Οι Εννέα Μάρτυρες της Κυζίκου

Στην παραθαλάσσια Κύζικο της Μικράς Ασίας, εννέα άνδρες διαφορετικής ηλικίας και κοινωνικής θέσης ένωσαν τη φωνή τους και ομολόγησαν τον Χριστό μπροστά στον ειδωλολάτρη άρχοντα της πόλης. Ανάμεσά τους ο νεαρός Αντίπατρος και ο υπέργηρος Ρούφος, στρατιώτες, αγρότες, αστοί και κληρικοί, που στάθηκαν μαζί στο ίδιο δικαστήριο της πίστης. Η Κύζικος βρισκόταν στα παράλια του Ελλησπόντου, κοντά στην Τρωάδα, όπου είχε κηρύξει ο απόστολος Παύλος, και είχε δεχθεί από εκείνον το φως του Ευαγγελίου.

Στα τέλη του τρίτου αιώνα η πόλη παρέμενε κατά βάση ειδωλολατρική, αν και υπήρχε εκεί χριστιανική κοινότητα και ναός. Οι αυτοκράτορες πριν τον Μέγα Κωνσταντίνο εξαπέλυαν σκληρούς διωγμούς εναντίον όσων πίστευαν στον Χριστό. Πολλοί χριστιανοί έφευγαν στα βουνά και στις ερήμους, άλλοι κρατούσαν την πίστη τους κρυφή ανάμεσα στους ειδωλολάτρες.

Οι εννέα αυτοί άνδρες, ο Θεόγνις, ο Ρούφος, ο Αντίπατρος, ο Θεόστιχος, ο Αρτεμάς, ο Μάγνος, ο Θεόδοτος, ο Θαυμάσιος και ο Φιλήμων, διάλεξαν τον πιο δύσκολο δρόμο. Συγκεντρώθηκαν στην Κύζικο, αν και κατάγονταν από διαφορετικούς τόπους, και αποφάσισαν να ομολογήσουν τον Χριστό φανερά. Η καρδιά τους έκαιγε από αγάπη και ζήλο για τη δόξα του αληθινού Θεού.

Μπροστά στους κατοίκους και στους άρχοντες της πόλης, οι εννέα μάρτυρες δοξολογούσαν τον Χριστό με δυνατή φωνή και τον ομολογούσαν αληθινό Θεό και δημιουργό του κόσμου. Με παρρησία ήλεγχαν τη διδασκαλία των ειδωλολατρών, που λάτρευαν δαίμονες αντί για τον ζωντανό Θεό και προσκυνούσαν άψυχα είδωλα αντί για τον δημιουργό όλων. Τους έλεγαν ότι αντί για τον φιλάνθρωπο Θεό, ο οποίος χαρίζει κάθε αγαθό, πρόσφεραν θυσίες σε σκληρά πνεύματα που βασανίζουν τους ανθρώπους.

Παρακαλούσαν τους τυφλωμένους από την απιστία να αφήσουν την πλάνη και να γνωρίσουν την αλήθεια του Ευαγγελίου. Οι ειδωλολάτρες εξοργίστηκαν από το θαρραλέο κήρυγμα και τους συνέλαβαν χωρίς οίκτο, σαν λύκοι που αρπάζουν πρόβατα. Δεμένους τους οδήγησαν στον άρχοντα της πόλης σαν να ήταν κακούργοι.

Εκείνος τους ανέκρινε και τους απείλησε, ζητώντας να αρνηθούν τον Χριστό και να θυσιάσουν στα είδωλα. Οι γενναίοι στρατιώτες του Χριστού στάθηκαν όρθιοι, ντυμένοι με την πανοπλία της πίστης, και απάντησαν με σταθερότητα. Δεν δέχονταν για κανένα λόγο να απαρνηθούν τον Κύριό τους, αλλά αντίθετα ήλεγχαν και τον ίδιο τον δικαστή για την ασέβειά του.

Για πολλές ημέρες ο άρχοντας τους υπέβαλε σε φοβερά βασανιστήρια, τους έκλεινε στη φυλακή και τους ξανάβγαζε στις ανακρίσεις. Τους υποσχόταν την ελευθερία αν αρνιόνταν τον Χριστό, εκείνοι όμως συνέχιζαν να δοξολογούν τον Κύριο και να ομολογούν την αλήθεια. Στο τέλος, βλέποντας την ακλόνητη πίστη τους, διέταξε να αποκεφαλιστούν και οι εννέα με το ξίφος.

Τα τίμια λείψανά τους ενταφιάστηκαν κοντά στην πόλη και έμειναν εκεί κρυμμένα στη γη για αρκετά χρόνια. Όταν ανέβηκε στον θρόνο ο Μέγας Κωνσταντίνος και δέχθηκε το άγιο βάπτισμα, οι διωγμοί κατά των χριστιανών σταμάτησαν σε όλη την αυτοκρατορία. Το φως της ευσέβειας απλώθηκε παντού και οι χριστιανοί μπορούσαν πια να τιμούν ελεύθερα τους μάρτυρές τους.

Τότε οι πιστοί της Κυζίκου έβγαλαν με ευλάβεια από το χώμα τα ιερά λείψανα και τα βρήκαν εντελώς άφθαρτα. Τα τοποθέτησαν σε καινούργιες λάρνακες και έχτισαν ναό προς τιμήν των εννέα μαρτύρων. Με μεγάλη χαρά μετέφεραν τον πολύτιμο θησαυρό τους μέσα στον νέο αυτόν ιερό τόπο της πόλης.

Από τα άγια λείψανα άρχισαν να γίνονται πλήθος θαυμάτων και θεραπειών, που έδιναν παρηγοριά και ελπίδα στους πιστούς. Δαίμονες έφευγαν από τους πάσχοντες, παράλυτοι σηκώνονταν υγιείς, άρρωστοι με πυρετούς απαλλάσσονταν εντελώς από τα νοσήματά τους. Ένας γνωστός άνδρας της πόλης, που υπέφερε από υδρωπικία, άγγιξε με πίστη τη λάρνακα των αγίων και βρήκε αμέσως τη θεραπεία του.

Καθένας, όποια αρρώστια κι αν είχε, αρκούσε να πλησιάσει με πίστη τον τάφο τους για να λάβει την ίαση. Βλέποντας αυτά τα θαύματα, πολλοί ειδωλολάτρες πίστεψαν στον Χριστό και ζήτησαν το άγιο βάπτισμα. Σύντομα ολόκληρη η πόλη δέχθηκε την αληθινή πίστη, τα είδωλα συντρίφτηκαν και οι ειδωλολατρικοί ναοί κατεδαφίστηκαν.

Στη θέση τους υψώθηκαν χριστιανικοί ναοί και η ευσέβεια άνθισε στην Κύζικο, με τις πρεσβείες των εννέα μαρτύρων που αναπαύονταν εκεί. Όταν αργότερα ανέβηκε στον θρόνο ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, μερικοί ειδωλολάτρες της πόλης έτρεξαν στον αυτοκράτορα και κατήγγειλαν τους χριστιανούς. Του ανέφεραν ότι γκρέμιζαν τους ναούς των ειδώλων και κατέστρεφαν τους βωμούς τους, ζητώντας την επέμβασή του.

Ο Ιουλιανός διέταξε να ξαναχτιστούν οι ειδωλολατρικοί ναοί, δεν τόλμησε όμως να καταπιέσει τους χριστιανούς, επειδή ήταν πάρα πολλοί και φοβόταν λαϊκή εξέγερση. Φυλάκισε όμως τον επίσκοπο της πόλης Ελεύσιο, για να χτυπήσει τον ποιμένα και να σκορπίσει το ποίμνιο. Όταν ο Ιουλιανός εκστράτευσε εναντίον των Περσών και βρήκε εκεί τον θάνατό του, ο επίσκοπος Ελεύσιος αφέθηκε ελεύθερος και επέστρεψε στη θέση του.

Το φως της πίστης του Χριστού έλαμψε και πάλι στην Κύζικο, που στηριζόταν σαν με τείχος από τις πρεσβείες των αγίων μαρτύρων. Πολύ αργότερα, στη Ρωσία και κοντά στην πόλη του Καζάν, χτίστηκε μοναστήρι προς τιμήν των εννέα μαρτύρων της Κυζίκου. Το ίδρυσε ο ιεροδιάκονος Στέφανος, ο οποίος έφερε μαζί του τμήμα των ιερών λειψάνων από τους Αγίους Τόπους της Παλαιστίνης.

Το μοναστήρι αυτό χτίστηκε με την ελπίδα ότι, με τις πρεσβείες των μαρτύρων, ο λαός θα γλίτωνε από διάφορες ασθένειες και κυρίως από έναν φοβερό πυρετό. Ο άγιος Δημήτριος του Ροστόβ συνέθεσε ακολουθία και κήρυγμα προς τιμήν των αγίων, μαρτυρώντας πλούσια χάρη θεραπείας από αυτούς. Saving as `04_29_Εννέα_Μάρτυρες_Κυζίκου_Ελληνικά_Καθαρά.