Άγιος Ευστάθιος ο Ομολογητής, επίσκοπος Κίου Βιθυνίας

Όταν οι εικονομάχοι τον έφτυσαν στο πρόσωπο και τον μαστίγωσαν, ο επίσκοπος Ευστάθιος δόξαζε τον Θεό μέσα στα αίματά του. Από τον αρχιερατικό θρόνο της Κίου τον έσυραν στην εξορία, χτυπώντας τον με μυτερά ραβδιά σαν κοινό κακούργο. Ο άγιος έζησε στα δύσκολα χρόνια της εικονομαχίας και από τη νεότητά του βάδισε με σταθερότητα τον δρόμο της ευσέβειας.

Είχε βαθιά και θερμή πίστη, αλλά μαζί με αυτήν είχε και την ακριβή τήρηση των εντολών του Κυρίου. Δεν περιοριζόταν να γνωρίζει μόνο το θέλημα του Θεού, αλλά αγωνιζόταν να το ζει καθημερινά μέσα στην ψυχή του. Νέος ακόμη σήκωσε τον γλυκό και ελαφρύ ζυγό του Χριστού και εντάχθηκε στη μοναχική αδελφότητα.

Αργότερα χειροτονήθηκε ιερέας και άρχισε να ακτινοβολεί στον λαό τη θεϊκή αγάπη που έκαιγε μέσα στην καρδιά του. Ήταν ταπεινός, σπλαχνικός και ελεήμων προς όλους, με ζήλο φλογερό για κάθε έργο αρετής. Οι πνευματικές χαρές που γεύτηκε στην ιερατική του διακονία τον γέμιζαν ευγνωμοσύνη απέναντι στον Δεσπότη Χριστό.

Η κοινή αναγνώριση των μεγάλων χαρισμάτων του τον ανέβασε σύντομα στον επισκοπικό θρόνο της Κίου, στη Βιθυνία της Μικράς Ασίας. Δέχτηκε το βαρύ αξίωμα με συναίσθηση ευθύνης και με βαθιά εμπιστοσύνη στη χάρη του Θεού, χωρίς καμιά ματαιοδοξία. Στη νέα του διακονία φανέρωσε ακόμη πλουσιότερα ποιμαντικά χαρίσματα, που τον ανέδειξαν αληθινό πατέρα του ποιμνίου του.

Κυβέρνησε την επαρχία του για πολλά χρόνια με μεγάλη πιστότητα στις παραδόσεις των αγίων Αποστόλων. Φρόντιζε με ζήλο για τη σωτηρία κάθε ψυχής και ανέπτυξε ξεχωριστή αφοσίωση στο φιλανθρωπικό έργο της Εκκλησίας. Ο πεινασμένος έβρισκε στην πόρτα του ψωμί, ο πονεμένος παρηγοριά, και ο αμαρτωλός λόγο μετανοίας.

Δίδασκε με το παράδειγμα της ζωής του πολύ περισσότερο από όσο δίδασκε με τα λόγια του. Όταν όμως ξέσπασε σε όλες τις εκκλησίες η ταραχή της εικονομαχικής αίρεσης, ο ειρηνικός εκείνος ποιμένας αποκαλύφθηκε ακοίμητος φρουρός της Ορθοδοξίας. Οπλισμένος με τη γνώση των θείων Γραφών, χτυπούσε με το μαχαίρι του λόγου του τους εχθρούς της αληθινής πίστης.

Υπερασπιζόταν με τόλμη την προσκύνηση και την τιμή των αγίων εικόνων μέσα στις ιερές συνάξεις των πιστών. Δεν άργησαν οι οπαδοί της αίρεσης να τον καταγγείλουν στον ασεβή αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης. Ο άγιος όμως δεν λογάριασε καθόλου τις απειλές της εξουσίας και δεν δείλιασε μπροστά στον σκληρό διωγμό.

Πώς να περιγράψει κανείς όσα υπέμεινε για την τιμή και την προσκύνηση των πανσέπτων εικόνων του Χριστού; Δέχτηκε με υπομονή φοβερά φραγγέλια και χτυπήματα από ραβδιά πάνω στο γερασμένο σώμα του. Τον έφτυσαν στο πρόσωπο, τον φυλάκισαν σε σκοτεινά κελιά, τον δηλητηρίασαν και τον εξευτέλισαν δημόσια.

Οι διώκτες του δοκίμασαν κάθε μέσο για να λυγίσει το φρόνημα και να αρνηθεί την πατροπαράδοτη πίστη. Εκείνος όμως έμενε σταθερός σαν βράχος μέσα στη φουρτούνα, με τον νου στραμμένο στον εσταυρωμένο Κύριο. Τελικά οι εικονομάχοι του στέρησαν τον επισκοπικό θρόνο και τον έδιωξαν με βία από την επαρχία του.

Τον χτύπησαν ξανά με μυτερά ραβδιά και τον έστειλαν αλυσοδεμένο στον τόπο της εξορίας. Η Εκκλησία της Κίου έχασε τον ποιμένα της, αλλά κέρδισε στον ουρανό έναν πρεσβευτή. Στην εξορία ο γέροντας ομολογητής έζησε πολλά χρόνια μέσα σε ασύλληπτες δοκιμασίες και απίστευτη φτώχεια.

Δοκίμασε την πείνα, τη δίψα, τη γυμνότητα και την έλλειψη των πιο απαραίτητων αγαθών της ζωής. Οι ύβρεις και οι κακοποιήσεις από τους εχθρούς της πίστης δεν σταμάτησαν ούτε εκεί στη μοναξιά. Όμως ο άγιος Ευστάθιος δοξολογούσε ακατάπαυστα τον Θεό μέσα από τα παθήματα και τις στερήσεις του.

Προτίμησε χίλιες φορές τις ταλαιπωρίες και τον θάνατο από την εγωιστική διατήρηση του αρχιερατικού του αξιώματος. Δεν συμβιβάστηκε ποτέ με τους κακοδόξους και δεν αρνήθηκε ούτε μια στιγμή την προσκύνηση των ιερών εικόνων. Έλαμψε ως πιστός και γνήσιος υπηρέτης του Δεσπότη Χριστού μέσα στους χαλεπούς αυτούς καιρούς.

Έπειτα από τόσα χρόνια μαρτυρικής βιοτής, παρέδωσε ειρηνικά την αγία ψυχή του στα χέρια του Θεού. Ενώθηκε με τη χορεία των δικαίων και των ομολογητών, οι οποίοι έχυσαν αίμα και ιδρώτα για την Ορθοδοξία. Η μνήμη του τιμάται στις είκοσι εννέα Μαρτίου και η ευλογία του σκεπάζει τους πιστούς αιώνια.