεία βωβών και άψυχων ειδώλων. Τους εξηγούσε ότι όσοι ελπίζουν σε νεκρούς θεούς τρέφουν μάταιη και ολέθρια προσδοκία. Όταν εκείνες τη ρωτούσαν ποιον θεό προσκυνά, αποκρινόταν με σταθερότητα και πειστικότητα.

Έλεγε ότι λατρεύει τον έναν αληθινό Θεό, τον δημιουργό του ουρανού, της γης και της θάλασσας. Διηγούνταν με ζωντάνια το μυστήριο της σταυρικής θυσίας και της αναστάσεως του Κυρίου. Εξηγούσε ότι ο θάνατος δεν εξουσίαζε ποτέ τον Χριστό, διότι εκείνος ανέστησε και τους νεκρούς.

Πολλές κοπέλες πείθονταν και πλησίαζαν με δίψα την ορθόδοξη πίστη μέσω της φωτισμένης μαρτυρίας της. Έναν από τους δούλους του Βολουσιανού, τον Νικόδημο, τον τραβούσε η περιέργεια στις συναναστροφές αυτές. Άκουσε τις συζητήσεις της Ακυλίνας και έσπευσε να ενημερώσει τον κύριό του.

Του ανέφερε ότι μια μικρή κοπέλα αποκαλούσε δαίμονες τους θεούς και δίδασκε άλλους να ακολουθήσουν τον σταυρωμένο Χριστό. Ο ανθύπατος έστειλε αμέσως στρατιώτες και την οδήγησε στο βήμα του. Όταν στάθηκε μπροστά του, τη ρώτησε αν τολμά να αντιστέκεται στα βασιλικά διατάγματα.

Της υποσχέθηκε τιμές, αν αρνηθεί τον Εσταυρωμένο και θυσιάσει στους αθάνατους θεούς. Η αγία απάντησε με σθένος και χωρίς ίχνος φόβου. Του είπε ότι κάθε πικρό μαρτύριο της χαρίζει άφθαρτο στεφάνι από τον Σωτήρα της.

Τον προκάλεσε να επινοήσει όσα βασανιστήρια ήθελε, χωρίς αναβολή και χωρίς συμβιβασμό. Ο Βολουσιανός δοκίμασε να την πείσει με κολακείες και υποκριτική συμπόνια. Της θύμισε τη νεαρή ηλικία και την ομορφιά της, που θα συντριβόταν στα χέρια των δημίων.

Εκείνη απάντησε ότι το ψεύτικο έλεός του την έβλαπτε περισσότερο από τα μαρτύρια. Του ζήτησε να φερθεί με την πιο σκληρή απανθρωπιά, ώστε να γνωρίσει τη δύναμη της πίστης της. Ο ανθύπατος διέταξε τότε να τη χτυπούν στο πρόσωπο και να τη μαστιγώνουν.

Της φώναζε χλευαστικά να φανερωθεί ο Θεός της και να την απαλλάξει από τα χέρια του. Η αγία αποκρίθηκε ότι ο Κύριος βρίσκεται αόρατα κοντά της και της χαρίζει δύναμη και υπομονή. Όσο περισσότερο υπέφερε, τόσο πιο μεγάλη γενναιότητα δεχόταν από τα ουράνια.

Ο τύραννος έδωσε τότε την πιο φρικτή εντολή. Πυρακτωμένες σιδερένιες ράβδοι διαπέρασαν τα αυτιά της και έφτασαν στον εγκέφαλο. Το μυαλό της μάρτυρος έτρεχε με αίμα από τα ρουθούνια της σαν ποτάμι.

Εκείνη όμως δεν σταμάτησε να προσεύχεται στον Ιησού Χριστό με δάκρυα και ευγνωμοσύνη. Τον παρακαλούσε να ολοκληρώσει τον αγώνα της και να κρατήσει άσβεστη τη λαμπάδα της παρθενίας της. Τελικά λιποθύμησε από τους ανυπόφορους πόνους και έπεσε στη γη σαν νεκρή.

Ο Βολουσιανός νόμισε ότι είχε πραγματικά ξεψυχήσει και διέταξε να τη ρίξουν έξω από την πόλη. Δεν τη θεωρούσε άξια ταφής, σαν παραβάτη των βασιλικών διαταγμάτων και υβρίστρια των ρωμαϊκών θεών. Όλη την ημέρα η αγία έμενε ριγμένη δίπλα στον δρόμο, μέσα στη σκόνη της εγκατάλειψης.

Κατά τη μεσονύκτια ώρα παρουσιάστηκε στην Ακυλίνα άγγελος Κυρίου με ουράνια λάμψη. Την άγγιξε απαλά και της είπε να σηκωθεί και να γίνει υγιής. Της παρήγγειλε να επιστρέψει και να ελέγξει τον Βολουσιανό, διότι τα σχέδιά του είναι μηδαμινά.

Η μάρτυς σηκώθηκε αμέσως απείραχτη και ευχαρίστησε με δάκρυα τον Θεό. Τον παρακάλεσε να την στεφανώσει στο τέλος του αγώνα της μαζί με τους άλλους αθλητές της πίστης. Από τον ουρανό ακούστηκε φωνή που την βεβαίωνε για την εκπλήρωση των αιτημάτων της.

Η αγία βάδισε με χαρά προς την πόλη και οι πύλες άνοιξαν θαυματουργικά μπροστά της. Έφτασε στο παλάτι του ανθυπάτου χωρίς να συναντήσει εμπόδιο. Στάθηκε σιωπηλή πάνω από τον κοιμώμενο τύραννο και τον περίμενε.

Όταν εκείνος ξύπνησε και την αντίκρισε, την πέρασε για όραμα τρομακτικό. Φώναξε αμέσως τους κουβικουλαρίους του και τους ρώτησε ποια στέκεται μπροστά του. Εκείνοι ύψωσαν τα φώτα και αναγνώρισαν την Ακυλίνα, που ο ίδιος είχε ρίξει στα σκυλιά.

Ο Βολουσιανός γέμισε φρίκη με την παρουσία της και έχασε εντελώς την ψυχραιμία του. Διέταξε όμως να την κρατήσουν υπό αυστηρή φρούρηση μέχρι το πρωί. Με το χάραμα ο ανθύπατος κάλεσε ξανά την αγία στο δικαστήριο.

Τη ρώτησε με ταραχή αν αλήθεια στέκεται μπροστά του η ίδια η Ακυλίνα. Εκείνη του απάντησε με θάρρος ότι ο σκοτισμένος νους του δεν βλέπει πια ούτε με τα σωματικά μάτια. Του βεβαίωσε ότι παραμένει δούλη του Κυρίου και ομολογήτρια της ζωντανής πίστης.

Ο τύραννος έτριβε τα μάτια του και αναρωτιόταν ποιο μαρτύριο θα μπορούσε ακόμη να την βλάψει. Σκέφτηκε ότι, αν επέζησε από το πύρωμα του εγκεφάλου, δεν υπάρχει βάσανο ικανό να την νικήσει. Εξέδωσε λοιπόν την τελική απόφαση να την αποκεφαλίσουν έξω από την πόλη.

Στην καταδικαστική απόφαση τη χαρακτήρισε μάγισσα και υπερασπίστρια της άθεης χριστιανικής πλάνης. Όταν την οδήγησαν στον τόπο της εκτέλεσης, η μάρτυς ζήτησε χρόνο για προσευχή. Ύψωσε τα μάτια στον ουρανό και ευχαρίστησε τον Σωτήρα της ολόψυχα.

Δόξασε τον δημιουργό της που την αξίωσε να φτάσει στο τέλος του αγώνα της. Παρακαλούσε να δεχτεί το πνεύμα της εν ειρήνη και να της χαρίσει το αιώνιο στεφάνι. Από τα ύψη ακούστηκε φωνή που την καλούσε ως εκλεκτή παρθένο στην ουράνια βασιλεία.

Η αγία Ακυλίνα παρέδωσε αμέσως το πνεύμα της στον Κύριο, πριν ακόμη υψώσει ο δήμιος το ξίφος. Εκείνος όμως φοβήθηκε να παραβεί την εντολή του ανθυπάτου και απέκοψε την κεφαλή της νεκρής ήδη παρθένου. Αντί για αίμα έτρεξε από την πληγή της λευκό γάλα ως σημείο της καθαρότητάς της.

Οι χριστιανοί που παραβρέθηκαν στην εκτέλεση συγκλονίστηκαν από το θαυμαστό αυτό σημάδι. Παρέλαβαν με ευλάβεια το ιερό λείψανο σαν πολύτιμο θησαυρό ασύγκριτης αξίας. Το άλειψαν με πανάκριβα αρωματικά έλαια και το τύλιξαν με ολοκαίνουργιες λευκές οθόνες.

Το έθαψαν με τιμή μέσα σε μνημείο εντός της πόλης της Βύβλου με δάκρυα ευγνωμοσύνης. Από τότε άρχισαν να αναβλύζουν πολλές ιάσεις και θαύματα από τον τάφο της παρθενομάρτυρος. Άρρωστοι κάθε λογής έβρισκαν την υγεία τους μέσω της πρεσβείας της προς τον Κύριο.

Αργότερα τα τίμια λείψανά της μεταφέρθηκαν με μεγαλοπρέπεια στην Κωνσταντινούπολη της αυτοκρατορικής αίγλης. Εκεί κατατέθηκαν με ευλάβεια σε ναό αφιερωμένο στο όνομά της. Η μνήμη της αγίας τιμάται με κατάνυξη στις δεκατρείς Ιουνίου κάθε έτους.