Μέσα στο κατάστημά του πουλούσε ψωμί, μα κρυφά μοίραζε στους φτωχούς και κρατούσε ζωντανή την Εκκλησία της Αγκύρας μέσα στον φοβερό διωγμό του Διοκλητιανού. Όταν ο τύραννος έπνιξε επτά παρθένες μέσα στη λίμνη, εκείνος βγήκε νύχτα και έθαψε με σεβασμό τα ιερά λείψανά τους. Καταγόταν από την Άγκυρα της Γαλατίας και έζησε στα δύσκολα χρόνια του τρίτου αιώνα μετά Χριστόν.

Ήταν άνθρωπος ευσεβής, παντρεμένος, και ασκούσε το επάγγελμα του εμπόρου σιτηρών και του αρτοποιού. Το μικρό του εργαστήριο έγινε σιγά σιγά καταφύγιο των πιστών και μυστικός τόπος όπου τελούνταν οι ιερές ακολουθίες της Εκκλησίας. Με την καρδιά του ανοιχτή στον ανθρώπινο πόνο, επισκεπτόταν τους φυλακισμένους χριστιανούς και τους στήριζε με ψωμί, με λόγια παρηγοριάς και με ζεστή πίστη.

Όταν ο άρχοντας ράντισε με κρασί από ειδωλολατρικές θυσίες όλες τις τροφές της πόλης, εκείνος προμήθευσε τους αδελφούς με καθαρό ψωμί. Έτσι κανένας πιστός δεν μολύνθηκε από εκείνη την πονηρή παγίδα των διωκτών. Πλήρωνε ακόμα και τα λύτρα των φτωχών αιχμαλώτων και έθαβε με ευλάβεια όσους ρίχνονταν στα θηρία.

Η αγάπη του γινόταν λιμάνι ελπίδας μέσα στη μανία της ειδωλολατρικής εξουσίας. Ανάμεσα στους φυλακισμένους βρήκε κάποτε και τη θεία του την Τέκουσα μαζί με επτά παρθένες της περιοχής. Ήταν η Αλεξανδρίνη, η Κλαυδία, η Φαεινή, η Ευφρασία, η Ματρώνα, η Ιουλία και η Θεοδότη, γνωστές μάρτυρες της Εκκλησίας.

Επειδή αρνήθηκαν να θυσιάσουν στα είδωλα, ο τύραννος τις παρέδωσε σε στρατιώτες για να τις ατιμάσουν. Όμως η θεία δύναμη τις προστάτεψε και έμειναν αλώβητες μέσα στη φοβερή εκείνη δοκιμασία. Τότε ο άρχοντας διέταξε να τις δέσουν με βαριές πέτρες στον λαιμό και να τις ρίξουν στη γειτονική λίμνη.

Εκεί παρέδωσαν την αγία τους ψυχή στον Χριστό, ντυμένες με το στεφάνι της παρθενίας και του μαρτυρίου. Ο σκληρός τύραννος απαγόρευσε αυστηρά να ταφούν τα τίμια λείψανά τους. Όμως ο Θεόδοτος δεν φοβήθηκε ούτε τη διαταγή ούτε τον ίδιο τον θάνατο που τον περίμενε.

Μέσα στο σκοτάδι της νύχτας, μαζί με άλλους πιστούς, ανέσυρε τα σώματα από τα νερά της λίμνης. Με δάκρυα και ψαλμωδίες τα έθαψε σε κρυφό τόπο, τιμώντας τις νύμφες του Χριστού όπως πρέπει. Η πράξη αυτή φανέρωσε τη μεγάλη παρρησία και τη φλογερή του αγάπη.

Κάποιος όμως πρόδωσε τον γενναίο μάρτυρα και τον παρέδωσε στον έπαρχο Θεότεκνο για ανάκριση και σκληρή τιμωρία. Εκείνος παραδέχθηκε με θάρρος ότι έθαψε τις παρθένες και ομολόγησε με δύναμη την πίστη του στον Χριστό. Ο έπαρχος τον κατηγόρησε ότι οι χριστιανοί περιφρονούν κάθε εξουσία και είναι οι πιο ασήμαντοι ανάμεσα στους ανθρώπους της εποχής.

Τότε ο Θεόδοτος, φωτισμένος από το Άγιο Πνεύμα, απάντησε με σοφία αληθινά ουράνια και ακατάλυτη. Είπε ότι μόνο οι χριστιανοί γνωρίζουν πόσο μικρός είναι ο άνθρωπος χωρίς τη χάρη του ζωντανού Θεού. Πρόσθεσε ότι ο τελευταίος πιστός, που φέρει τον αρραβώνα της αιώνιας βασιλείας, είναι λαμπρότερος από τους ειδωλολάτρες βασιλιάδες της γης.

Εξοργισμένος ο τύραννος διέταξε φοβερά βασανιστήρια εναντίον του γενναίου ομολογητή του Χριστού. Τον έδειραν άγρια, τον κρέμασαν, του ξέσχισαν τις πλευρές και έριξαν ξύδι και αλάτι στις ανοιχτές πληγές του. Τέλος του απέκοψαν την τιμία κεφαλή και έλαβε το αμάραντο στεφάνι του μαρτυρίου.