Në dyqanin e tij ai shiste bukë, por ua shpërndante fshehurazi të varfërve dhe mbajti gjallë Kishën e Ankarasë gjatë përndjekjes së tmerrshme të Dioklecianit. Kur tirani mbyti shtatë virgjëresha në liqen, ai doli natën dhe i varrosi me nderim eshtrat e tyre të shenjta. Ai erdhi nga Ankaraja e Galatisë dhe jetoi në vitet e vështira të shekullit të tretë pas Krishtit. Ishte njeri i devotshëm, i martuar dhe ushtronte profesionin e tregtarit të drithit dhe bukëpjekësit. Punëtoria e tij e vogël u bë dalëngadalë një strehë për besimtarët dhe një vend sekret ku mbaheshin shërbesat e shenjta të Kishës. Me zemër të hapur ndaj vuajtjeve njerëzore, ai vizitoi të krishterët e burgosur dhe i mbështeti me bukë, fjalë ngushëllimi dhe besim të ngrohtë. Mbasi zotëria spërkati verën e flijimeve pagane mbi të gjitha ushqimet e qytetit, i furnizoi vëllezërit me bukë të pastër. Kështu asnjë besimtar nuk u ndot nga ai lak i lig i përndjekësve. Ai madje pagoi shpërblimin e robërve të varfër dhe varrosi me nderim ata që u hodhën te kafshët. Dashuria e tij u bë një liman shprese mes tërbimit të pushtetit pagan. Në mesin e të burgosurve ai gjeti dikur tezen e tij Tekousa së bashku me shtatë virgjëresha nga zona. Ata ishin Aleksandri, Klaudia, Fene, Eufrasia, Matrona, Julia dhe Teodoti, martirë të njohur të Kishës. Për shkak se ata nuk pranuan të bënin fli për idhujt, tirani ua dorëzoi ushtarëve për t’i çnderuar. Por fuqia hyjnore i mbrojti dhe ata mbetën të padëmtuar në atë sprovë të tmerrshme. Pastaj zoti urdhëroi t’i lidhnin me gurë të rëndë në qafë dhe t’i hidhnin në liqenin aty pranë. Aty ia dorëzuan Krishtit shpirtrat e tyre të shenjtë, të veshur me kurorën e virgjërisë dhe të martirizimit. Tirani mizor ndaloi rreptësisht që eshtrat e tyre të ndershëm të varroseshin. Por Teodoti nuk i frikësohej as urdhrit dhe as vetë vdekjes që e priste. Në errësirën e natës së bashku me besimtarë të tjerë nxori trupat nga ujërat e liqenit. Me lot e me brohoritje i varrosi në një vend të fshehtë, duke nderuar nimfat e Krishtit ashtu siç duhej. Ky akt zbuloi pamaturinë e tij të madhe dhe dashurinë e zjarrtë. Por dikush e tradhtoi dëshmorin trim dhe ia dorëzoi prefektit Theotechnos për t’u marrë në pyetje dhe një dënim mizor. Ai pranoi me guxim se i varrosi virgjëreshat dhe rrëfeu me forcë besimin e tij në Krishtin. Prefekti e akuzoi atë se të krishterët përçmojnë çdo autoritet dhe janë më të parëndësitë midis njerëzve të kohës. Atëherë Teodoti, i ndriçuar nga Fryma e Shenjtë, u përgjigj me urtësi vërtet qiellore dhe të pakorruptueshme. Ai tha se vetëm të krishterët e dinë se sa i vogël është njeriu pa hirin e Zotit të gjallë. Ai shtoi se besimtari i fundit, i cili mban premtimin e mbretërisë së përjetshme, është më i ndritur se mbretërit paganë të tokës. I tërbuar, tirani urdhëroi tortura të tmerrshme kundër rrëfimtarit trim të Krishtit. E rrahën rëndë, e varin, i shqyen anët dhe i hodhën uthull e kripë plagëve të hapura. Më në fund ia prenë kokën dhe mori kurorën e martirit amarant. Ata donin t’i digjnin trupin, por shpërtheu një stuhi e fortë dhe i pengoi. Kështu ia dorëzuan një të krishteri besnik, i cili e varrosi me nderim dhe respekt të thellë.