Ὁ Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Ἐρημίτης στὸ Πηγάδι τῆς Ἐρήμου

Μέσα σε ένα εγκαταλειμμένο πηγάδι γεμάτο φίδια, σκορπιούς και ερπετά, ένας νεαρός ασκητής κατέβηκε για να ζήσει μόνος του δέκα ολόκληρα χρόνια. Άγγελος Κυρίου τον συγκράτησε στην πτώση από ύψος είκοσι πήχεων και τα ερπετά έφυγαν μόνα τους από εκεί. Ο νεαρός αυτός ονομαζόταν Ιωάννης και η ζωή του μοιάζει σαν θαύμα ξεχωριστό.

Η μητέρα του, η Ιουλιανή, ήταν μια ευσεβής και πάμπλουτη γυναίκα, που έχασε νωρίς τον άντρα της. Έμεινε χήρα με δύο μικρά παιδιά, τον Ιωάννη και τη Φημιστία, και τα ανέθρεψε με προσευχή και αγάπη στον Χριστό. Όταν ξέσπασε σκληρός διωγμός εναντίον των χριστιανών, η Ιουλιανή πήρε τον γιο της και κρύφτηκε σε ένα ερημωμένο σπίτι.

Εκεί τον δίδαξε να διαβάζει τις Άγιες Γραφές και να προσεύχεται με κατάνυξη. Ο μικρός Ιωάννης πήγαινε κρυφά σε ένα κοντινό μοναστήρι για να προσευχηθεί κάθε φορά μυστικά. Μια ημέρα ένας ευλαβής γέροντας τον συμβούλεψε να αναζητήσει την έρημο, μακριά από τα μάτια των διωκτών.

Έτσι ο νεαρός Ιωάννης άφησε τη μητέρα και την αδελφή του και ξεκίνησε για την έρημο της Αιγύπτου. Στην έρημο συνάντησε έναν φημισμένο ασκητή ονόματι Φαρμούθιο και ζήτησε ταπεινά την ευλογία του για τον πνευματικό αγώνα. Ο Φαρμούθιος προσευχήθηκε γι’ αυτόν και τον ευλόγησε να προχωρήσει βαθύτερα στην έρημο.

Προχωρώντας μέσα στη μοναξιά, ο Ιωάννης βρήκε ένα παλιό πηγάδι που είχε γεμίσει με φίδια και άλλα ερπετά. Χωρίς δισταγμό προσευχήθηκε στον Κύριο και ρίχτηκε μέσα στο σκοτεινό αυτό βάθος της γης. Άγγελος Κυρίου τον υποστήριξε στην πτώση και τον τοποθέτησε αβλαβή στον πάτο του πηγαδιού.

Εκεί στάθηκε με τα χέρια του απλωμένα σταυροειδώς και προσευχήθηκε σαράντα ημέρες χωρίς ύπνο και τροφή. Όλα τα ερπετά βγήκαν μόνα τους από το πηγάδι και ο τόπος καθαρίστηκε ολότελα. Τότε ο Άγγελος που έφερνε καθημερινά ψωμί στον Φαρμούθιο, του παρέδωσε άρτο και για τον νεαρό ασκητή.

Ο Κύριος δεν θέλησε να φέρνει ο ίδιος ο Άγγελος το ψωμί στον Ιωάννη, για να μην υπερηφανευθεί ο νέος. Έτσι ο Φαρμούθιος γινόταν ο πνευματικός πατέρας και διάκονος της τροφής του. Καθημερινά πήγαινε στο πηγάδι και του παρέδιδε τον ευλογημένο άρτο.

Ο Ιωάννης δοξολογούσε αδιάκοπα τον Θεό για τη θαυμαστή αυτή πρόνοια. Ο διάβολος δεν άντεξε τη θεάρεστη πολιτεία του νεαρού ασκητή και αποφάσισε να τον δοκιμάσει με πολλούς τρόπους. Πρώτα πήρε τη μορφή ενός παλιού υπηρέτη του και πλάνεψε τον Φαρμούθιο να τον φέρει στο πηγάδι.

Όταν όμως ο δαίμονας μίλησε με ανάρμοστα λόγια, ο Ιωάννης φανέρωσε την πλάνη και τον απομάκρυνε ντροπιασμένο. Ύστερα ο πονηρός μάζεψε πλήθος δαιμόνων και τους έδωσε μορφές γνωστών και αγαπημένων προσώπων του ασκητή. Άλλοι έπαιρναν τη μορφή της μητέρας του, άλλοι της αδελφής του και άλλοι συγγενών και υπηρετών της οικογένειας.

Όλοι μαζί ήρθαν στο χείλος του πηγαδιού και τον ικέτευαν με δάκρυα να ανέβει για να τους δει. Ο Ιωάννης συνέχιζε ατάραχος τη συνηθισμένη του προσευχή στον πάτο του πηγαδιού. Στο τέλος τους είπε με δύναμη να φύγουν από κοντά του και αμέσως όλοι έγιναν άφαντοι.

Δέκα ολόκληρα χρόνια έζησε ο όσιος μέσα στο πηγάδι με νηστεία, αγρυπνία και αδιάλειπτη προσευχή. Έγινε γνήσιος δούλος του Θεού και έφτασε σε ύψη πνευματικά που λίγοι ασκητές γνώρισαν στη ζωή τους. Με την ταπείνωση και την υπακοή στον γέροντα έγινε δοχείο της χάριτος του Αγίου Πνεύματος.

Όταν πλησίαζε η ώρα της εκδημίας του, ο Θεός φρόντισε να μη μείνει αμνημόνευτος ο αγώνας του οσίου ασκητή. Έστειλε με άγγελο έναν άλλο ερημίτη, τον Χρυσίχιο, που ασκήτευε στην έρημο τριάντα ολόκληρα χρόνια. Εκείνος έφτασε στο πηγάδι και παρακάλεσε τρεις ημέρες τον Ιωάννη να ανέβει για να τον συναντήσει.

Με τη δύναμη του Θεού τον όρκισε να μην κρύψει τίποτε από τη ζωή και τους αγώνες του. Τότε έγινε θαύμα μεγάλο που εκπλήσσει κάθε ακοή και κάθε βλέμμα ανθρώπινο. Το χώμα στον πάτο του πηγαδιού ανέβηκε μόνο του είκοσι πήχεις και οι δύο όσιοι συναντήθηκαν πρόσωπο με πρόσωπο.

Ο Ιωάννης φανέρωσε στον Χρυσίχιο όλη του τη ζωή με ταπείνωση και χωρίς να αποκρύψει τίποτε. Ο γέροντας τον αγκάλιασε με αδελφικό φίλημα και τον ευχαρίστησε για την ειλικρινή του εξομολόγηση. Έπειτα ο όσιος Ιωάννης ετοίμασε ο ίδιος τον εαυτό του για την ταφή και παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο.

Ο Χρυσίχιος σκέπασε το λείψανο με τον μανδύα του και έψαλε τους νεκρώσιμους ψαλμούς με δάκρυα. Φύτεψε ένα κλωνάρι φοίνικα πάνω στον τάφο και αμέσως εκείνο ρίζωσε και άνθισε γεμάτο καρπούς.