Η Ποταμιαίνη δεν έκρυψε τίποτε από εκείνον και του μίλησε με παρρησία που ξεπερνούσε κατά πολύ τη θέση της.

Του είπε καθαρά πως ήταν χριστιανή και πως η τιμή της στεκόταν πολύ πιο ψηλά από τη ζωή της.

Η μόνη της περιουσία ήταν η πίστη και η αγνότητά της, και ούτε τη μία ούτε την άλλη επρόκειτο ποτέ να αρνηθεί.

Του ζήτησε να τη σκοτώσει αν θέλει, και τον βεβαίωσε ότι δεν επρόκειτο καθόλου να διαμαρτυρηθεί.

Τον προειδοποίησε όμως πως, αν την άγγιζε, εκείνη θα έδινε μόνη της τέλος στη ζωή της επιτόπου.

Η αγία πίστη απαγορεύει την αυτοκτονία, όμως την επιτρέπει όταν ο θάνατος μένει το μοναδικό μέσο προστασίας από την κτηνώδη βία.

Ο ειδωλολάτρης αφέντης παρέδωσε αμέσως την κοπέλα στον έπαρχο της πόλης και ζήτησε τιμωρία παραδειγματική.

Εκείνος διέταξε να τη ρίξουν μέσα σε ένα καζάνι με πίσσα που έβραζε ασταμάτητα.

Η Ποταμιαίνη άκουσε την απόφαση με πνευματική χαρά, γιατί έτσι κρατούσε άθικτο τον θησαυρό της παρθενίας και της πίστεώς της.

Όσοι παρακολουθούσαν το φρικτό μαρτύριο έμειναν άναυδοι από την υπομονή και τη γαλήνη της.