Ο Όσιος Απολλώνιος της Θηβαΐδος

Σε ηλικία μόλις δεκαπέντε ετών, ο Απολλώνιος εγκατέλειψε τον κόσμο και βυθίστηκε στην εσώτερη έρημο της Θηβαΐδος. Εκεί, πάνω σε ένα βουνό, πέρασε σαράντα ολόκληρα χρόνια σε σκληρή ασκητική παλαίστρα, μόνος με τον Θεό. Από την παιδική του ηλικία είχε καλλιεργήσει βαθιά μέσα του την αγάπη προς την αρετή και τη φιλοθεΐα.

Η συνεχής άσκηση και η αδιάκοπη προσευχή τον ανέβασαν σε ύψη πνευματικά που λίγοι μπορούν να φανταστούν. Ο Θεός, βλέποντας την καθαρότητα της καρδιάς του, του χάρισε πλούσια τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Μια ημέρα, μέσα στη σιωπή της ερήμου, άκουσε καθαρά τη φωνή του Κυρίου να τον καλεί σε νέα αποστολή.

Ο Θεός τον προέτρεπε να αφήσει τη βαθιά ερημία και να κατευθυνθεί προς τόπους κατοικημένους από ανθρώπους. Του αποκάλυψε ότι έπρεπε να γεννήσει πνευματικά εκλεκτούς ανθρώπους για τη βασιλεία του ουρανού. Χωρίς καμία αναβολή ο όσιος υπάκουσε αμέσως στο θείο πρόσταγμα και ξεκίνησε το ταξίδι του.

Έφτασε σε μια κοντινότερη έρημο και βρήκε στους πρόποδες ενός βουνού μια μικρή σπηλιά. Εκεί εγκαταστάθηκε με απλότητα και άρχισε νέο στάδιο πνευματικής ζωής μαζί με τη χάρη. Μέσα σε εκείνη τη μικρή σπηλιά ο όσιος Απολλώνιος αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στη συνομιλία του με τον Θεό.

Γονατιστός για ολόκληρες ημέρες προσευχόταν αδιάλειπτα, χωρίς να υπολογίζει κόπο, πείνα ή ανθρώπινη αδυναμία. Η τροφή του δεν προερχόταν από τα χέρια των ανθρώπων αλλά από την πρόνοια του ίδιου του Θεού. Ένας άγγελος Κυρίου κατέβαινε στην έρημο και του έφερνε όσα χρειαζόταν για να συντηρηθεί το σώμα του.

Η σπηλιά του βρισκόταν κοντά σε τόπους κατοικημένους, και η φήμη της αγιότητάς του απλώθηκε γρήγορα. Με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος επισκεπτόταν τις γύρω περιοχές και μιλούσε στις ψυχές που διψούσαν για τον Θεό. Σιγά σιγά συγκεντρώθηκε γύρω του μια μεγάλη αδελφότητα μοναχών, που έφτασε περίπου τους πεντακόσιους άνδρες.

Ο όσιος τους δίδαξε με υπομονή και διάκριση τις διάφορες μορφές της μοναχικής άσκησης και της πνευματικής εργασίας. Μαζί τους έτρωγε τροφή μόνο τις Κυριακές, τιμώντας την ημέρα της Αναστάσεως του Κυρίου με ιερή χαρά. Όλες τις άλλες ημέρες της εβδομάδας δεν δοκίμαζαν τίποτε από ψωμί, όσπρια ή κάτι μαγειρεμένο στη φωτιά.

Έτρεφαν το σώμα τους μόνο με άγρια χόρτα που φύτρωναν φυσικά στην έρημο. Ο όσιος Απολλώνιος καθιέρωσε στο μοναστήρι του έναν κανόνα γεμάτο ευλάβεια και βαθύ ιερό φόβο. Οι μοναχοί που ασκούνταν μαζί του δεν δοκίμαζαν ποτέ τροφή πριν μεταλάβουν τα άχραντα Μυστήρια του Κυρίου.

Η Θεία Λειτουργία τελούνταν καθημερινά γύρω στις τρεις το απόγευμα, σύμφωνα με την παλαιά μέτρηση των ωρών. Μετά τη Θεία Κοινωνία οι αδελφοί κάθονταν με ευλάβεια στην κοινή τράπεζα της αδελφότητας. Κατά τη διάρκεια του γεύματος άκουγαν καθημερινά πνευματικές διδαχές που τους στήριζαν στον αγώνα της αρετής.

Τον υπόλοιπο χρόνο της ημέρας τον αξιοποιούσαν σε ωφέλιμες εργασίες και σε αδιάκοπη μνήμη του Θεού. Με τον τρόπο αυτό απομάκρυναν από τους λογισμούς τους τις πονηρές υποβολές και τις παγίδες του διαβόλου. Η ζωή της κοινότητας έγινε ζωντανό παράδειγμα ησυχαστικής τάξεως, αγνείας και αδιάλειπτης πνευματικής εγρήγορσης.

Πολλοί μοναχοί προόδευσαν κοντά του και έγιναν φωτεινά δοχεία της θείας χάριτος μέσα στην έρημο. Ο όσιος έφτασε σε βαθύ γήρας, έχοντας οδηγήσει πλήθος ψυχών στον δρόμο της σωτηρίας και της τελειότητας. Παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του στον Κύριο τον τέταρτο αιώνα και μετέβη στην αιώνια ζωή.

Η μνήμη του τιμάται από την Εκκλησία την τριακοστή πρώτη του μηνός Μαρτίου κάθε χρόνο.