Ο Άγιος ποίμανε με σοφία και πραότητα το λογικό ποίμνιο του Χριστού στην πόλη της Λευκωσίας.

Ίδρυσε για την καλύτερη εξυπηρέτηση των πιστών τη Μονή της Οδηγήτριας με μεγάλη εκκλησία και ευρύχωρο κοιμητήριο γύρω της.

Έκτισε επίσης γυναικείο μοναστήρι στην ίδια πόλη, όπου μόνασε αργότερα, σύμφωνα με την παράδοση, και η ευλαβής μητέρα του Δομνίκη.

Έδωσε εντολή να φιλοξενούνται εκεί όσες μοναχές περνούσαν από την Κύπρο για να προσκυνήσουν τους Αγίους Τόπους.

Έζησε πτωχικά, καθώς όλα όσα είχε τα μοίραζε στους φτωχούς και τους πάσχοντες της πόλεως.

Όταν ένας μεγάλος σεισμός γκρέμισε τη Λευκωσία, ο Άγιος έτρεχε μέσα στα ερείπια και έβγαζε με τα ίδια του τα χέρια τους ζωντανούς και τους νεκρούς.

Πέρασε όλη του τη ζωή με νηστεία, προσευχή και διδασκαλία του θείου θελήματος, και στάθηκε υπόδειγμα αρετής για το ποίμνιό του.

Κοιμήθηκε γύρω στα ογδόντα χρόνια της ηλικίας του και ετάφη στη Μονή της Οδηγήτριας που είχε ιδρύσει.

Από τα γραπτά έργα του ιεράρχου διασώθηκε μόνο ο βίος του δασκάλου του Σπυρίδωνος, τον οποίο είχε αρχικά συνθέσει σε ιαμβικούς στίχους.

Ο μοναδικός σήμερα ναός αφιερωμένος σε αυτόν στην Κύπρο βρίσκεται μέσα στο Δημοτικό Σχολείο Ελένειον της Λευκωσίας.