Όσιος Δοδώ της Μονής Νταβίντ Γκαρέτζι

Σε μια στενή σχισμή του βράχου, όπου χωρούσε με δυσκολία ένας μόνο άνθρωπος, ένας ασκητής έκλαιγε μέρα και νύχτα για τις αμαρτίες του και τους αδελφούς του. Γόνος της βασιλικής οικογένειας Ανδρονικασβίλι, ο όσιος Δοδώ είχε εγκαταλείψει τα ανάκτορα για να βρει τον Χριστό στην έρημο της Γεωργίας. Από νεαρή ηλικία πήρε το μοναχικό σχήμα και στολίστηκε με κάθε αρετή που χάρισε ο Θεός στους εκλεκτούς του.

Αγάπησε βαθιά την ακτημοσύνη και την ησυχία, και έζησε ως ερημίτης στη Νινοτσμίντα της Κακετίας. Εκεί άκουσε για τα θαύματα που γίνονταν με τη χάρη του οσίου Δαβίδ στην έρημο του Γκαρέτζι. Ο πόθος έγινε μεγάλος και ξεκίνησε ο ίδιος για εκείνον τον τόπο, ώστε να δει τον άγιο γέροντα.

Οι δύο όσιοι πατέρες αγκαλιάστηκαν με θέρμη πνευματική, και άρχισαν να αγωνίζονται μαζί στην ίδια έρημο. Η συνάντησή τους σφράγισε την αρχή μιας μεγάλης αδελφικής πορείας στη γεωργιανή μοναστική παράδοση. Από τα πρώτα βήματα φάνηκε η βαθιά αφοσίωση του Δοδώ στην ορθόδοξη πίστη, και ο Δαβίδ τον αγάπησε ως γνήσιο πνευματικό αδελφό.

Ο όσιος Δαβίδ εντυπωσιάστηκε από τη θερμή πίστη του Δοδώ και του εμπιστεύθηκε μια ξεχωριστή αποστολή στην έρημο. Του πρότεινε να πάρει μαζί του μερικούς από τους άλλους μοναχούς και να χτίσει κελιά στο απέναντι βουνό της ερήμου. Οι αδελφοί ξεκίνησαν αμέσως το έργο και εργάστηκαν με πολλή θέρμη και αδιάκοπη προσευχή.

Σε μικρό χρονικό διάστημα τα κελιά έφτασαν τα διακόσια, και ο τόπος μεταμορφώθηκε σε ζωντανή μοναστική κοινότητα. Ο ίδιος ο Δοδώ διάλεξε για τον εαυτό του την πιο σκληρή πορεία, μέσα σε μια στενή σχισμή του βράχου. Εκεί χωρούσε με δυσκολία ένας μόνο άνθρωπος, και ο όσιος έμενε όρθιος στην προσευχή του.

Μέρα και νύχτα, χειμώνα και καλοκαίρι, μέσα στη ζέστη και στο κρύο, παρακαλούσε τον Θεό. Με δάκρυα μετανοίας ζητούσε τη συγχώρεση των αμαρτιών του και τη στερέωση των αδελφών του. Προσευχόταν επίσης για την ενίσχυση της αληθινής πίστης σε όλη την έκταση της γεωργιανής γης.

Η μορφή του έγινε στήριγμα και παρηγοριά για όσους κατοικούσαν στα διπλανά κελιά της ερήμου. Κάποτε ο όσιος Δαβίδ θεράπευσε θαυματουργικά τον γιο του πρίγκιπα Μπουμπακάρ της Ρουστάβης, που υπέφερε από βαριά αρρώστια. Ο πρίγκιπας από ευγνωμοσύνη πρόσφερε τρόφιμα και άλλα αναγκαία αγαθά στους μοναχούς της μονής του Γκαρέτζι.

Ο όσιος Δαβίδ κράτησε ένα μέρος για την αδελφότητά του και έστειλε τα υπόλοιπα στον Δοδώ. Συμβούλεψε επίσης τον Μπουμπακάρ να ζητήσει από τον Δοδώ να τον βαπτίσει στο όνομα του Χριστού. Ο όσιος Δοδώ δέχθηκε με πολλή χαρά τον άρχοντα και τέλεσε ο ίδιος το μυστήριο της βαπτίσεως.

Βάπτισε με τα ίδια του τα χέρια τον Μπουμπακάρ, τους γιους του και όλη τη συνοδεία του πρίγκιπα. Έτσι ένας ολόκληρος οίκος μπήκε στην αγκαλιά της Εκκλησίας μέσα από τη χάρη της γεωργιανής ερήμου. Ο όσιος συνέχισε τους ασκητικούς του αγώνες σε προχωρημένη πλέον ηλικία, μέσα στο μοναστήρι που είχε ο ίδιος ιδρύσει.

Εκοιμήθη ειρηνικά, στολισμένος με την αρετή και τα δάκρυα μιας ολόκληρης ζωής. Τα πνευματικά του παιδιά και οι συνασκητές του τον έθαψαν μέσα στη σπηλιά όπου είχε αγωνιστεί, και αργότερα χτίστηκε εκεί ναός προς τιμήν του.