Η ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου Ιώβ Πατριάρχου Μόσχας

Πάνω από σαράντα χρόνια μετά την κοίμησή του, ο τάφος του Πατριάρχη Ιώβ στη Σταρίτσα είχε γίνει τόπος συνεχών θαυμάτων και ευλάβειας. Όταν άνοιξαν τη θήκη του, βρήκαν τα λείψανά του άφθαρτα και ευωδιαστά, να χαρίζουν θεραπείες σε ψυχές και σώματα βασανισμένα. Ο Άγιος Ιώβ είχε φύγει από αυτόν τον κόσμο το έτος χίλια εξακόσια επτά, και τον είχαν ενταφιάσει κοντά στις δυτικές πύλες του ναού της Κοιμήσεως, μέσα στη μονή της Σταρίτσας.

Εκεί άρχισαν να συρρέουν πιστοί, καθώς πλήθος θαυμάτων γίνονταν πάνω στον απλό του τάφο. Με την πάροδο των χρόνων, η φήμη της αγιότητάς του απλώθηκε σε όλη τη ρωσική γη και έφτασε ως τα βασιλικά ανάκτορα. Το έτος χίλια εξακόσια πενήντα δύο, ύστερα από εισήγηση του Μητροπολίτη Νόβγκοροντ Νίκωνα, ο τσάρος Αλέξιος έδωσε επίσημη εντολή για τη μεταφορά των ιερών λειψάνων.

Μαζί με τον Άγιο Ιώβ επρόκειτο να μεταφερθούν στη Μόσχα και τα λείψανα του Αγίου Φιλίππου, που τιμάται την ένατη Ιανουαρίου. Η Εκκλησία ήθελε να τιμήσει με τον πρέποντα τρόπο τους μεγάλους ποιμένες της, φέρνοντάς τους στο πνευματικό κέντρο του ρωσικού λαού. Την επίσημη ανακομιδή των λειψάνων στη Σταρίτσα ανέλαβε να τελέσει ο Μητροπολίτης Ροστόβ Βαρλαάμ, με κάθε εκκλησιαστική τάξη.

Όταν άνοιξαν τον τάφο, το σώμα του Πατριάρχη βρέθηκε ακέραιο, και μια ουράνια ευωδία γέμισε όλον τον περίγυρο. Από εκείνη τη στιγμή τα ιερά λείψανα έγιναν πηγή ιαμάτων για όσους έπασχαν από σωματικές αρρώστιες και ψυχικές οδύνες. Στις είκοσι επτά Μαρτίου ξεκίνησε από τη Σταρίτσα μια μεγαλόπρεπη λιτανευτική πομπή με κατεύθυνση τη Μόσχα.

Πλήθος κλήρου και λαού συνόδευε τη σεπτή πορεία, ψάλλοντας ύμνους και προσκυνώντας τα λείψανα σε κάθε στάση του δρόμου. Τη Δευτέρα της έκτης εβδομάδας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ημέρα που ήταν η πέμπτη Απριλίου, η πομπή έφτασε στη μονή των Παθών της Μόσχας. Εκεί έγινε σύντομη στάση, ώστε οι πιστοί της πόλης να προσκυνήσουν τον Άγιο Πατριάρχη με δάκρυα κατάνυξης.

Από τη μονή των Παθών η συνοδεία προχώρησε με ψαλμωδίες προς το ιερό Κρεμλίνο, μέσα στο πνεύμα των κατανυκτικών ημερών. Τα λείψανα του Αγίου Ιώβ εναποτέθηκαν με τιμές μέσα στον περίφημο καθεδρικό ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στην καρδιά της πρωτεύουσας. Λίγες ημέρες ύστερα από τη μεγάλη αυτή υποδοχή, εκοιμήθη και ο Πατριάρχης Ιωσήφ, ποιμένας της Ρωσικής Εκκλησίας εκείνης της εποχής.

Τον ενταφίασαν με κάθε τιμή ακριβώς δίπλα στον Άγιο Ιώβ, μέσα στον ίδιο καθεδρικό ναό της Κοιμήσεως. Έτσι δύο Πατριάρχες της Μόσχας αναπαύονταν κοντά ο ένας στον άλλον, σαν αδέλφια στην ίδια λειτουργική σύναξη. Ο Άγιος Ιώβ τιμήθηκε από πολύ νωρίς ως μεγάλος θαυματουργός σε όλο τον ρωσικό κόσμο και πέρα από αυτόν.

Στους ναούς της μονής της Σταρίτσας και στον καθεδρικό ναό του Τβερ φύλασσαν μικρά τεμάχια από τα ιερά του λείψανα. Τα τεμάχια αυτά τοποθετήθηκαν με ευλάβεια μέσα στους Σταυρούς της Αγίας Τραπέζης, ώστε να αγιάζουν τη θεία Λειτουργία. Με τον τρόπο αυτό η παρουσία του Αγίου Πατριάρχη συνέχιζε να ζωοποιεί τη λατρευτική ζωή των πιστών.

Η Εκκλησία όρισε τη μνήμη του να τιμάται και στις δεκαεννέα Ιουνίου, ημέρα ξεχωριστής εορτής του. Στη Μητρόπολη του Τβερ τιμάται επιπλέον την πρώτη Κυριακή ύστερα από τη μεγάλη εορτή των Αγίων αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Έτσι ο Άγιος Ιώβ παραμένει αιώνιος προστάτης και πρεσβευτής ενώπιον του Κυρίου της δοκιμασμένης ρωσικής γης.