Ο Όσιος Βασίλειος της Ποϊάνα Μαρούλουι

Στο Άγιον Όρος, το έτος χίλια επτακόσια πενήντα, ένας Ρουμάνος Γέροντας έκειρε μοναχό τον μετέπειτα μεγάλο πατέρα του φιλοκαλικού κινήματος, τον Όσιο Παΐσιο Βελιτσκόφσκι. Ο πνευματικός αυτός διδάσκαλος ήταν ο Όσιος Βασίλειος, ο οποίος αναγέννησε τη μοναστική ζωή της Ρουμανίας μέσα από τη σκήτη της Ποϊάνα Μαρούλουι. Γεννήθηκε προς τα τέλη του δέκατου έβδομου αιώνα και έλαβε το μοναχικό σχήμα στη σκήτη Νταλχάουτσι του Φοκσάνι, γύρω στα χίλια επτακόσια πέντε με χίλια επτακόσια έξι.

Από τα πρώτα του βήματα στη μοναχική πολιτεία ασκήθηκε με πολλή θέρμη, διακρινόμενος για τον ζήλο και την υπακοή του στους πνευματικούς νόμους των Πατέρων. Σύντομα η αξία του φανερώθηκε και χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, αναλαμβάνοντας βαρύτερες ευθύνες μέσα στην αδελφότητα. Το έτος χίλια επτακόσια δεκαπέντε ανέλαβε ηγούμενος της σκήτης Νταλχάουτσι, θέση την οποία κράτησε για είκοσι ολόκληρα χρόνια με σύνεση και διάκριση.

Δίδασκε τους μοναχούς την υπακοή, την ταπείνωση και την ιερή τέχνη της νοεράς προσευχής. Η αδελφότητα γύρω του μεγάλωνε διαρκώς, καθώς πολλοί αναζητούσαν στον λόγο του τον δρόμο της εσωτερικής καθάρσεως και της ησυχίας. Η φήμη του μεγάλου αυτού πνευματικού πατέρα απλώθηκε γρήγορα σε όλη τη Ρουμανία, φτάνοντας ακόμη και στα αυτιά του ηγεμόνα Κωνσταντίνου Μαυροκορδάτου.

Η κοινότητα της Νταλχάουτσι έγινε γνωστή ως αληθινό σχολείο της ησυχαστικής παραδόσεως, θεμελιωμένο πάνω στη σοφία των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας. Οι μαθητές του πλήθαιναν τόσο, ώστε η σκήτη δεν χωρούσε πλέον όλους όσοι ποθούσαν να ζήσουν κοντά του και να ακούσουν τη διδασκαλία του. Έτσι, με την ευλογία του Γέροντος, εγκαταστάθηκαν σε άλλες σκήτες της ευρύτερης περιοχής, μεταφέροντας παντού το πνεύμα και το ήθος του δασκάλου τους.

Με τον τρόπο αυτό η επιρροή του εξαπλώθηκε ευρύτατα και προκάλεσε μια αληθινή πνευματική αναγέννηση του ρουμανικού μοναχισμού κατά τον δέκατο όγδοο αιώνα. Μεταξύ των ετών χίλια επτακόσια τριάντα και χίλια επτακόσια τριάντα τρία ανακαίνισε τη σκήτη της Ποϊάνα Μαρούλουι, κοντά στην πόλη Ρόμνι Σαράτ. Σύντομα μετοίκησε εκεί, παίρνοντας μαζί του δώδεκα εκλεκτούς μαθητές, για να συνεχίσει το πνευματικό του έργο.

Το όνομα του τόπου σημαίνει στη ρουμανική γλώσσα το Μηλοπεριβόλι, ταιριαστό για τόπο πνευματικής καρποφορίας. Παράλληλα με τα ηγουμενικά του καθήκοντα στην Ποϊάνα Μαρούλουι, ο Όσιος Βασίλειος ανέλαβε την πνευματική καθοδήγηση όλων των σκητών των ορέων του Μπουζάου. Ένας από τους πιο ξακουστούς μαθητές του υπήρξε ο Όσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκι, τον οποίο έκειρε μοναχό στο Άγιον Όρος το έτος χίλια επτακόσια πενήντα.

Ο άγιος Γέροντας δεν αρκέστηκε όμως στη ζωντανή διδασκαλία, αλλά συνέθεσε και γραπτές εισαγωγές στα έργα μεγάλων ησυχαστικών Πατέρων. Σχολίασε τα κείμενα του αγίου Γρηγορίου του Σιναΐτου, του αγίου Νείλου του Σόρα και άλλων ασκητικών συγγραφέων που μίλησαν για τη φύλαξη του νου και την ευχή του Ιησού. Δίδασκε ότι η Αγία Γραφή είναι σωτήριο φάρμακο για την ψυχή του ανθρώπου που ποθεί την αληθινή θεραπεία.

Συμβούλευε τη μελέτη των αγίων Πατέρων, ώστε να αποκτά ο πιστός σωστή κατανόηση του θείου λόγου και να μη παρασύρεται από εσφαλμένες ερμηνείες. Προειδοποιούσε ακόμη με αυστηρότητα κατά της τάσεως να δικαιολογούμε τον εαυτό μας και τις αμαρτίες μας. Αυτή η πονηρή συνήθεια, έλεγε, εμποδίζει την αληθινή μετάνοια.

Ο όσιος Γέροντας εκοιμήθη ειρηνικά την εικοστή πέμπτη Απριλίου του έτους χίλια επτακόσια εξήντα επτά, αφήνοντας πλήθος μαθητών και πνευματικών τέκνων, ενώ η επιρροή του απλώθηκε και πέρα από τα όρια της Ρουμανίας.