Οι Μάρτυρες της Μονής Καμπτακούια στη Γεωργία

Δώδεκα χιλιάδες στρατιώτες του Ταμερλάνου έφτασαν στη Γεωργία με μοναδικό σκοπό τον βίαιο εξισλαμισμό ενός ολόκληρου ορθόδοξου λαού. Στο μοναστήρι του Καμπτακούια οι εισβολείς έδεσαν στους μοναχούς κουδούνια ελκήθρου και χόρευαν γύρω τους πριν τους κάψουν ζωντανούς μέσα στον ναό. Η τραγωδία αυτή συνέβη τον δέκατο τέταρτο αιώνα, στα χρόνια του βασιλιά Βαγράτ του Πέμπτου, όταν ο Ταμερλάνος εισέβαλε επτά φορές στη γεωργιανή γη.

Τα στρατεύματά του προξένησαν ανεπανόρθωτη ζημιά στη χώρα, αρπάζοντας αιωνόβιους θησαυρούς και ισοπεδώνοντας αρχαίους ναούς και μοναστήρια. Λεηλάτησαν την περιοχή του Κάρτλι και αιχμαλώτισαν τον βασιλιά, τη βασίλισσα και ολόκληρη τη βασιλική αυλή. Τους έστειλαν δεσμίους στο Καραμπάχ, στο σημερινό έδαφος του Αζερμπαϊτζάν, όπου ο κατακτητής σχεδίαζε τα επόμενα βήματά του.

Εκεί ο Ταμερλάνος προσπάθησε να δελεάσει τον Βαγράτ ώστε να αρνηθεί την πίστη του Χριστού. Του υποσχέθηκε ότι θα επέστρεφε στον θρόνο και θα ελευθέρωνε τους Γεωργιανούς αιχμαλώτους με αντάλλαγμα τη δημόσια αποδοχή του Ισλάμ. Για κάποιο διάστημα ο βασιλιάς αντιστάθηκε με σθένος στις πιέσεις του εχθρού του.

Όμως η απομόνωση και η αδυναμία τον λύγισαν, καθώς δεν είχε πια κανέναν δικό του κοντά του. Τότε ο Βαγράτ σκέφθηκε ένα πανούργο τέχνασμα για να σώσει τον λαό του. Αποφάσισε να ομολογήσει το Ισλάμ με τα χείλη μπροστά στον εχθρό, παραμένοντας όμως Χριστιανός μέσα στην καρδιά του.

Ο Ταμερλάνος ικανοποιήθηκε από την υποτιθέμενη μεταστροφή και του επέτρεψε να επιστρέψει στον θρόνο του Κάρτλι. Με αίτημα του ίδιου του βασιλιά, ο κατακτητής έστειλε μαζί του δώδεκα χιλιάδες στρατιώτες για να ολοκληρώσουν τον βίαιο εξισλαμισμό της Γεωργίας. Καθώς πλησίαζαν στο χωριό Χουνάνι, στη νοτιοανατολική περιοχή της χώρας, ο Βαγράτ ενημέρωσε κρυφά τον γιο του Γεώργιο για όσα είχαν συμβεί.

Του ζήτησε να συγκεντρώσει αμέσως τον στρατό και να εξοντώσει τους εισβολείς πριν ολοκληρώσουν την αποστολή τους. Η είδηση της προδοσίας και της καταστροφής του στρατεύματός του εξαγρίωσε τον Ταμερλάνο και διέταξε άμεση εκδίκηση χωρίς έλεος. Στη διαταγή του αρχηγού τους, οι άνδρες του ισοπέδωσαν ό,τι έβρισκαν στον δρόμο τους.

Έβαλαν φωτιά σε πόλεις και χωριά, ρήμαξαν εκκλησίες και άνοιξαν με τη βία τον δρόμο τους προς το μοναστήρι του Καμπτακούια. Ο τρόμος απλώθηκε σε κάθε γωνιά της γεωργιανής γης. Μέσα στη μονή είχαν συγκεντρωθεί μοναχοί και λαϊκοί από τα γειτονικά χωριά, αναζητώντας προστασία.

Όταν ο εχθρός έφτασε ορμώντας, παραβίασε την πύλη και εισέβαλε με αγριότητα στον ιερό χώρο της μονής. Λεηλάτησαν κάθε γωνιά και άρπαξαν όλους τους θησαυρούς που είχαν συγκεντρωθεί εκεί επί αιώνες. Πήραν αιχμαλώτους τους νέους και τους δυνατούς, ενώ τους γέροντες και τους ανήμπορους τους πέρασαν αμέσως από το ξίφος.

Ως ύψιστο εξευτελισμό, χλεύασαν τους κληρικούς και τους μοναχούς δένοντάς τους κουδούνια ελκήθρου. Πηδούσαν και χόρευαν τριγύρω τους, ενώ οι μοναχοί φώναζαν με δάκρυα «συμφορά μας, συμφορά μας». Μεθυσμένοι ήδη από το αίμα που είχαν χύσει, οι βάρβαροι έβαλαν τελεσίγραφο στους εναπομείναντες πιστούς.

Έπρεπε είτε να αρνηθούν τον Χριστό και να ζήσουν, είτε να οδηγηθούν στον ναό και να καούν ζωντανοί. Μπροστά στους όρους αυτούς, οι πιστοί φώναξαν με μια φωνή ότι προτιμούσαν τη φωτιά από την αποστασία. Είπαν πως στη Βασιλεία των Ουρανών οι ψυχές τους θα έλαμπαν με θεϊκή φλόγα φωτεινότερη από τον ήλιο.

Στην υπερβολική ταπείνωσή τους, οι μάρτυρες ζήτησαν να μη γίνει το μαρτύριό τους θέαμα μπροστά στα μάτια των ανθρώπων. Ομολόγησαν πως μόνον ο Κύριος γνωρίζει την ειλικρίνεια της θέλησής τους και τους παρηγορεί στις δίκαιες θλίψεις τους. Οδηγημένοι σαν θηρία μέσα στον καθεδρικό ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου, ύψωσαν την τελευταία τους προσευχή προς τον Θεό.

Παρακαλούσαν τον Κύριο να τους εισαγάγει στον οίκο του με το πλήθος του ελέους του και να καθοδηγήσει τα βήματά τους στον δρόμο της δικαιοσύνης του. Ζητούσαν να τον δοξάζουν αιωνίως με καθαρό νου, ενώ οι εχθροί τους ετοίμαζαν τον θάνατο. Οι δήμιοι έσερναν συνεχώς περισσότερα ξύλα γύρω από τον ναό, σωριάζοντάς τα ασταμάτητα.

Οι φλόγες περιέβαλαν το οικοδόμημα και υψώθηκαν μέχρι τους ουρανούς, ενώ ο αντίλαλος των ξύλων αντηχούσε στα βουνά. Παγιδευμένοι μέσα στον κύκλο της φωτιάς, οι μακάριοι μάρτυρες έψαλλαν ψαλμούς και παρέδωσαν το πνεύμα τους στον Κύριο. Η σφαγή στο Καμπτακούια έγινε το έτος χίλια τριακόσια ογδόντα έξι.

Τα αποτυπώματα των απανθρακωμένων σωμάτων τους παραμένουν στο δάπεδο του ναού μέχρι σήμερα ως άσβεστη μαρτυρία.