Potamiaini nuk i fshehu asgjë dhe i foli me një mendjemadhësi që ishte shumë përtej pozicionit të saj. Ajo i tha atij qartë se ishte e krishterë dhe se nderi i saj qëndronte shumë më lart se jeta e saj. Pasuria e saj e vetme ishte besimi dhe dëlirësia e saj, të cilat ajo nuk do t’i mohonte kurrë. Ajo i kërkoi që ta vriste nëse donte dhe e siguroi se nuk do të protestonte fare. Por ai e paralajmëroi se nëse e prekte, ajo do t’i jepte fund jetës së saj në vend. Besimi i shenjtë e ndalon vetëvrasjen, por e lejon atë kur vdekja mbetet mjeti i vetëm i mbrojtjes nga dhuna brutale. Mjeshtri pagan ia dorëzoi vajzën menjëherë prefektit të qytetit dhe kërkoi një ndëshkim shembullor. Ai urdhëroi që ta hidhnin në një kazan me katran që ziente vazhdimisht. Potamiaini e dëgjoi vendimin me gëzim shpirtëror, sepse në këtë mënyrë ruajti të paprekur thesarin e virgjërisë dhe besimit të saj. Ata që shikonin kalvarin e tmerrshëm u mahnitën nga durimi dhe qetësia e saj.