Ο Όσιος Σιλβέστρος της Ομπνόρας

Στα πυκνά δάση της βόρειας Ρωσίας, ένας μαθητής του Αγίου Σεργίου του Ραντονέζ έζησε χρόνια ολόκληρα τρώγοντας φλοιούς δέντρων και ρίζες. Όταν η πείνα τον λύγιζε και έπεφτε αναίσθητος στο χώμα, ένας θαυμαστός άνδρας τον άγγιξε με το χέρι του και του χάρισε ξανά δύναμη ζωής. Για την καταγωγή και τον τόπο γέννησης του οσίου Σιλβέστρου δεν διασώθηκαν συγκεκριμένες πληροφορίες μέσα στους αιώνες.

Γνωρίζουμε όμως ότι έλαβε το μοναχικό σχήμα από τα χέρια του ίδιου του Αγίου Σεργίου του Ραντονέζ. Αρχικά αγωνίστηκε μέσα στο μοναστήρι της Αγίας Τριάδος, κοντά στον φωτισμένο γέροντα και διδάσκαλό του. Όμως η ψυχή του διψούσε για βαθύτερη ησυχία και απόλυτη μοναξιά μακριά από κάθε ανθρώπινη παρουσία.

Με την ευλογία του Αγίου Σεργίου ξεκίνησε για τον μακρινό βορειοανατολικό βορρά της ρωσικής γης. Έφτασε στις όχθες του ποταμού Ομπνόρα, σε μια απέραντη και απάτητη δασική έκταση. Εκεί έστησε έναν σταυρό μέσα στο πυκνό δάσος και έχτισε ένα μικρό φτωχικό κελί.

Άρχισε να ζει σε πλήρη ερημία, υπομένοντας κάθε στέρηση με χαρά και ελπίδα. Αφιερώθηκε αδιάκοπα στην προσευχή, τη νηστεία και την ολονύκτια αγρυπνία της καρδιάς του. Για μεγάλο χρονικό διάστημα κανείς δεν γνώριζε ότι μέσα στο απάτητο δάσος αγωνιζόταν ένας ασκητής του Θεού.

Κάποτε όμως ένας κάτοικος εκείνης της περιοχής έχασε τον δρόμο του μέσα στο πυκνό δάσος. Συναντήθηκε ξαφνικά με το ταπεινό καλύβι του ερημίτη, που στεκόταν κρυμμένο ανάμεσα στα δέντρα. Ο όσιος βγήκε ντυμένος με κουρέλια και ταράχτηκε βαθιά με την απρόσμενη εμφάνιση ανθρώπου στην ερημιά του.

Ο οδοιπόρος του εξήγησε ποιος ήταν και πώς βρέθηκε σε εκείνον τον ξεχασμένο τόπο. Του αποκάλυψε ακόμη ότι οι κάτοικοι της περιοχής έβλεπαν συχνά πάνω από εκείνο το σημείο φωτεινές ακτίνες ή στύλο νεφέλης. Ο όσιος δάκρυσε από λύπη, επειδή το μυστικό της απόκρυφης άσκησής του είχε πλέον φανερωθεί στους ανθρώπους.

Ο επισκέπτης τον παρακάλεσε να του πει το όνομά του και τον τρόπο της ζωής του εκεί. Ο Σιλβέστρος του διηγήθηκε ότι αγωνιζόταν εκεί πολλά χρόνια, τρεφόμενος μόνο με φλοιούς δέντρων και ρίζες. Στην αρχή τον λύγιζε η πείνα και η εξάντληση, ώσπου του εμφανίστηκε ένας θαυμαστός άνδρας με ουράνια λάμψη.

Από τότε δεν δοκίμασε ποτέ ξανά την πικρή απόγνωση της σωματικής ανέχειας. Ο οδοιπόρος ξαναγύρισε σύντομα κοντά του, φέρνοντας ψωμί και αλεύρι για τις ανάγκες του γέροντα. Από εκείνη τη συνάντηση και μετά διαδόθηκε στα κοντινά χωριά η φήμη του ασκητή της Ομπνόρας.

Οι χωρικοί άρχισαν να έρχονται κοντά του για ψυχωφελείς συνομιλίες και πνευματικές συμβουλές της σωτηρίας. Έφερναν μαζί τους τροφή, αλλά και την καρδιά τους ανοιχτή στον λόγο του ταπεινού γέροντα. Μερικοί αποφάσισαν να μείνουν κοντά του και να αγωνιστούν κάτω από την πνευματική του καθοδήγηση.

Ο όσιος είδε την ειλικρινή τους αγάπη και τους ευλόγησε να χτίσουν δικά τους ταπεινά κελιά. Σύντομα συγκεντρώθηκε γύρω του ένας μικρός αδελφικός κύκλος από αληθινούς εργάτες της προσευχής. Φάνηκε τότε η ανάγκη να υψωθεί στον τόπο εκείνο ένας ναός για τη λατρεία του Θεού.

Ο Σιλβέστρος ταξίδεψε ο ίδιος ως τη Μόσχα και ζήτησε την ευλογία του μητροπολίτη Αλεξίου. Πήρε αντιμήνσιο για το ιερό θυσιαστήριο και ορίστηκε πρώτος ηγούμενος της νέας μονής. Έχτισαν τον ξύλινο ναό προς δόξαν της Αναστάσεως του Χριστού του Σωτήρα.

Έτσι ρίζωσε στα δάση της Ομπνόρας η πρώτη οργανωμένη μοναστική κοινότητα της ευρύτερης περιοχής. Στη νέα μονή άρχισαν να συρρέουν όχι μόνο απλοί άνθρωποι αλλά και άρχοντες και ευγενείς. Άλλοι επιθυμούσαν απλώς να δουν τον όσιο και να ακούσουν τον διδακτικό λόγο του.

Άλλοι έρχονταν για να εξομολογηθούν τις αμαρτίες τους και να βρουν παρηγοριά και άφεση. Κάποιοι μάλιστα αποφάσιζαν να αφιερώσουν όλη τους τη ζωή στον μοναχικό αγώνα κοντά του. Ο όσιος Σιλβέστρος όμως διατηρούσε πάντοτε μέσα του την παλιά αγάπη για την ησυχία της ερήμου.

Όποτε έβρισκε ελεύθερο χρόνο, έφευγε κρυφά στο δάσος για ολονύκτια προσευχή και αγρυπνία. Όταν επέστρεφε, τον περίμενε ήδη πλήθος ανθρώπων κοντά στη μονή, ζητώντας ευλογία και θεραπεία. Του έφερναν παιδιά άρρωστα και βαριά πάσχοντες, παρακαλώντας τον με δάκρυα να προσευχηθεί.

Κοντά στο μοναστήρι σώζεται ακόμη το άλσος όπου ο γέροντας έβρισκε καταφύγιο και απομόνωση. Σώζεται επίσης το πηγάδι που έσκαψε ο ίδιος ο όσιος πάνω από φυσική πηγή νερού. Οι ντόπιοι το άλσος εκείνο το ονόμαζαν ευλαβικά προστατευόμενο και απαγορευόταν αυστηρά κάθε υλοτόμηση δέντρου.

Από γενιά σε γενιά παρέδιδαν την εντολή του οσίου να μένει ο τόπος αυτός άθικτος και αγιασμένος. Όταν ο όσιος γέρασε, έπεσε στο τελευταίο κρεβάτι της σοβαρής αρρώστιας του. Οι αδελφοί συγκεντρώθηκαν γύρω από την κλίνη του και έκλαιγαν με σπαραγμό για τον επικείμενο χωρισμό.

Φοβόντουσαν τη μοίρα της μονής χωρίς τον πνευματικό τους πατέρα και ποιμένα. Ο όσιος Σιλβέστρος τους παρηγόρησε με γαλήνια φωνή, λέγοντάς τους να μη λυπούνται καθόλου. Τους θύμισε ότι όλα γίνονται με το θέλημα του Θεού και την αγάπη του.

Τους προέτρεψε να φυλάσσουν τις εντολές του Κυρίου και να μη φοβούνται τις θλίψεις της ζωής. Τους διαβεβαίωσε ότι, αν είχε παρρησία ενώπιον του Θεού, ο τόπος εκείνος δεν θα στερευόταν. Τους ζήτησε μόνο να προσεύχονται στον Κύριο και στην Παναγία για προστασία από τον πονηρό.

Κοιμήθηκε ειρηνικά τη μνήμη του αποστόλου και ευαγγελιστή Μάρκου, χίλια τριακόσια εβδομήντα εννέα χρόνια μετά Χριστόν. Τον έθαψαν με ευλάβεια στα δεξιά του ξύλινου ναού της Αναστάσεως, μέσα στη μονή του. Η μονή που ίδρυσε ο όσιος συνέχισε τη ζωή της για περισσότερα από τετρακόσια χρόνια.

Αλλεπάλληλες γενιές μοναχών διακόνησαν εκεί τον φωτισμό αυτής της απομονωμένης δασικής περιοχής. Μετά την κοίμηση του οσίου άρχισαν να γίνονται θαύματα στον τάφο του μέσα στη μονή. Με τον καιρό ο όσιος Σιλβέστρος τιμήθηκε ως μεγάλος θαυματουργός σε κοντινούς και μακρινούς τόπους.

Στα σωζόμενα χειρόγραφα είναι καταγραμμένα είκοσι τρία θαύματα, με αρχή το έτος χίλια εξακόσια σαράντα πέντε. Λάμβαναν θεραπεία κοντά στη λάρνακα δαιμονιζόμενοι, τυφλοί, κουφοί, βουβοί και παράλυτοι άνθρωποι. Ένα χαρακτηριστικό περιστατικό συνέβη με τον ιερομόναχο Ιώβ, οικονόμο της μονής της Αναστάσεως.

Εκείνος αψήφησε την εντολή του οσίου και διέταξε τους χωρικούς να κόψουν το ιερό άλσος. Ο Θεός όμως τον τιμώρησε αμέσως και έχασε εντελώς το φως των ματιών του. Μετά από τέσσερις εβδομάδες ο Ιώβ συναισθάνθηκε το βαρύ αμάρτημά του και άρχισε να μετανοεί ειλικρινά.

Έδωσε υπόσχεση να μην ενεργεί ποτέ ξανά αυθαίρετα, αλλά πάντοτε με τη συμβουλή των αδελφών. Ψάλθηκε παράκληση στον ναό, και ο τυφλός ιερομόναχος προσκύνησε με δάκρυα τις άγιες εικόνες. Όταν ασπάστηκε με πίστη τη λάρνακα του οσίου, το φως επέστρεψε αμέσως στα μάτια του.

Δοξολόγησε τότε με όλη του την καρδιά τον Κύριο και τον θαυματουργό όσιο Σιλβέστρο.