Dëshmorët e Manastirit të Kamptakuya në Gjeorgji

Dymbëdhjetë mijë ushtarë të Tamerlanit mbërritën në Gjeorgji me të vetmin qëllim që të konvertonin me forcë në Islam një popull të tërë ortodoks. Në manastirin e Kamptakuya, sulmuesit lidhën këmbanat e sajë me murgjit dhe kërcyen rreth tyre përpara se t'i digjnin të gjallë brenda tempullit. Kjo tragjedi ndodhi në shekullin e katërmbëdhjetë, gjatë mbretërimit të mbretit Vagrat të Pestë, kur Tamerlani pushtoi shtatë herë tokën gjeorgjiane. Trupat e tij shkaktuan dëme të pariparueshme në tokë, duke rrëmbyer thesare shekullore dhe duke rrafshuar tempujt dhe manastiret e lashta. Ata plaçkitën territorin e Kartlit dhe kapën mbretin, mbretëreshën dhe gjithë oborrin mbretëror. Ata u dërguan si pengje në Karabakh, në Azerbajxhanin e sotëm, ku pushtuesi planifikoi hapat e tij të ardhshëm. Atje Tamerlani u përpoq të tundonte Vagratin që të mohonte besimin e Krishtit. Ai i premtoi atij se do të kthehej në fron dhe do të lironte robërit gjeorgjianë në këmbim të pranimit publik të Islamit. Për ca kohë mbreti i rezistoi me forcë presioneve të armikut të tij. Por izolimi dhe dobësia e përkulën, pasi nuk kishte më askënd pranë. Pastaj Vagrat mendoi për një hile dinake për të shpëtuar popullin e tij. Ai vendosi të shpallë Islamin me buzë para armikut, por mbeti i krishterë në zemër. Tamerlani ishte i kënaqur me konvertimin e supozuar dhe e lejoi atë të kthehej në fronin e Kartli. Me kërkesë të vetë mbretit, pushtuesi dërgoi me të dymbëdhjetë mijë ushtarë për të përfunduar islamizimin e dhunshëm të Gjeorgjisë. Teksa iu afruan fshatit Hunani, në rajonin juglindor të vendit, Vagrat informoi fshehurazi djalin e tij Gjergji për atë që kishte ndodhur. Ai i kërkoi që të mblidhte menjëherë ushtrinë dhe të shfaroste pushtuesit para se të përfundonin misionin e tyre. Lajmi për tradhtinë e tij dhe shkatërrimin e ushtrisë së tij e tërboi Tamerlanin dhe ai urdhëroi hakmarrjen e menjëhershme pa mëshirë. Me urdhër të udhëheqësit të tyre, njerëzit e tij rrafshuan gjithçka në rrugën e tyre. Ata vunë zjarrin qyteteve dhe fshatrave, plaçkitën kishat dhe u detyruan të shkonin në manastirin e Camptaquia. Terrori u përhap në çdo cep të tokës gjeorgjiane. Brenda manastirit ishin mbledhur murgj dhe laikë nga fshatrat fqinjë, duke kërkuar mbrojtje. Kur armiku hyri me ngut brenda, ata depërtuan portën dhe u vërsulën me egërsi në zonën e shenjtë të manastirit. Ata plaçkitën çdo cep dhe rrëmbyen të gjitha thesaret që ishin mbledhur atje prej shekujsh. I zunë robër të rinjtë dhe të fortët, ndërsa të moshuarit dhe të pafuqishmit i vranë menjëherë në shpatë. Si poshtërim i fundit, ata talleshin me klerin dhe murgjit duke i lidhur me këmbanat e sajë. Ata kërcyen dhe kërcenin rreth tyre, ndërsa murgjit të përlotur thërrisnin “mjerë ne, mjerë ne”. Tashmë të dehur nga gjaku që kishin derdhur, barbarët u dhanë një ultimatum besimtarëve të mbetur. Ata ose duhej të mohonin Krishtin dhe të jetonin, ose të çoheshin në tempull dhe të digjeshin të gjallë. Përballë këtyre kushteve, besimtarët thirrën me një zë se ata parapëlqenin zjarrin sesa braktisjen. Ata thanë se në Mbretërinë e Qiellit shpirtrat e tyre do të shkëlqenin me një flakë hyjnore më të ndritshme se dielli. Në poshtërimin e tyre ekstrem, martirët kërkuan që martirizimi i tyre të mos bëhej spektakël para syve të njerëzve. Ata rrëfyen se vetëm Zoti e di sinqeritetin e vullnetit të tyre dhe i ngushëllon në hidhërimet e tyre të drejta. Të shtyrë si bisha në Katedralen e Më të Shenjtës Hyjlindëse, ata i bënë lutjen e fundit Zotit. Ata iu lutën Zotit t'i sillte në shtëpinë e tij me mëshirën e tij të madhe dhe t'i drejtonte hapat e tyre në rrugën e drejtësisë së tij. Ata kërkuan ta lavdëronin përjetësisht me një mendje të pastër, ndërsa armiqtë e tyre po përgatisnin vdekjen. Ekzekutuesit vazhdonin të tërhiqnin zvarrë më shumë dru rreth tempullit, duke e shembur pafundësisht. Flakët rrethuan ndërtesën dhe u ngritën në qiell, ndërsa zhurma e drurit jehonte në male. Të bllokuar në rrethin e zjarrit, martiri i bekuar këndoi psalme dhe ia dorëzoi shpirtin Zotit. Masakra në Camptaquia u bë në vitin një mijë e treqind e tetëdhjetë e gjashtë. Gjurmët e trupave të tyre të djegur mbeten në dyshemenë e tempullit edhe sot e kësaj dite si dëshmi e pashlyeshme.